میناب ۱۶۸؛ نامی که جهان باید به خاطر بسپارد

به گزارش خبرگزاری ایمنا، در تاریخ روابط بین‌الملل، سفرهایی هستند که فقط یک سفر سیاسی نیستند، سفرهایی هستند که پیام دارند، سند دارند و صدایی هستند برای کسانی که دیگر نمی‌توانند حرف بزنند.

سفر محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی به پاکستان یکی از همین سفرها بود، اما این سفر، یک تفاوت بزرگ داشت، همراهان این سفر، کودکانی بودند که در جنایت جنگی میناب، به شهادت رسیده بودند، کودکانی که نامشان، «میناب ۱۶۸» شده است.

این کودکان در پرواز به اسلام‌آباد بودند، نه به‌عنوان مسافر، بلکه به‌عنوان سند، به‌عنوان شاهد و به‌عنوان پیامی زنده از آنچه آمریکا و اسرائیل انجام داده‌اند.

میناب ۱۶۸

میناب شهری کوچک در جنوب ایران است که صدای خنده کودکان آن را پر می‌کرد، اما یک روز، بمب‌ها آمدند، بمب‌هایی که آمریکا و اسرائیل پرتاب کردند، بمب‌هایی که به مدرسه اصابت کردند و در آن لحظه، ۱۶۸ رویا و ۱۶۸ آرزو، در یک لحظه خاموش شدند.

این جنایت جنگی است، جنایتی که هیچ توجیهی ندارد و کودکان شهید میناب، همراه هیئت ایرانی به پاکستان رفتند تا جهان ببیند. تا جهان بشنود، تا جهان دیگر نتواند سکوت کند.

«همراهان من در این پرواز»

محمدباقر قالیباف، در توئیتی نوشت: «همراهان من در این پرواز.» و این جمله ساده، اما پرمعناست که نشان می‌دهد که رئیس مجلس، این سفر را سفری معمولی نمی‌داند و می‌خواهد جهان هم این کودکان را ببیند.

«همراهان من در این پرواز» فقط یک توئیت نیست، اعلانی است که می‌گوید ما شهدای میهن را فراموش نکرده‌ایم، شهدایمان را با خود می‌بریم و سند جنایت آمریکا و اسرائیل را به جهان نشان می‌دهیم.

وسایل آغشته به خون شهدای میناب

قالیباف در سفر به پاکستان بعضی وسایل به‌جامانده و آغشته به خون پاک کودکان شهید میناب را همراه خود برده است که هر یک سند جنایت است؛ سندی که می‌گوید این کودکان زنده بودند، رویا داشتند و آینده داشتند، اما آمریکا و اسرائیل همه را نابود کرد.

سند جنایت جنگی آمریکایی‌ها

آمریکا و اسرائیل به مدرسه‌ای در میناب حمله کردند، مدرسه‌ای که کودکان بی‌گناه در آن بودند، کودکانی که هیچ نقشی در جنگ نداشتند، کودکانی که فقط می‌خواستند درس بخوانند و کودکانی که فقط می‌خواستند زندگی کنند.

این حمله ۱۶۸ نفر را به شهادت رساند و این اقدامی بود که نشان می‌دهد دشمن تا کجا می‌تواند بی‌رحم باشد و تا کجا می‌تواند جنایت کند.

کودکان شهید میناب در این سفر سربازان حقیقت شدند، سربازانی که دیگر نمی‌توانند حرف بزنند، اما صدایشان، به گوش جهان می‌رسد. خون این کودکان، پایمال نخواهد شد و این قولی است که ملت ایران می‌دهد؛ قولی که از عمق قلب برخاسته است.