به گزارش خبرگزاری ایمنا، هرگاه تهدیدی متوجه ایران شده، اتحاد و همبستگی اقوام و مردم کشور همچون سدی استوار در برابر آن ایستاده و مانع فروپاشی امید و اراده ملی شده است. این همدلی نهتنها در میدانهای نبرد، بلکه در عرصههای فرهنگی، علمی و اجتماعی نیز خود را نشان داده است.
در روزگار دشوار، نقش نسل جوان بهویژه دانشآموزان بیش از پیش اهمیت پیدا میکند. آنان که در سنگر علم و دانش تلاش میکنند، آیندهسازان کشور هستند و با آموختن، اندیشیدن و نوشتن میتوانند سهمی در استحکام و پیشرفت میهن خود داشته باشند. قلم، اندیشه و ادبیات نیز از ابزارهایی هستند که میتوانند روح امید، آگاهی و همبستگی را در جامعه زنده نگه دارند.
در چنین شرایطی، بیان احساسات، روایت تجربهها و سرودن شعر و دلنوشتهها راهی برای ثبت لحظههای مهم تاریخ و انتقال پیام امید و همدلی به دیگران است. آنچه در ادامه میآید، مجموعهای از نوشتهها، اشعار و دلنوشتههای دانشآموزان است که تلاش کردهاند با زبان ادبیات، احساسات و نگاه خود را به این روزها بیان کنند.
در روزهایی که فضای جامعه آکنده از نگرانیها و خبرهای تلخ جنگ بود، دانشآموزان نیز بیتفاوت از کنار این رویدادها عبور نکردهاند. در دبیرستان دوره اول پسرانه شهید حسن لطفی نجفآباد جمعی از دانشآموزان کلاس هشتم با قلم، شعر و دلنوشته تلاش کردهاند روایت خود از این روزهای پرالتهاب را ثبت کنند؛ روایتهایی که از نگاه نوجوانانی نوشته شده است که خود را «سربازان سنگر علم» میدانند.
ایستادگی ملت ایران در طول تاریخ در برابر سختیها و جنگها
امیرعلی حسینی، دانشآموز کلاس هشتم با اشاره به ایستادگی ملت ایران در طول تاریخ در برابر سختیها و جنگها به خبرنگار ایمنا میگوید: ریشه این مقاومت در اتحاد و همبستگی مردم ایران نهفته است؛ نوعی همدلی که هرگاه تهدیدی متوجه کشور شده، مانع آسیب دیدن این سرزمین شده است.
وی میافزاید: در شرایط امروز نیز دانشآموزان نباید منفعل باشند و مهمترین وظیفه آنان ادامه مسیر علمآموزی است. علم و دانش بزرگترین سلاح برای پیشرفت کشور و مقابله با دشمنان است و در کنار آن، ادبیات و شعر نیز میتواند روح همبستگی و بیداری را در جامعه تقویت کند.
مهرزاد موحدی، یکی دیگر از دانشآموزان کلاس هشتم شعری با عنوان «به یاد دختران میناب» سروده است؛ شعری اندوهگین که از صبحی معمولی در کلاس درس آغاز میشود و با یاد و نام دانشآموزانی ادامه مییابد که ناگهان نامشان با واژه «شهید» پیوند خورد و در اینباره به خبرنگار ایمنا میگوید: این شعر با توصیف فضای مدرسه و نگاه شاعرانه به ایستادگی و فداکاری، تلاش میکند یاد آنها را زنده نگه دارد.
متن شعر:
«صبح بود و کلاس آماده
دستتان حرف روی خط میچید
شهر میناب شاد میخندید
خنده را به چهرهتان میدید
درس امروز ایستادن بود
درس زن بود و بزرگ شدن بود
درس میهن، غرور، سربازی
درس با خون حریف گرگ شدن
زنگ تفریح مدرسه پر بود
دورتان هی فرشته میچرخید
نامتان را به شکل تازه نوشت
شده ترکیب واژهها و شهید
همه شاگرد اولین امروز
جاودانه شدید بیتردید
کارنامه چه زود صادر شد
دخترانم قبول اسفندید»
مردم ایران نیز در طول تاریخ نشان دادهاند که در برابر زور و تهدید تسلیم نمیشوند
امیرحسین احمدی، یکی از دانشآموزان کلاس هشتم با چند جمله کوتاه به سخن درباره جنگ و صلح میپردازد و به خبرنگار ایمنا میگوید: جنگ یادآور این است که ارزش واقعی صلح چقدر بالاست و چقدر باید برای حفظ آن تلاش کنیم.
وی میافزاید: در میان هیاهوی جنگ، آنچه باقی میماند، امید انسانها به روزهای آرامتر است و هرچند جنگ چهره جهان را غبارآلود میکند، آرزوی صلح همواره روشن میماند.
محمد شکوهی، دیگر دانشآموز کلاس هشتم با اشاره به ارزش امنیت به خبرنگار ایمنا اظهار میکند: امنیت نعمتی است که تا زمانی که به خطر نیفتد، بهدرستی درک نمیشود. امنیت حاصل تلاش انسانهایی است که برای حفظ آرامش جامعه از جان خود میگذرند و مردم ایران نیز در طول تاریخ نشان دادهاند که در برابر زور و تهدید تسلیم نمیشوند.
