علیاکبر دارینی در گفتوگو با خبرنگار ایمنا، با بیان اینکه مدتهاست که زمان خروج ایران از پیمان NPT سپری شده است، اظهار کرد: ایران خیلی زودتر باید این کار را میکرد؛ به نظر میرسد خروج دیرهنگام از این پیمان یکی از اشتباهات استراتژیک ما است.
وی با اشاره به اینکه عضویت در پیمانهای بینالمللی حقوق و تعهداتی را به همراه دارد، افزود: شما در برابر پذیرش تعهدات، از حقوق و مزایایی نیز برخوردار میشوید، اما در طول چند دهه گذشته، ایران هیچگاه نتوانسته است از حقوق هستهای خود بهرهمند شود؛ چرا که آمریکاییها همواره با نفوذ خود مانع استفاده ایران از این حقوق، چه در دریافت سوخت و چه در تکنولوژی هستهای شدهاند.
کارشناس مسائل بینالملل تاکید کرد: آنچه ایران به دست آورده، تنها بر پایه تلاشهای داخلی خود بوده و هرگز از مزایای NPT بهره نبرده است، حتی مواد هستهای که در اختیار ایران در فرانسه بود نیز توقیف شد و هرگز به ایران داده نشد.
دارینی یادآور شد: با وجود اسناد موجود که سالها پیش بازرسان آژانس نیز در اصفهان بر کمک فنی مورد نیاز ایران صحه گذاشتند، باز هم آمریکاییها مانعتراشی کردند، بنابراین NPT به پیمان هیچ در ایران تبدیل شده است؛ چرا که ایران هیچ حقی در آن ندارد و از هیچیک از حقوق خود استفاده نکرده، بلکه تنها تعهدات برایش باقی مانده است.
وی با بیان اینکه به هیچ عنوان خردمندانه نیست که کشوری عضو پیمانی باشد که تنها تعهدات را برایش به همراه داشته باشد و حقوق آن را نیز به شدت محدود کند، افزود: ایران باید بسیار زودتر از NPT خارج میشد.
دارینی ادامه داد: زمانی که مورد حمله نظامی قرار گرفتیم، آخرین توجیه برای ماندن در NPT نیز از بین رفت، اما به جای خروج از NPT، ایران تصمیم گرفت تاسیساتی را که مورد حمله قرار گرفته بودند، از نظارت خارج کند، البته منظور تاسیسات بود، نه مواد آن.
وی اضافه کرد: حالا دیگر حتی لیبرالترین چهرهها نیز باید به این باور رسیده باشند که ماندن در NPT هیچ سودی برای ایران نداشته است، بنابراین به باور من، ایران باید بسیار پیش از آغاز جنگ دوازدهروزه (منظور حمله به تاسیسات هستهای در سالهای قبل است) این اقدام را انجام میداد.
کارشناس مسائل بینالملل گفت: اما امروز هم باز فرصت دیگری است؛ هنوز ایران میتواند در کمترین واکنش، یعنی خروج از NPT، اعتراض خود را نشان دهد. ایران نمیتواند عضو یک نهاد بینالمللی باشد که مدیرکل آژانس و شورای حکام آن از محکومیت زبانی تاسیسات هستهای ایران نیز خودداری میکنند، بنابراین هیچ توجیه اخلاقی، حرفهای و علمی برای باقی ماندن در این پیمان وجود ندارد.
نظر شما