به گزارش خبرگزاری ایمنا، امشب، زمانی که عقربههای ساعت به ۲۰:۳۰ میرسند، بخش بزرگی از جهان در حرکتی نمادین به تاریکی میرود، آخرین شنبه ماه مارس، روزی است که جهانیان با خاموش کردن چراغها در رویداد ساعت زمین، همبستگی خود را با سیارهی خاکیمان اعلام میکنند، اما امسال برای ملت ایران، این تاریکی معنای متفاوتی دارد. در حالی که چراغهای بسیاری از خانههای جهان برای نجات محیط زیست خاموش میشود، آسمان ایران نوع دیگری از تاریکی را تجربه میکند؛ تاریکیای که ناشی از دود آتش و خون است، نه دلسوزی برای طبیعت.
امشب در حالی استانداردهای حفاظت از زمین را به نمایش گذاشته میشود که جنایتکاران جهانی وحشیترین حملات زیستمحیطی و انسانی را انجام میدهند گ.
ساعت زمین؛ فراخوانی برای حفظ خانه مشترک
ساعت زمین (Earth Hour) که توسط صندوق جهانی طبیعت (WWF) راهاندازی شده، فراتر از یک حرکت ساده برای کاهش مصرف برق است و این رویداد جهانی، بازتابی از وجدان بیدار بشریت است که نگران گرمایش زمین، نابودی جنگلها و آلودگیها است.
امسال، این روز با ۸ فروردین مصادف شده است، روزی که در تقویم طبیعت، نوید شکوفایی و سبزی میدهد، اما تقویم سیاسی و نظامی منطقه، با رنگ آتش نوشته شده است و مردم جهان امشب با خاموش کردن چراغها میخواهند بگویند که برای آینده زمین نگراناند، اما مردم ایران امشب در دل تاریکی، فریاد میزنند که در برابر دشمنی که میخواهد زندگی آنها را نابود کند، ایستادهاند.
جنگ؛ بزرگترین دشمن محیط زیست و انسانیت
حملات موشکی اخیر به مناطق مسکونی، ذخایر نفتی و صنایع، نهتنها یک جنایت جنگی علیه شهروندان غیرنظامی است، بلکه یک فاجعه اکولوژیک محسوب میشود، چراکه جنگ، پایدارترین دشمن طبیعت است.
انفجارهای مهیب، انتشار مواد سمی در جو، تخریب زیرساختهای شهری و ریختن آوار روی خاک حاصلخیز، ضرباتی جبرانناپذیر به محیط زیست وارد میکند و دشمنی که ادعای تمدن و حقوق بشر دارد، با شلیک موشکهای خود، نشان داده که برای حیات هیچ ارزشی قائل نیست.
آنها نه تنها جان انسانها را میگیرند، بلکه به خانهی مشترک انسانها یعنی زمین نیز زخمهای عمیقی وارد میکنند و دودی که از آتش جنگ به بالا میرود، مرزهای جغرافیایی نمیشناسد و آسیبهایی به همراه دارد که همه ساکنان این کره خاکی را تهدید میکند.
تضاد تلخ؛ خاموشی برای صلح در برابر آتش برای جنگ
امشب جهان در سکوت و تاریکی فرو میرود تا به تفکر بنشیند، اما آسمان منطقه از غرش جنگ به لرزه درمیآید و این تضاد، تصویری گویا از وضعیت اسفبار جهان امروز است. از یک سو، تلاشهای جمعی برای نجات سیاره و کاهش ردپای کربن و از سوی دیگر، تلاشهای قدرتهای مستکبر برای ویرانی و نابودی.
رژیم صهیونیستی و ایالات متحده آمریکا، در حالی شعارهای صلح و دوستی میدهند که بزرگترین منابع آلودگی جنگی و ناامنی را در منطقه تولید میکنند و آنها ثابت کردهاند که برای طبیعت و انسان، هیچ احترامی قائل نیستند و تنها دغدغه آنها، منافع پلید و تسلطگری است.
خاموشی نمادین ایرانیها؛ همدردی با شهدا و طبیعت
در این شرایط حساس، مردم شریف ایران با درکی عمیق و مسئولانه، در ساعت زمین مشارکت میکنند، اما با نیت و معنایی متفاوت و خاموش کردن چراغها در خانههای ایران امشب، تنها یک حرکت محیط زیستی نیست، بلکه یک مراسم سوگواری و در عین حال اعتراض است.
ایرانیان با خاموش کردن چراغها، در دل تاریکی، با شهیدانی که خونشان بر خاک ریخته شده، همدردی میکنند و این تاریکی، نماد سوگ ملت است برای عزیزانی که در اثر حملات ددمنشانه به شهادت رسیدهاند.
این تاریکی، پایان ماجرا نخواهد بود و در دل همین سکوت و تاریکی، نور امید و ایمان در قلبهای مردم روشنتر از همیشه میدرخشد، ما چراغها را خاموش میکنیم تا صدای فریاد مظلومیت شهدا شنیده شود و به جهانیان بگوییم که در سایه ظلم، ما به دنبال روشنایی و عدالت هستیم.
این خاموشی، پیامی است به دشمنان که میخواهند نور ایران را خاموش کنند، پیامی که میگوید شما نمیتوانید نور باور و مقاومت را در دلهای ما خاموش کنید.
مسئولیت مشترک؛ از حفاظت از زمین تا حفاظت از کیان ملی
روز جهانی ساعت زمین به ما یادآوری میکند که زمین، خانه مشترک همه انسانها است و حفظ آن بر عهده تکتک افراد، اما برای ما ایرانیان، حفظ این خاک و آب، فراتر از یک مسئولیت زیستمحیطی و یک مسئولیت دینی و ملی است.
دشمن امروز به مرزها و خانههای ایران تجاوز کرده است و همانطور که موظفیم از محیط زیست در برابر آلودگی محافظت کنیم، موظفیم از سرزمینمان در برابر تهاجم بیگانگان نیز دفاع کنیم.
سربازان غیور ما در آسمان و مرزها، در حال دفاع از این خاک هستند تا امنیت و آرامش برای مردم برقرار باشد و مشارکت ما در ساعت زمین، میتواند نمادی از همراهی با نیروهای مسلح باشد؛ نشان میدهیم که ملت ایران، ملت آگاهی است که هم به سلامت سیاره اهمیت میدهد و هم به امنیت و اقتدار کشور.
از دل خاکستر، امید میروید
امشب، وقتی چراغها را خاموش میکنیم، به یاد رهبر شهید انقلاب، کودکان میناب، سرداران شهید و تمام شهدایی که خاک وطن از خونشان رنگین است، ماهی قرمز افتاده در خاکستر و کارت عروسی سوخته در میان آوار خواهیم بود، اما این تاریکی، ما را نمیترساند، زیرا یاد گرفتهایم که در دل شبهای سخت، ستارهها درخشانتر دیده میشوند.
امشب، با خاموش کردن چراغها، پیامی دوگانه به جهان میفرستیم، پیامی به دوستداران محیط زیست که ما در حفظ سیاره سهیم هستیم و پیامی محکم به دشمنان که در تاریکی توطئههایتان، گم خواهید شد.
ملت ایران، همانطور که در طول تاریخ ثابت کرده، از دل هر بحران و ویرانی، با قدرتی بیشتر و ارادهای فولادی همچون سیمرغی برخواهد خاست و این تاریکی گذرا، سرآغاز روزی روشن و پیروزیآفرین برای ملت ایران و تمام مستضعفان جهان خواهد بود.