وی با اشاره به پیشینه تاریخی کشور و باورهای دینی مردم، از امید به پیروزی و آیندهای روشن میگوید: سالها در آرامش و امنیت زندگی کردیم، هیچگاه معنای امنیت وآرامش را اینگونه که امروز درک کردیم، نفهمیدیم، گاهی تلنگری لازم است تا قدر داشتهیمان را بدانیم، به قول قدیمیها سرمان به سنگ خورده است، اما طی این مدت درس بزرگی گرفتیم و متوجه شدیم امنیت وآرامش خودبهخود ایجاد نمیشود، افرادی هستند که هوای این آرامش را دارند که هیچگاه آنها را نه دیده و نه شناختهایم، اکنون نیز برای بازگرداندن آنچه داشتیم، تلاش میکنیم و میجنگیم تا آن را پس بگیریم و به کسی اجازه گرفتن آن را نمیدهیم.
شکوهی ادامه میدهد: ما مردم غیور و غیرتمندی هستیم، تسلیم حرف زور نمیشویم، تاریخ و اقتدار دوهزاروپانصدساله را در آغوش داریم، ما ملت امام حسین (ع) هستیم و خدا را داریم، بهطور قطع همیشه پیروزیم و پیروز خواهیم ماند.
در روزهای تلخ جنگ نشانهای از امید هم وجود داشت / دعای مردم همراه رزمندگان کشور است
علی شجاعی، دانشآموز مدرسه شهید لطفی حالوهوای متفاوتی دارد، روایتی از روزهای نزدیک نوروز که به جای شور و شادی همیشگی، با اضطراب و نگرانی همراه شده بود، به خبرنگار ایمنا میگوید: زمانی که ناگهان خبر جنگ فضای مدرسه را دگرگون کرد و خانوادهها با نگرانی به دنبال فرزندانشان آمدند، تعطیلی مدرسه، برخلاف همیشه، برای من و دوستانم شیرین نبود؛ چرا که طعم آن با ترس، دلهره و خبرهای تلخ آمیخته شده بود.
وی میافزاید: در میان فضای سنگین، آن روزها لحظههایی از امید نیز در دل اتفاقهای تلخ وجود داشت؛ زمانی که با شنیدن صدای موشکهای خودی به حیاط میرفتم و با اقتدار موشکها را برای رسیدن به اهداف در خاک دشمن تشویق میکردم و در باغچه کوچک خانه، درخت خشکیده زردآلویی را میدیدم که شکوفه داده است، نشانهای از امید در من شکل میگرفت؛ این اتفاقها یادآور این باور بود که خدایی که وعده بهار را به درختان داده است، بهطور قطع ما را نیز فراموش نخواهد کرد.
امیرعلی حسینی، شاگرد کلاس هشتم مدرسه شهید لطفی درباره رزمندگان کشور به خبرنگار ایمنا میگوید: کلمات از توصیف شجاعت آنها کوتاه است و از آنان میخواهیم هرگز اجازه ندهند، نیرنگ دشمن کارساز شود. دعای مردم ایران همراه آنها است.
در روزهایی که آسمان شهرها بوی التهاب و نگرانی گرفته بود و صدای اخبار جنگ، دلهای بسیاری را ناآرام میکرد، مردم ایران بار دیگر معنای واقعی همدلی و پایداری را به تصویر کشیدند. رمضانِ آن روزها فقط ماه روزهداری نبود؛ ماه ایستادگی دلهایی بود که میان تاریکی حوادث، چراغ امید را خاموش نکردند. نوجوانان، همان نسل پرشور و آیندهساز، کنار خانوادهها، معلمان و مردم شهرشان نشان دادند که مقاومت فقط در میدان نبرد معنا نمیشود؛ گاهی مقاومت یعنی حفظ آرامش، ادامه دادن درس و زندگی، کمک به همسایهها، دلگرم کردن کودکان کوچکتر و ساختن امید از دل سختترین لحظهها. در کوچههایی که شاید سایه اضطراب دیده میشد، صدای خنده نوجوانانی که برای فردای کشورشان رؤیا داشتند، همچنان جاری بود؛ نسلی که یاد گرفته بود ایران را نهفقط با واژهها، بلکه با صبوری، اتحاد و ایمان دوست داشته باشد.
آن روزها گذشت، اما روایت ایستادگی مردم ایران در ذهن تاریخ باقی ماند؛ روایتی از مردمی که زیر فشار بحران، بیش از همیشه کنار یکدیگر ایستادند و اجازه ندادند ترس، جای انسانیت و مهربانی را بگیرد. نوجوانان این سرزمین نیز ثابت کردند که آینده ایران بر شانههای نسلی روشن و امیدوار بنا خواهد شد؛ نسلی که از دل سختیها، قدرت ساختن را میآموزد و حتی در روزهای جنگ، از رؤیای صلح و آرامش دست نمیکشد. شاید چراغ بسیاری از خانهها آن شبها کمنورتر از همیشه بود، اما نور امید در دل مردم خاموش نشد. همین امید بود که دستها را به هم رساند، دلها را نزدیکتر کرد و معنای واقعی مقاومت را ساخت؛ مقاومتی که ریشه در عشق به وطن، ایمان به فردا و باور به باهمبودن داشت.