به گزارش خبرگزاری ایمنا، آقاجان دیشب فرزندانتان به رسم هر ساله آمدند، آمدند دستبوسی، آمدند حرف دلشان را برایتان بگویند، آمدند عقده دل پیش سنگ صبورشان باز کنند، آمدند از دغدغههایشان بگویند و اعلام کنند که مثل همیشه سربازتانند، آمدند تجدید عهد و میثاق کنند، آمدند گلایه کنند، آمدند بعد از چند کلام حرف رسمی جلوی پایتان دو زانو بنشینند، التماس دعا بگویند، چفیهای، انگشتری، تحفه متبرکی از شما هدیه بگیرند؛ اما نبودید آقا، نبودنتان را هنوز باور نکردهاند و هنوز باور نکردهایم.
آقاجان آمدند، صندلی خالیتان را دیدند، با عکستان و پارچه مشکی، مگر میشود باور کنیم؟ شما کوه استوار و تکیهگاه ما بودید، شما برای ما همان مشت گره کرده محکمی بودید که هیچ گاه در برابر دشمن باز نمیشد، شما برای ما پیر جماران بودید که هیچگاه کمر خم نکردید، محاسنتان در این سالها سفید شده بود، اما برای ما جوانی تنومند بودید؛ آقاجان شما مظلوم مقتدر را برای ما معنا کردید، در اوج اقتدارتان، به گفته خلف صالحتان با همان مشت گره کرده، مظلومانه رفتید.
اما آقاجان به این دانشجویان و به ما جوانان حق بدهید که رفتنتان را همچنان باور نکنیم و نپذیریم؛ آقاجان ما خمینی کبیر را ندیدیم، ما روزهای سخت انقلاب اسلامی را تنها در تصاویر و صداها شنیدیم و شما که راه خمینی کبیر را به اینجا رساندید، برای ما بزرگترین و زیباترین نماد مکتب امام خمینی و انقلاب اسلامی بودید، شما برای ما انفجار نور این انقلاب بودید، به ما حق بدهید که وقتی صندلی خالیتان را میبینیم، داغمان تازه شود و اشک امانمان ندهد.
آقاجان بسیاری از این جوانان که دیشب به شوق دیدارتان ماه رمضان امسال را به اینجا رساندند، دهه هشتادیهایی هستند که شاید حاج قاسم را هم به سختی به یاد بیاورند و شما برایشان قهرمان این روزهای سخت بودید، قهرمان مبارزه با استکبار و صهیونیسم؛ اما آقاجان دیدید چگونه اشک ریختند از غم ندیدنتان.
آقاجان این بچهها حتی به حسینیه دوستداشتنی امام خمینی هم نرسیدند، اصلاً چیزی از آن حسینیه باقی مانده است؟ یا دشمن از بغض و کینه ۴۷ سالهاش همه را نابود کرده است؟
یاد اولین و آخرین باری افتادم که برای دیدنتان به آنجا آمدم، من هم دانشجو بودم، وقتی فهمیدم برای این دیدار قرعه به نام من افتاده است، انگار دنیا را به من داده بودند، برای دیدنتان لحظه شماری میکردم.
قبل از حضور، حسینیه را در تلویزیون دیده بودم و فکر میکردم سالن خیلی بزرگی است، وقتی پایم به حسینیه رسید، جا خوردم، کوچکتر از تصورم بود، اما مکان با برکتی بود، بیش از تصور، مریدانتان را در خودش جا میداد؛ ساده بود، اما سرشار از صفا و صمیمیت، صفایی که از وجود شما پر بود.
آقاجان ما همه بیعت کردیم با خلف صالحتان و میدانیم این مرد، همچون شما کوهی استوار است که مسیر این انقلاب را به بهترین شکل پیش خواهد برد و به قله خواهد رساند، اما جای شما همیشه برایمان خالیست.
آقاجان، هنوز توفیق پیدا نکردهایم پای صحبت رهبرمان بنشینیم، اما هیچگاه اخمها و لبخندهایتان، تذکرها و کنایههایتان و پند و اندرزهایتان را از یاد نمیبریم و تا پای جان همچون شما برای این انقلاب و کشور میایستیم.
هادی قاسمی، رئیس سازمان بسیج دانشجویی کشور در گفتگویی در حاشیه این مراسم اظهار کرد: یکی از مهمترین دیدارهایی که رهبر شهید انقلاب ما در سالهای مختلف در کشور داشتند و تقریباً هیچ وقت تعطیل نشد، دیدار با تشکلهای دانشجویی بود.ایشان اعتقاد داشتنند که ادامه مسیر کشور بدون کنش جوانان دانشجو رقم نمیخورد.قرار بر این بود که ما با رهبر شهید انقلاب دیداری در همان ایام و روز یکشنبه داشته باشیم که این توفیق حاصل نشد. حضور و جلسه امروز به یاد همان دیدار در دانشگاه تهران برگزار شد. این جلسه را تشکلهای دانشجویی برگزار کردند تا این رسم مهم را همچنان زنده نگه دارند. دانشجویان آمدند تا اعلام کنند مسیر ساخت آینده کشور حتماً با حضور تشکلهای دانشجویی رقم خواهد خورد.
نظر شما