قدم روی ویرانه‌های مدرسه شجره میناب

به گزارش خبرگزاری ایمنا از کرمان، پسری در کنار قبر زنی میانسال چشم به راه نشسته است و گهگاهی برای خواهری که حالا او را شهید می نامند، اشک می ریزد.

و بانویی ۵۰ روز متوالی می آید تا در غیاب والدین شهید، پناه پسران و دختران دانش آموزی باشد که نزدیک به دو ماه است چراغ آشپزخانه شان خاموش شده است.

تنها قبر دو نفره نیز متعلق به مادری است که با فرزند هفت ماهه اش آسمانی شده و از او یک عکس سونوگرافی روی سنگ قبر، تن رهگذران و زائران را می لرزاند.

این تنها تصویری گذرا از قطعه دانش آموزان آرامستان گلستان خلیج فارس است که تا چشم کار می کند، نام و نشان و چهره همکلاسی‌های یک مدرسه در آن یافت می‌شود.

همه چیز به صبح روز نهم اسفند ۱۴۰۴ برمی گردد که دبستان انتهای کوچه نهم بلوار رسالت شهرستان میناب، روی سر ده‌ها دانش آموزان دختر و پسر آوار شد.

از برخی دانش آموزانی که صبح آن روز با بدرقه پدر و مادر یا پدربزرگ و مادربزرگ وارد مدرسه شده بودند، تنها یک دست و پا یا شاید بخشی از بدن باقی ماند.

و از کودکی دیگر همان هم پیدا نشد تا بعد از آنکه خانه پدری از وجودش خالی شده بود، سنگ را روی قبری بگذارند که پیکری در آن جای نگرفته است.

آمار شهدا را ۱۶۸ نفر اعلام کردند، اما کسی از شمار دل‌هایی که برای بازماندگان و جانبازان آن حادثه تلخ برای همیشه رفت و دیگر برنگشت، خبر ندارد.

اکنون شهرستان میناب ۵۵ روز پس از تجاوز ددمنشانه آمریکایی - صهیونیستی، رنگ غم بر چهره دارد؛ غمی که با فرود موشک‌های غول پیکر بر سر دانش‌آموزان و معلمان، ماندگار شد.

دختران و پسران کودک و نوجوان مدرسه شجره طیبه در کنار مادران، پدران و معلمان جان فدای وطن شدند و سقف آرزوهایشان روی سر یک ایران، ویران شد.

ساختمان فروریخته مدرسه نیز پس از آن داغ بر دل نشسته، میزبان صدها هموطن است که با گذر از تل‌های خاک، پا جای پای شهدای دانش‌آموز می‌گذارند.

در بام میناب نیز خبری از ساز و دهل نیست و بر بلندای گلستان خلیج فارس تاریکی خانه کرده است و بساط دورهمی‌های شبانه مردم خونگرم بندری برچیده شده است.

این روزها و شب‌ها حال و هوای شهر کوچک و غم گرفته استان هرمزگان، خبر از تولد قهرمانانی می دهد که با نام دخترانه تکیه گاه پدرانشان شده‌اند یا با عناوین پسرانه برای مادرانشان پدری می کنند.

دخترکان و پسرکانی که باید پس از سوگواری ۶۰ روزه به کلاس‌های درس شاد برگردند و جای خالی پدر و مادر را با خاله و عمو و دوست و همسایه پر کنند.

و این داغ را که دمار از روزگار آدمی بیرون می‌آورد و ۸۰ میلیون ایرانی را عزادار کرده است، کدام آب می تواند سرد کند و چه مصیبتی توان رویارویی با آن را دارد؟

برای شهدایی که در راه وطن جان دادند و فدایی شدند و سن آن‌ها از دهه های ۶۰، ۷۰، ۸۰ و ۹۰ بالاتر نمی رفت، باید تمام قد تا ابد ایستاد.

گزارش از بهناز شریفی خبرنگار ایمنا در کرمان