یک پاسخ برای این پرسش، ابتکاری است که بابک گلکار، هنرمند ایرانی مقیم ونکوور ارائه داده است. گلکار طی سال های اخیر تحت تاثیر طراحی های پیچیده قالیچه های ایرانی، از آنها به عنوان طرح کلی برای مدل سازی یک شهر بهره برداری کرده است.
وی که از سال ۲۰۰۸ اعلام داشته که تجسم این الگوها را به شکل سه بعدی آغاز کرده است، معتقد است کنتراست رنگی شدید به کاررفته شده در رنگ آمیزی قالیچه های عشایری ایران، به شکلی است که اگر مدت زمان زیادی به این قالیچه ها نگاه کنیم کم کم در تخیل ما طرح ها و اجزاء آن شروع به جنب و جوش می کنند.
گلکار با استفاده از نرم افزارهای مدل سازی معماری تجسم ساختمان هایی سه بعدی بر نقشه ی این قالیچه ها را آغاز کرده و با همکاری شرکت مدل سازی ونکوور با نام B + B Scale Model و با استفاده از ورقه های اکریلیک، چوب و رنگ سفید مدل خود را در فضای سه بعدی و بر این قالیچه ها پیاده کرده است.
از آن زمان وی چندین مدل را پیاده سازی کرده که بزرگترین آن برپاسازی سایتی است تحت عنوان «زمینه ها برای ایستادن و فهمیدن» که در سال گذشته در گالری چارلز اسکات در شهر ونکوور کانادا به نمایش در آمد.




ترجمه از زهرا اسدیان
/۱۳
نظر شما