به گزارش خبرگزاری ایمنا از مازندران، میدونگاه که وارد شدم، حسی غریب و آشنا در جانم نشست؛ حسی که مرا برای لحظهای به جایی دور برد، به همان نقطهای که هر سال، هنوز از آن بازنگشته، دلتنگیاش را از صاحبش طلب میکنم و خاضعانه میخواهم دوباره مرا به آنجا فرا بخواند.
چای هیزمی با کتریهای لعابی سیاهشده زیر شعلههای سرخ آتش در استکانهای باریک شیشهای میجوشید؛ عطری آشنا در فضا پیچیده بود. این چای اگرچه ایرانی بود، اما ذهن را بیاختیار به چای عراقی میبرد؛ به آن نوشیدنی تلخ و شیرین با رنگی غلیظ در فنجانهای کوچک چینی، پشت موکبهایی که صف انتظارشان خود بخشی از زیارت بود.
هنوز جمعیت به اوج نرسیده بود، اما تکاپو از هر سو دیده میشد. یکی دبههای آب را بر دوش میکشید، نوجوانی صندلیهای پلاستیکی را بالای سر برده بود، دیگری میزهای فلزی را کشانکشان به جلو میآورد. هرکس، بیوقفه، خود را به موکب و جایگاهی که برایش تعیین شده بود میرساند.
سماورها به جوش آمده بودند؛ بخار از درپوششان بیرون میزد و نوید پذیرایی میداد؛ پذیرایی «مشتی»، آنگونه که مازندرانیها میگویند، از مهمانانی که با شوق در این گردهمایی شبانه حضور پیدا میکردند. رفتهرفته، هیاهو بیشتر شد. صداها در هم پیچیدند و نظم در دل این شلوغی شکل گرفت: «چرا هنوز استکانها چیده نشده؟» «ظرفهای شلهزرد و آش رشته آماده نیست؟» «زودتر بجنب، جمعیت داره زیاد میشه...»
اینجا، یکی از میدونگاههای شهر در دیار علویان است؛ نمادی از تلاش جهادگرانی که در طول سال، در مناسبتهای مختلف، پای کار مردم ایستادهاند. با آغاز جنگ رمضان، این جمع، بار دیگر گرد هم آمدند و موکبهایی برپا کردند تا چهلودو شب، میزبان مردمی باشند که با حضوری پرشور، این میدان را به صحنهای از همدلی بدل کردند اما موکبها تنها محل پذیرایی نیستند؛ هرکدام به کانونی از فعالیتهای فرهنگی، قرآنی، اجتماعی، هنری و جهادی تبدیل شدهاند.
خانوادهها، همراه با کودکان و نوجوانان در این فضا حضور دارند؛ صورتهای کوچک با رنگ پرچم ایران نقاشی شده، پیشانیها با سربندهای سبز و قرمز آذین بسته و دستها در جستوجوی پرچمهایی است که نماد یک تعلق عمیقاند، اینجا، در میدونگاه، چیزی فراتر از یک گردهمایی شکل میگیرد؛ حسی از برابری و برادری، وحدت ملی و ایستادگی. اینجا همان جایی است که پویش «جان فدایی» معنا پیدا میکند و ایران، در دل مردمش، دوباره جان میگیرد.
آمادگی خادمیاران برای خدماتدهی به آسیبدیدگان جنگی
اسماعیل فدایی، مدیر اجرایی موکب مردمی شهدای مدافعان حرم آمل یکی از چندین مدیران فعال مواکب میدونگاه و بهنوعی وعدهگاه شبانه مردم حماسهآفرین ششم بهمن سال ۶۰ آمل در این اجتماعات پرشور برای خونخواهی امام شهید، شهدای جنگ رمضان و بیعت با رهبر جوان انقلاب اسلامی هستند که خود همراه با سایر همکاران در همان شروع جنگ با راهاندازی موکب پایه کار آمدند.
وی با اشاره فعالیتهای موکب به خبرنگار ایمنا اظهار میکند: موکب در همان روزهای آغازین جنگ در میدان ۱۷ شهریور آمل خدمات ارزندهای را به مردم و تجمعکنندگان آغاز و همچنان به ارایه این خدمات میپردازد.
فدایی مهمترین هدف موکب را خدماتدهی به مردم حاضر در تجمع و مطیع رهبری و نظام میداند و میگوید: خادمان هر توانایی که داشته باشند در این چهل شب به تجمعکنندگان ارائه داده و خواهند داد.
مدیر اجرایی موکب مردمی شهدای مدافعان حرم آمل یادآور میشود: تاکنون استقبال خوبی از این خدمات موکب شده و موکب تا هر زمانی که نیاز باشد به این خدمات ادامه میدهد و پایهکار خواهد بود.
فدایی تداوم این خدمات را تا اربعین میداند و تصریح میکند: مهمترین هدف برپایی این موکب ارائه خدمات در اربعین است ضمن اینکه علاوه بر این خدمات فرهنگی نیز به مردم ارائه میشود و پس از تجمع با حضور در رژه خودرویی در سطح شهر خادمان نقشآفرینی میکنند.
عضویت خادمان در پویش ملی جان فدا
وی از عضویت خادمان در گروه جهادی برای فعالیتهای عمرانی و فیزیکی خبر میدهد و میگوید: این گروه در چند دوره راهیان نور حضور فعالانه داشتند.
این مدیر فعال اجرایی موکب آمل تاکید میکند: خادمان برای بازسازی خانههای آسیبدیده دوران جنگ سوم حتما حضور خواهد داشت و در این پویش ملی جان فدا نیز همه همکاران و دوستان خادمی ثبتنام کردند و عضو شدند.
فدایی خاطرنشان میکند: هر یک از اعضای این گروه جهادی موکب شهدای مدافعان حرم در صورت نیاز جان فدای این ایران، نظام و رهبری هستند.
خادمان حسینی همیشه در میدان هستند
رحمان شاکری از خادمان فعال موکب مردمی شهدای مدافعان حرم آمل با استقبال و حضورش در پویش ملی جان فدا به خبرنگار ایمنا میگوید: خادمان حسینی همیشه در میدان هستند، همانگونه بچههای رزمنده در صحنه جنگ هستند ما در این میدان و موکب ها در هر زمانی خواهیم بود.
وی میافزاید: این خادمان هیچوقت صحنه را خالی نخواهند کرد و چه خادمان آقایان و چه خادمان بانوان پایهکار نظام و خدماترسانی به مردم این نظام هستند.
شاکری ادامه میدهد: همه منتظریم تا اعلام کنند نیروهای خادمی و جهادی میتوانند برای بازسازی به مناطق جنگی بیایند و برای کمک و خدماترسانی به آنجا برویم و برای هموطنان کاری انجام دهیم و دست آنها را بگیریم.
به گزارش ایمنا، خادمان و جهادگران خستگی نمیشناسند و آمادهباش کامل در هر زمانی هستند تا برای مردم کشورشان خدمات بدهند و خادمی کنند، خادمینی که در این شبهای سرنوشتساز بهگونهای دیگر برای حفظ و صیانت ایران گام برداشتهاند و به شکل دیگر با رهبر جوان انقلاب اسلامی دست بیعت دادند و در کنار این خدماترسانی خستگیناپذیری شان، برای حفظ خاک و ناموس شان نامشان را در پویش ملی جان فدا قرار دادند تا از دیگران جا نمانند و سهمی هم در این کار جهادگرانه و ایثارگری داشته باشند.
گزارش از کبریا مقدس، خبرنگار ایمنا در مازندران
نظر شما