به گزارش خبرگزاری ایمنا، سعید ساکت، معاون حملونقل و ترافیک شهردار اصفهان در یادداشتی بهمناسبت روز ایمنی حملونقل نوشت: «ایمنی در شهر، فقط یک شاخص مهندسی یا محصول مجموعهای از تجهیزات نیست؛ بخشی از «معماری حیات شهری» است. شهر وقتی ایمن میشود که سازه، سامانه، رفتار و تصمیم در کنار یکدیگر بنشینند و یک تصویر واحد بسازند. روز ملی ایمنی حملونقل، یادآور همین یکپارچگی است؛ اینکه خیابانهای شهر فقط محل عبور نیستند، بلکه ظرف زندگیاند.
در اصفهان، ایمنی سالهاست که از یک «پروژه» فراتر رفته و به یک «فلسفه مدیریتی» تبدیل شده است. هر تغییری که در شبکه بزرگراهی یا معابر مرکزی شهر اعمال میشود، در وهله نخست باید پاسخ بدهد که سهم آن در کاهش ریسک چیست و چه چیزی از شدت حوادث کم میکند. همین نگاه بود که باعث شد تعویض گاردریلهای فلزی با حفاظهای بتنی در بخشهای وسیعی از رینگهای ترافیکی آغاز شود؛ اتفاقی که بهتدریج چهره بزرگراهها را تغییر داد و منطق ایمنی را از «دورکردن خطر» به «مهارکردن آن» تبدیل کرد.
در کنار این تغییرات، المانهای دیگری هم در شهر جان گرفتهاند؛ کاشنتانکها در نقاط پرمخاطره، بولاردهای ایمنی در دماغه تقاطعها، گلمیخهای دیدپذیر در شب و تیمهای تخصصی نگهداری بزرگراهها که حالا دیگر بخشی از روتین ایمنی شهر شدهاند و در اصفهان به بخشی از شبکهای تبدیل شده که اجازه نمیدهد حادثه، از یک نقص کوچک به یک فاجعه بزرگ تبدیل شود.
ایمنی فقط محصول سازه نیست. در مرکز شهر، پروژههایی مانند «عبور روشن» نشان دادند که گاهی یک نقطه نور کافی است تا احتمال خطر برای عابر پیاده به شکل چشمگیری کاهش یابد. در نقاطی دیگر، اصلاح هندسی، آرامسازی جریان ترافیک یا نصب تجهیزات هوشمند هشداردهنده، نقش همان نقطه نوری را ایفا میکند. تکنولوژی به کمک آمده تا ضعف دید، ضعف واکنش و ضعف تصمیم در لحظه را جبران کند.
اما همه اینها زمانی معنا پیدا میکند که «رفتار ترافیکی» نیز با آن همراه باشد. نمیتوان از خیابانی که تجهیزاتش روزآمد است انتظار ایمنی پایدار داشت، اگر رفتار رانندگان، عابران و موتورسواران به همان اندازه روزآمد نشده باشد. برنامههای آموزشی مشترک با پلیس، دورههای مهارتی برای رانندگان ناوگان عمومی و فعالیت گروههای داوطلب شهری، در حقیقت تلاش برای تقویت همین ضلع سوم ایمنی است: رفتار.
در لایهای دیگر، ایمنی بدون «شناخت لحظهای شهر» امکانپذیر نیست. سامانههای هوشمند نظارت ترافیکی و مرکز کنترل ترافیک، امروز مانند یک شریان عصبی در شهر عمل میکنند. شهر را لحظهبهلحظه میبینند و به مدیریت اجازه میدهند در همان لحظه درست تصمیم بگیرد. این سیستمها شاید برای شهروندان به چشم نیاید، اما بسیار پیش از آنکه حادثهای رخ دهد، تغییرات کوچکی ایجاد میکنند تا حادثهای رخ ندهد.
ایمنی، گاهی در همین تغییرات کوچک نهفته است؛ در پایدار بودن برق تقاطعها، در خطکشیهای تازه، در روشنایی یک گذرگاه، در اصلاح یک شعاع گردش یا جابهجایی چند متری یک تابلو. شهر ایمن از جمع همین جزئیات ساخته میشود؛ جزئیاتی که بهمرور تبدیل به یک تفاوت بزرگ میشود.
روزی که درباره ایمنی در شبکه حملونقل صحبت کنیم و آن را فقط در سطح «تجهیزات» خلاصه نکنیم، یعنی به بلوغ شهری نزدیک شدهایم. امروز اصفهان در نقطهای ایستاده است که میتواند ایمنی را نه یک هزینه، بلکه یک سرمایه بداند؛ سرمایهای که به جای افزودن بر آمار خسارت، بر کیفیت زندگی میافزاید.
ایمنی یک مسیر بیپایان است. نه به پایان میرسد و نه میتوان آن را به یک پروژه مقطعی تقلیل داد. آنچه اهمیت دارد، استمرار نگاه و پیگیری است. شهر ایمن، شهری نیست که حادثه در آن صفر باشد؛ شهری است که «ریسک» در آن بهصورت مداوم مدیریت شود.
امروز، ایمنی برای ما نه یک شعار، بلکه یک «وظیفه جاری» است. از بزرگراه تا گذر محلی، از رفتار راننده تا تصمیم مدیریتی، از روشنایی یک معبر تا فناوری یک سامانه. و همین استمرار، آیندهای را رقم میزند که در آن شهروند بداند خیابانی که در آن تردد میکند، تا حد ممکن در برابر خطا، خطای او یا دیگری، تابآور است.»
امید آن است که این مسیر با همراهی همه دستگاهها و مشارکت شهروندان ادامه پیدا کند و ایمنی به بخشی از هویت پایدار اصفهان تبدیل شود.
نظر شما