به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از مارکا، رئال مادرید تنها یکی از شش بازی اخیر خود را برده و سرمربی این تیم بدترین آمار پیروزی را از زمان برند شوستر در سال ۲۰۰۸ به ثبت رسانده است.
گل هکتور بیرین در دقیقه ۹۴، کار رئال مادرید در این فصل فوتبالی را تمام کرد. رئال مادرید با تنها یک امتیاز از ورزشگاه لاکارتوخا خارج شد، در حالی که این حس مشهود بود که فصل از کنترلش خارج شده است. تیمی که فقط دو ماه پیش سرنوشت قهرمانی را در دستان خودش میدید، حالا نظارهگر فاصله گرفتن بارسلونا با ۹ پیروزی متوالی است. اختلاف امتیاز دیگر جایی برای حساب و کتاب یا حتی امید باقی نمیگذارد.
اما همیشه اوضاع اینقدر تاریک نبود. با ورود آربلوا، رئال جان تازهای گرفت. تیم دوباره نفس کشید، وینیسیوس به مهرهای تعیینکننده تبدیل شد و سفیدها موفق شدند کاری را انجام دهند که سخت به نظر میرسید، یعنی صدر جدول را در هفته ۲۴ تصاحب کنند. درست زمانی که بارسلونا در مونتجوییک لغزیده بود، اما این صدرنشینی تنها یک هفته دوام آورد. رئال در السادار با گل دقیقه ۹۰ رائول گارسیا شکست خورد و از آن نقطه به بعد، تیم بهتدریج افت کرد، در حالی که بارسا به روند بردهایش ادامه میداد.
گل موریقی در سون مویش و گل بلرین در لاکارتوخا، در کنار چند نمونه دیگر، مجموعهای از ضربات دیرهنگام را شکل دادند که در مجموع پنج امتیاز برای رئال هزینه داشتند.
جام حذفی خیلی زود و در آلباسته از دست رفت؛ زمانی که آربلوا تازه کارش را شروع کرده بود. در لالیگا هم مسیر هر هفته سختتر شد و وقتی هر دو جبهه از دست رفت، لیگ قهرمانان به آخرین پناه یک فصل تبدیل شد که بهشدت به یک جام نیاز داشت. خیلیها امیدی نداشتند، اما رئال با تکیه بر ژن پیروز خودش در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا مقابل سیتی نشان داد که هنوز هم آن قهرمان همیشگی زنده است.
اما بایرن داستان دیگری بود. آنها رئال را به واقعیت برگرداندند. بازی برگشت برای کهکشانیها دردناک بود؛ جایی که رئال تا نتیجه سه بر دو پیش رفت، اما اخراج کاماوینگا در حساسترین لحظه و سپس دو گل در دقایق پایانی (در حالی که حواشی داوری هم مطرح بود) شوک بزرگی را در آلیانز رقم زد. درست است رئال با شرافت حذف شد، اما شرافت جام نمیآورد.
فروپاشی نهایی
آنچه بعد از آن رخ داد، افتی بود که با کیفیت این تیم همخوانی ندارد؛ تنها یک برد در شش بازی اخیر. مصدومیتهای شوامنی، میلیتائو و کورتوا تا حدی تأثیرگذار بودند، اما همهچیز را توجیه نمیکند. آربلوا در ۲۳ بازی، تنها ۶۰.۹ درصد برد داشته؛ ضعیفترین آمار برای یک مربی رئال با حداقل ۲۰ بازی از زمان اخراج برند شوستر در سال ۲۰۰۸؛ در لالیگا هم او در همین مدت امتیازاتی بیشتر از دوره کوتاه ژابی آلونسو از دست داده است.
«اثر آربلوا» برای مدتی واقعی بود؛ تیمی که از درون دچار شکاف شده بود، دوباره باور پیدا کرد، بازیکنان افتکرده احیا شدند و فصل زودتر از موعد تمامشده به نظر نمیرسید. اما پایان کار حتی میتواند تلختر باشد. این احتمال وجود دارد که بارسلونا قهرمانی را مقابل رئال جشن بگیرد، یا حتی صحنهای تحقیرآمیزتر رقم بخورد؛ تونل افتخار رئالیها برای بارسا در الکلاسیکوی برگشت در نیوکمپ؛ دو سناریویی که دو ماه پیش حتی تصورشان هم در باشگاه غیرممکن بود.
نظر شما