به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از Goal، آرسنال وارد مرحلهای از فصل شده است که فشار دیگر فقط یک عامل جانبی نیست، بلکه به مهمترین بخش واقعیت روزمره این تیم تبدیل شده است. شاگردان میکل آرتتا پس از بازگرداندن کورس متزلزل قهرمانی لیگ برتر به مسیر اصلی با پیروزی حیاتی مقابل نیوکاسل، حالا باید خود را برای ورود به جهنم متروپولیتانو و تقابل با اتلتیکومادرید در نیمهنهایی لیگ قهرمانان آماده کنند، با این حال، هرچند رویای فتح همزمان اروپا و لیگ برتر وسوسهکننده به نظر میرسد، اما آرتتا باید تصویر بزرگتر را ببیند.
پیروزی مقابل نیوکاسل در نهایت چیزی جز انجام وظیفه نبود؛ یک برد سخت و پراسترس که آرسنال را دوباره به صدر جدول بازگرداند. آرتتا پس از مسابقه این بازی را «فینال اول» توصیف کرد و تأکید داشت که چهار فینال دیگر باقی مانده است.
سرمربی اسپانیایی آرسنال پس از دیدار مقابل نیوکاسل اظهار کرد: باید کاری را انجام میدادیم که در اختیار خودمان بود. فینال نخست دست خودمان بود و انجامش دادیم.
اما اکنون بزرگترین چالش از راه رسیده است؛ نبردی دومرحلهای و طاقتفرسا مقابل اتلتیکو مادرید با هدایت دیهگو سیمئونه در لیگ قهرمانان؛ تقابلی که نهتنها از نظر فیزیکی، بلکه از لحاظ ذهنی و احساسی هم میتواند بهای سنگینی برای آرسنال داشته باشد. شاید نحوه مدیریت این بازیها توسط آرتتا، در نهایت سرنوشت کل فصل توپچیها را مشخص کند.
در شرایطی که خط پایان لیگ برتر بهوضوح دیده میشود و آرسنال بیش از هر زمان دیگری در دو دهه اخیر به شکستن طلسم قهرمانی نزدیک شده است، شاید زمان آن رسیده باشد که سرمربی اسپانیایی یکی از دو جام را نسبت به دیگری در اولویت قرار دهد و تمام انرژی تیمش را روی فتح لیگ برتر متمرکز کند.
جان گرفتن دوباره کورس قهرمانی
پس از رشتهای از نتایج ضعیف در لیگ برتر و جامهای داخلی که با شکست سنگین مقابل منچسترسیتی به اوج رسید، بسیاری تصور میکردند فصل آرسنال در آستانه فروپاشی قرار گرفته است؛ سناریویی که هواداران این تیم بارها در سالهای اخیر تجربه کرده بودند. اما برد جنگجویانه مقابل نیوکاسل، تیمی که در گذشته بارها به آرسنال ضربه زده بود، روح تازهای به رویای قهرمانی بخشید.
در حالی که بسیاری پس از صدرنشینی سیتی با برد مقابل برنلی، در عمل آرسنال را از کورس کنار گذاشته بودند، شاگردان آرتتا با نمایشی سرشار از قدرت ذهنی پاسخ دادند. گل زودهنگام و فوقالعاده ابرهچی ازه در امارات تعیینکننده شد؛ گلی که در نهایت سه امتیاز حیاتی را برای توپچیها به ارمغان آورد.
آرسنال در طول مسابقه لحظات پراسترسی را پشتسر گذاشت و فشار روانی شدیدی را تحمل کرد، اما در پایان موفق شد مقاومت کند. شدت مسابقه تا حدی بود که چندین بازیکن آرسنال بعد از سوت پایان روی زمین افتادند و خود آرتتا نیز با انفجاری از احساسات، پیروزی را جشن گرفت؛ واکنشی که نشان میداد این برد چقدر برای او و تیمش اهمیت داشته است.
سرمربی آرسنال بعد از بازی گفت: پس از ۲۲ سال قهرمان نشدن، انتظار ندارم مسیر ما گل و بلبل باشد. قرار است شرایط همینقدر سخت باشد و ما برایش آمادهایم.
نبردی فرسایشی در راه است
آرتتا بهخوبی میداند که مأموریت آرسنال برای پایان دادن به انتظار طولانی قهرمانی لیگ برتر، تا چه اندازه دشوار و طاقتفرساست، با این حال، پیش از آنکه توپچیها دوباره در لیگ و این بار مقابل فولام به میدان بروند، باید وارد نخستین پرده از یک جنگ فرسایشی با اتلتیکومادرید در نیمهنهایی لیگ قهرمانان شوند؛ تقابلی که میتواند انرژی این تیم را بهشدت تحلیل ببرد.
زمانبندی این مسابقه برای آرسنال شاید بدتر از این نمیتوانست باشد. تیم دیهگو سیمئونه سالها است بهعنوان یکی از خشنترین، فیزیکیترین و سرسختترین تیمهای فوتبال اروپا شناخته میشود؛ تیمی که نهتنها در دوندگی و نبردهای تنبهتن بیرحم است، بلکه استاد استفاده از جنگ روانی، اتلاف وقت، فشار ذهنی و همان «هنرهای تاریک» فوتبالی هم بهشمار میرود.
