مکتب صیاد

به گزارش خبرگزاری ایمنا، بیست و نهم فروردین ماه یادآور یکی از ماندگارترین تدابیر بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی است؛ روزی که هویت ملی و انقلابی ارتش تثبیت شد و این نیروی عظیم به دژ استوار ملت تبدیل گشت. ارتش در طول تاریخ معاصر ایران، همواره نماد انضباط، فداکاری و وفاداری به آرمان‌های والای توحیدی بوده است. آنچه ارتش ما را از سایر نیروهای نظامی جهان متمایز می‌کند، نه فقط تجهیزات و دانش نظامی، بلکه حاکمیت نگاهی است که در آن، فرد و گروه در برابر مصلحت کلان جامعه و رضایت پروردگار رنگ می‌بازند.

در مسیر پرفراز و نشیب صیانت از ایران اسلامی، الگوهایی چون شهید صیاد شیرازی ظهور کردند که زندگی و شهادتشان، تعریف جدیدی از مدیریت جهادی و سربازی ولایت ارائه داد. درک لایه‌های عمیق این مکتب، نیازمند بصیرتی است که بتواند مرز میان منفعت‌طلبی و ایثار را به درستی ترسیم کند. شهید امیر سرلشکر سید عبدالرحیم موسوی که خود همواره بر لزوم حاکمیت اخلاق در ساختار نظامی تأکید داشت، در سخنانی صریح و تکان‌دهنده، ضرورت بازگشت به معیارهای الهی را این‌گونه اظهار کرد: وقتی خط‌کش اندازه‌گیری، خط‌کش نظام نباشد و به‌جای آن خط‌کش گروه ما باشد، معلوم است که نتیجه‌ای ندارد.

وی افزود: اگر نگاه ما این باشد که کاری را انجام می‌دهیم که به حساب ما نوشته شود، نتیجه‌اش همین گرفتاری‌ای می‌شود که داریم می‌بینیم.

این شهید والامقام ادامه داد: مکتب شهید صیاد شیرازی فدا کردن خود برای منافع دیگری است؛ مکتب او فدا کردن خود برای منافع نظام و انقلاب و در نهایت رضای خدا است. باید از خود بپرسیم این کار که انجام می‌دهیم، خدا به کار ما لبخند خواهد زد یا اخم خواهد کرد؟ اگر خدا لبخند می‌زند، به هر قیمتی که هست انجامش دهیم. اگر خدا اخم می‌کند به هر قیمتی که هست انجامش ندهیم.

به گزارش ایمنا، سخنان این فرمانده سرافراز، منشوری برای تمامی کسانی است که در سنگرهای مختلف به خدمت مشغولند. تاکید بر این نکته که ملاک عمل باید رضایت خداوند و منافع نظام باشد، کلید عبور از چالش‌ها و بن‌بست‌های مدیریتی و اجتماعی است.

مکتب صیاد شیرازی به ما می‌آموزد که قدرت واقعی در بریدن از وابستگی‌های جناحی و فردی و پیوستن به اقیانوس بیکران اراده الهی نهفته است.