به یاد گل‌های پرپر میناب که زودتر از بهار رفتند

به گزارش خبرگزاری ایمنا، دختر بودن در این سرزمین همیشه معنای خاصی داشته است، دختر در فرهنگ ایران، گل باغ خانواده است، جگرگوشه‌ای که پدر برایش از آسمان هم ستاره می‌خرد و مادر، شب‌ها بیدار می‌ماند تا مبادا خوابش ناامن باشد.

دختر امید فرداست، آینده‌ای که قرار بود روشن باشد و لبخندی که قرار بود دنیا را زیباتر کند، اما در میناب، در یک روز سیاه، این امیدها، آینده‌ها و لبخندها، همه و همه زیر آوار مدفون شدند و پدران و مادرانی، دخترانشان را از دست دادند.

امروز روز دختر است، روزی که قرار بود شاد باشد، روزی که قرار بود گل بخریم و کادو ببریم و بگوییم روزت مبارک، اما امسال، روز دختر روز دیگری است. روزی که مادری در میناب گل نمی‌خرد، چراکه دیگر کسی نیست که گل را به او هدیه بدهد و امروز، روزی است که پدری به جای فرزندش، عکسش را بغل می‌گیرد و روز دختر را به قاب عکسی که در دست دارد تبریک می‌گوید.

برای مادران دختران میناب، هر روز، روز دختر است / قلبی که هنوز می‌تپد، اما دیگر دلیلی برای تپیدن ندارد

در روز دختر همه از شادی حرف می‌زنند، از هدیه‌های ویژه، از شعرهای زیبا و از جشن‌های باشکوه، اما در میناب در خانه‌هایی که دخترشان شهید شده، امروز روز سکوت است، سکوتی که گاهی با گریه شکسته می‌شود و گاهی با نگاه خیره به عکس دختر.

مادری که دخترش را از دست داده است، دیگر نمی‌تواند مانند قبل از روز دختر حرف بزند، او هر روز، روز دخترش است؛ هر روز یادش می‌آید که دختری داشت، دختری که موهایش را شانه می‌زد، دختری که صبح‌ها با بوی صبحانه از خواب بیدار می‌شد و دختری که به مادر دوستت دارم می‌گفت‌.

امسال روز دختر، روز مادرانی است که آرزو دارند فقط یک لحظه دوباره صدای دخترشان را بشنوند، آرزو دارند فقط یک لحظه دوباره دستشان را بگیرند، آرزو دارند فقط یک لحظه دوباره عکسی بیندازند که هر دو بخندند، اما نمی‌شود؛ نه امروز و نه هیچ‌وقت دیگر.

دخترشان رفته و تنها چیزی که مانده، عکس‌هایی است که هنوز قاب دارد، خاطره‌هایی است که هنوز زنده است و قلبی است که هنوز می‌تپد، اما دیگر دلیلی برای تپیدن ندارد.

مادری که لالایی‌اش را برای عروسک می‌خواند

یکی از دردناک‌ترین تصاویر این روزها می‌تواند تصویری باشد از مادری در میناب که اتاق دخترش را جمع نکرده، لباس‌های دخترش هنوز روی صندلی و عروسکش هنوز روی تخت است.

میناب شب‌های زیادی است شاهد لالایی خواندن مادر برای عروسک دختر است، لالایی که مادر زمانی برای دخترش می‌خواند و دختر با همان صدا به خواب می‌رفت، اما اکنون دیگر کسی نیست که بشنود، تنها عروسک مانده، تنها مادر مانده و تنها لالایی که دیگر شنونده ندارد.

امروز همه مادران ایران، مادران دختران میناب هستند، مادرانی که هر روز، روز دخترشان است و هر شب، شب یادآوری دخترشان. مادران دانش‌آموزان میناب نه‌تنها مادر هستند، بلکه نماد مقاومت‌اند.

هر مادری که در میناب اشک می‌ریزد، اما سرش را بالا نگه می‌دارد، یک قهرمان است، هر مادری که لالایی می‌خواند، اما کسی نمی‌شنود، یک شهید زنده است و این بزرگ‌ترین پیامی است که ملت ایران می‌تواند به دشمن بدهد که شما کودکان ما را گرفتید، اما عشق را نتوانستید بگیرید.