اتلتیکو بهخوبی میداند چطور مسابقات بزرگ را به جنگ اعصاب تبدیل کند و بهطور قطع تمام تلاشش را خواهد کرد تا آرسنال را تا آخرین لحظه فرسوده و خسته نگه دارد. تیم سیمئونه همچنان در رویای فتح لیگ قهرمانان زندگی میکند؛ جامی که بارها تا آستانه تصاحبش پیش رفت، اما هر بار از دستش داد. همین موضوع باعث میشود انگیزه آنها برای این نیمهنهایی، بیشتر از همیشه باشد، از سوی دیگر، اتلتیکو عاشق نقش آندرداگ است. آنها از قرار گرفتن مقابل تیمی که در بخش زیادی از فصل بهعنوان بهترین تیم اروپا شناخته میشد، لذت میبرند و این نبرد را فرصتی ایدهآل برای اثبات خود میبینند. همه اینها یعنی دو بازی رفت و برگشت مقابل اتلتیکو، از نظر ذهنی و جسمی یکی از سختترین آزمونهای فصل برای آرسنال خواهد بود؛ موضوعی که آرتتا باید پیش از ورود به متروپولیتانو بهدقت دربارهاش فکر کند.
ضربه مصدومیتها
در حقیقت، آرسنال همین حالا هم بهای پیروزی دشوار مقابل نیوکاسل را پرداخته است. کای هاورتز در نیمه نخست با مشکلی عضلانی مجبور به ترک زمین شد و ابرچی ازه، گلزن مسابقه، نیز در نیمه دوم با شرایطی مشابه تعویض شد. مارتین زوبیمندی هم از زمین بیرون رفت و آرتتا اعلام کرد که او بهدلیل بیماری شرایط مناسبی نداشته است.
هرچند سرمربی آرسنال ابراز امیدواری کرده بود که مهاجمان تیمش برای دیدار چهارشنبهشب در مادرید آماده باشند، اما هاورتز در آخرین جلسه تمرینی تیم در لندن کالنی غایب بود و در نهایت از سفر به اسپانیا بازماند؛ اتفاقی که باعث شد او در کنار یورین تیمبر، غایبان اصلی آرسنال برای این مسابقه باشد، البته انتظار نمیرود مصدومیت مهاجم آلمانی ادامهدار شود و احتمال دارد او برای ادامه فصل در دسترس باشد.
در این میان، خبرهای امیدوارکنندهای هم وجود داشت. آرتتا روز سهشنبه تأیید کرد که ازه مشکل جدی ندارد و «آماده بازی» است. ریکاردو کالافیوری نیز پس از مصدومیت اخیرش دوباره به تمرینات گروهی بازگشته و بهنظر میرسد زوبیمندی هم به شرایط مسابقه رسیده باشد.
با این حال، تمام این اتفاقات یک پیام روشن دارند؛ آرسنال به مرز فرسودگی فیزیکی رسیده است. تیمی که ماهها در چهار جبهه مختلف جنگیده، حالا نشانههای خستگی را بهوضوح نشان میدهد بهویژه در فصلی که مصدومیتها بارها ضربه سنگینی به ترکیب آرتتا زدهاند و دستکم ۱۹ بازیکن تیم، حداقل یک بازی لیگ برتر را از دست دادهاند.
زمان تصمیمگیری بزرگ فرارسیده است
در چنین شرایطی، سؤال اصلی این است که آیا آرتتا باید همچنان رویای فتح همزمان لیگ برتر و لیگ قهرمانان را دنبال کند یا اینکه زمان تصمیمگیری بزرگ فرارسیده است؟ واقعیت این است که آرسنال حالا در موقعیتی قرار دارد که کوچکترین اشتباه میتواند تمام فصلش را نابود کند. لیگ برتر دیگر فقط یک هدف نیست؛ یک فرصت تاریخی است.
آرسنال از سال ۲۰۰۴ تاکنون قهرمان انگلیس نشده است و در این مدت نسلهای مختلفی از بازیکنان، مربیان و هواداران آمده و رفتهاند، بدون آنکه بتوانند این طلسم را بشکنند. حالا اما توپچیها در فاصلهای قرار گرفتهاند که شاید نزدیکترین فاصله آنها به جام طی دو دهه اخیر باشد. چنین فرصتی ممکن است دوباره به این زودیها تکرار نشود.
از همینرو، شاید منطقیترین تصمیم این باشد که آرتتا لیگ برتر را در اولویت مطلق قرار دهد؛ حتی اگر این موضوع به قیمت کاهش شانس موفقیت در اروپا تمام شود. لیگ قهرمانان همیشه غیرقابل پیشبینی است بهویژه وقتی در نیمهنهایی باید مقابل تیمی مثل اتلتیکومادرید قرار بگیری، اما لیگ برتر هنوز در دستان خود آرسنال است.
فشار مسابقات سنگین اروپایی، خستگی فیزیکی، فشردگی برنامه و بحران مصدومیتها میتوانند در همین هفتههای پایانی، تیم را از پا بیندازند. آرتتا باید با دقت مدیریت کند که کدام بازیکنان را حفظ کند، در چه بازیهایی ریسک کند و کجا انرژی تیمش را ذخیره نگه دارد. شاید این تصمیم برای هواداران جاهطلب آرسنال خوشایند نباشد، اما واقعگرایانهترین مسیر برای پایان دادن به سالها ناکامی، تمرکز کامل روی لیگ برتر است.
پیروزی مقابل نیوکاسل نشان داد که این تیم هنوز از نظر ذهنی زنده است و تسلیم نشده است. اما زنده ماندن در کورس قهرمانی کافی نیست؛ آرسنال حالا باید یاد بگیرد چگونه در لحظات مرگبار فصل، بیرحم، حسابگر و قهرمانانه عمل کند.
اگر آرتتا بتواند تیمش را از این فشار عظیم عبور دهد و جام لیگ برتر را به شمال لندن برگرداند، شاید آن وقت دیگر هیچکس درباره قربانی کردن لیگ قهرمانان سؤال نپرسد.
نظر شما