به گزارش خبرگزاری ایمنا، شب چهلم امام شهید و فرماندهان رشید ایران فرا رسیده است؛ شبی که در فرهنگ این سرزمین مقاوم پایان یک سوگ نیست، آغاز عهدی تازه است. چهل شب از آن داغ بزرگ گذشته، اما آتش فقدان در سینهها خاموش نشده و شعلهورتر از همیشه زبانه میکشد. امشب، ایران یکصدا در میدانها ایستاده است؛ مردمی که به رسم وفاداری، به رسم عهدی که با خون بستهاند، آمدهاند تا نشان دهند غیبت یک رهبر، هرگز به معنای خاموشی یک راه نیست.
در میدان بزرگمهر اصفهان، سیل جمعیت موج میزند؛ پرچمهای ایران در دستانی که از خشم و اندوه میلرزند، برافراشتهتر از همیشه به اهتزاز درآمده است. اما امشب یک تفاوت دارد؛ تفاوتی که رنگ اشکها را تغییر داده و سنگینی دلها را دوچندان کرده است.
تنها ساعاتی پس از اعلام آتشبس دو هفتهای، رژیم صهیونیستی بیپروا و بیاعتنا به همه قواعد و تعهدات، شدیدترین حملات خود به لبنان را رقم زد؛ حملاتی که بهگفته منابع میدانی، دستکم هزار شهید و زخمی بر جای گذاشته است. این نقض آشکار، این گستاخی عریان، نهتنها زخمی تازه بر پیکر منطقه نشاند، بلکه زخم دلهای داغدار این ملت را عمیقتر کرد.
و حالا، در این شب چهلم، پرچمها دیگر تنها به رنگ ایران نیست. در کنار سهرنگ مقدس، پرچمهای حزبالله نیز بر دوش مردم نشسته است؛ گویی میادین شهرهای ایران امشب، امتداد جبههای است که تا جنوب لبنان کشیده شده است.
مردم فریاد میزنند: «هرگز حزبالله را تنها نمیگذاریم» و این شعار، تنها یک جمله نیست؛ روایت قدرشناسی از چهل روز ایستادگی است. چهل روزی که رزمندگان حزبالله پایه پای رزمندگان نیروهای مسلح ایران در خط مقدم، بیوقفه و کوبنده، ضربات سنگینی بر پیکر دشمن صهیونیستی وارد کردند و نشان دادند این میدان، میدان تنهایی نیست.
امشب، صداها رساتر از همیشه است. مطالبهها صریحتر شدهاند. همزمان با صدور بیانیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، مردم نیز پا به پای مجاهدان میدان، خواستهای روشن را فریاد میزنند: «ماشه را بچکانید!»
این فریاد، تنها برای انتقام نیست؛ فریاد دفاع از عزت است، فریاد پاسخ به نقض آشکار شروط دهگانه ایران است، فریاد خونهای بهناحق ریختهشده مردم لبنان است.
و این مطالبه، تنها در میدانها متوقف نمانده است. صدای مردم، از خیابانها عبور کرده و به اتاقهای تصمیمگیری رسیده است؛ به سیاستمداران و دیپلماتهایی که قرار بود در مذاکرات روز جمعه اسلامآباد حاضر شوند. مردمی که امشب در میدان ایستادهاند، یک پیام روشن دارند: «در میانه آتش و خون، در سایه عهدشکنی و تجاوز، مذاکره بیمعناست.»
پیامی که صحبت های رییس جمهور، وزیر امور خارجه و رییس مجلس نشان میدهد به خوبی دریافت شده است.
شب چهلم، به پایان خود نزدیک میشود؛ اما نه این سوگ پایانی دارد و نه این خشم. آنچه امشب در میدانها شکل گرفته تجدید یک پیمان است؛ پیمانی برای ادامه راه، برای ایستادن تا آخر، و برای تداوم پاسخ دادن، در زمان و به شکلی که این ملت، شایسته آن میداند، ملتی که چهل شب است بیش از هرزمانی ثابت کردهاند برای رهبری این جنگ تا پیروزی نهایی مبعوث شدهاند و به چیزی کمتر از نابودی رژیم صهیونیستی و اخراج کامل تروریست های آمریکایی از منطقه راضی نمیشوند.
نظر شما