این ملت همچنان استوار ایستاده است

خیابان کشور دوست؛ میزبان داغ نوشت‌ها

چند شب است که مقتل آقایمان میزبانمان شده و دیوارهایی که از پشتش سرما حس می‌شود، نوشته‌هایی از داغ بر دل نشسته بر دیوارهای یخ‌زده را به نمایش گذاشته است.

پس از ۴۰ روز فرصت شد تا در نزدیک‌ترین خیابان به محل زندگی رهبر عزیزمان، نزدیک‌ترین مکان به محل شهادت عزیزتر از جانمان حضور پیدا کنیم و کمی از دلتنگی‌هایمان بگوییم و بنویسیم؛ بنویسیم که این روزها چه بر دلمان گذشت، چطور بغض‌هایمان را فرو دادیم و محکم ایستادیم، چطور غم را پشت پلک‌هایمان مخفی کردیم، چطور آه را فریاد کردیم بر سر دشمنانمان فرو آوردیم، چطور بعد از او شب و روزمان یکی شد و خیابان، محل زندگیمان شد.

از عهد و پیمان‌هایمان نوشتیم؛ عهدمان برای مسیری که او دستان ما را گرفت و آرام آرام همراهمان کرد و اکنون باید تا انتهای انتها برویم، بدون او ادامه دهیم، برویم تا به قله برسیم و می‌رویم با عزمی راسخ و قدم‌هایی محکم این مسیر را به قله می‌رسانیم، هرچند که شاید در پیچ‌وخم‌های آخر، مسیر سخت‌تری داشته باشیم.