دخترانی که آسمانی شدند

دختران شهید میناب، تنها کودکانی نبودند که جان باختند، آن‌ها فرشتگانی بودند که خیلی زود، خیلی زود به آسمان بازگشتند. آن‌ها هنوز آن‌قدر بزرگ نشده بودند که بدانند زندگی چقدر زیباست، هنوز آن‌قدر بزرگ نشده بودند که عاشق شوند، هنوز آن‌قدر بزرگ نشده بودند که بخواهند مادر شوند و هنوز آن‌قدر بزرگ نشده بودند که بفهمند چرا باید زمین را ترک کنند اما شهادتشان معنایی داشت که بزرگ‌تر از عمرشان بود، شهادتشان فریادی بود که گفت ایران تنها نمی‌ماند.

امروز روز دختر است و دختران شهید میناب در قلب تمام ایرانیان زنده‌اند. پدر و مادرشان، هرچند دخترشان را از دست داده‌اند، اما می‌دانند که دخترشان، جا در بهشت دارد، خندان است و از دور به پدر و مادرش نگاه می‌کند.

پدرهایی که چشم به در دوخته‌اند

در خانه‌های میناب پدرانی هستند که هر روز صبح، از در به کوچه نگاه می‌کنند و منتظرند که دخترشان از مدرسه بازگردد، روزها از آن روز سیاه گذشته، اما پدران میناب هنوز هم هر صبح از در نگاه می‌کند، هنوز هم در انتظار نشسته‌اند تا دخترشان بگوید «سلام بابا» و شاید امروز او را در آغوش بگیرند.

پدران دانش‌آموزان میناب، قوی ایستاده‌اند، اما کمرشان از داغ فرزند خم شده است، پدران قهرمانان خاموش این سرزمین‌اند، کسی از آن‌ها تعریف نمی‌کند، کسی مدالشان نمی‌دهد، اما آن‌ها هر روز، با تمام دردشان ایستاده‌اند.

روز دختر امسال، به نام میناب ثبت شد

امسال روز دختر، روز میناب شد، روزی که قرار بود جشن باشد، امسال رنگ و بوی سوگ دارد، اما این سوگ، سوگی است که ملتی را قوی‌تر می‌کند.

از این پس هر سال که روز دختر فرا می‌رسد، نام میناب زنده می‌شود، هر سال که روز دختر می‌آید، یاد دخترانی که شهید شدند، تازه می‌شود و این چیزی است که دشمن نتوانسته پیش‌بینی کند. آن‌ها فکر کردند با شهادت دانش‌آموزان در میناب، ملتی را می‌شکنند، اما نتیجه برعکس بود و هر سال و هر روز، یاد آن‌ها زنده‌تر میشود و عشق ملت به ایران، عمیق‌تر.

روز دختر؛ بزرگداشت دخترانی که پر کشیدند

دختران شهید میناب با خونشان بزرگ‌ترین هدیه را به این سرزمین دادند، آن‌ها نشان دادند که حتی کوچک‌ترین‌هایمان هم آماده فداکاری هستند، آن‌ها نشان دادند که عشق به میهن، سن و سال نمی‌شناسد و آن‌ها نشان دادند که دختران ایران، نه تنها گل باغ خانواده‌اند، بلکه سربازان خاموش میهن‌اند.

امروز روز دختر است و ما این روز را به تمام دختران شهید میناب و خانواده‌هایشان تقدیم می‌کنیم، به دخترانی که رفتند، اما فراموش نشدند، به دخترانی که پرپر شدند، اما بویشان هنوز در هوای میناب پیچیده است و به دخترانی که دیگر نیستند، اما در قلب تمام ایرانیان زنده‌اند؛ روز دختر امسال، روز آن‌ها است و یادشان، تا ابد همراه ملت ایران خواهد ماند.

پیامی از ملت ایران به مادران و پدران شهدای میناب

مادران و پدران میناب، شما تنها نیستید، تمام ملت ایران در کنارتان است، تمام ایرانیان امروز یاد دخترانی می‌کنند که شما از دست دادید، دختران میناب قهرمانان ملت هستند، آن‌ها با خونشان، درسی دادند که هیچ کتابی نمی‌تواند آن را تفسیر کند، درس عشق به میهن، درس ایثار و درس ایستادگی.

روز دختر امسال، به یاد دختران شماست و ما هر سال در این روز نامشان را بر زبان خواهیم آورد و دنیا باید بداند که این ملت، فراموش نمی‌کند، می‌خواهیم دشمن بداند که خون این شهدا، هرگز پایمال نخواهد شد و می‌خواهیم شما بدانید که دخترانتان، در قلب تمام ایرانیان زنده‌اند.

روز دختر امسال، روز دخترانی است که رفتند و روز مادران و پدرانی است که ماندند، ماندند تا یادشان را زنده نگه دارند و ماندند تا فرجام پیروزی را ببینند.