به گزارش خبرگزاری ایمنا، در شبی که شیعیان جهان به یاد شهادت مولای متقیان، علی ابن ابیطالب (ع)، اشک ماتم ریختند و سرنوشت خود را با قرآن گره زدند، صحنهای متفاوت در آسمان منطقه رقم خورد. از دل کویر ایران، نه فقط ندای «یا علی» که موشکهای «خیبر» و «فتاح» برخاستند تا معادلات نبرد را بازنویسی کنند.
شب قدر در سکوی پرتاب
در همان ساعاتی که مساجد ایران مملو از زمزمه «الغوث» بود، شبکههای پدافندی و موشکی کشور در بالاترین سطح آمادهباش، نفسهای دشمن را شمارش میکردند. سردار سید مجید موسوی، فرمانده نیروی هوافضای سپاه، در پیامی که بوی خون و دعا میداد، تصویری از این شب بینظیر را ترسیم کرد: «مردم عزیز! فرزندان شما امشب پای لانچرها قرآن به سر میگیرند. سربازان ایران را در این شب قدر دعا کنید؛ که دشمن به زودی با شگفتیهای جدیدی روبهرو خواهد شد. یَا مَنْ هُوَ سَرِیعُ الْحِسابِ، یَا مَنْ هُوَ شَدِیدُ الْعِقابِ»
انتخاب این فراز از دعای جوشن کبیر، معنایی عمیق داشت. «جوشن» یعنی زره؛ و گویی رزمندگان اسلام در شب قدر، زره ایمان را بر تن کرده و این دو فراز را به عنوان پیام نبرد برگزیده بودند: خدایی که در حسابرسی سریع است و در عقوبت سخت.
ضربتهای پیدرپی در شب شهادت
اما این شب، تنها شب دعا نبود؛ شب تداوم «یَا مَنْ وَعْدُهُ صَادِقٌ» بود. از روز بیستم تا بامداد بیستویکم، پنج موج متوالی و کوبنده از عملیاتهای تهاجمی «وعده صادق ۴»، خواب را از چشمان متجاوزان ربود:
آغاز ماجرا پر قدرت شروع شد؛ در موج ۳۳ از انبوه موشکهای سوخت جامد خیبر شکن با سر جنگی یک تنی استفاده شد و تل آویو در قلب سرزمینهای اشغالی مورد اصابت بیش از ۱۰ موشک خیبر شکن قرار گرفت تا جایی که آژیر خطر یک ثانیه در سرزمینهای اشغالی قطع نشد. در ادامه این عملیات پایگاه پنجم نیروی دریایی تروریست امریکا مورد هدف قرار گرفت و تمام موشکهای خیبر شکن نقطه زن به اهداف تعیین شده اصابت کردند.
ساعتی بعد، موج سیوچهارم با رمز «یا علی بن ابیطالب (ع)» و شلیک موشکهای راهبردی «قدر»، «عماد» و «خیبر» آغاز شد. محل تجمع نیروهای آمریکایی در پایگاههای «الظفره» و «الجفیر» هدف گرفت و در سرزمینهای اشغالی، پایگاه هوایی «رمات دیوید» و حتی لانچرهای مخفی رژیم صهیونیستی در «بنیبراک» لرزیدند.
موج سیوپنجم با رمز «یا حیدر کرار» به راه افتاد؛ جایی که آتش «فتاح» و «خرمشهر»، تلآویو، بیتشمش و قدس اشغالی را درنوردید.
در میان این آتش، رگههای هوشیاری پدافند نیز بیکار نماند؛ یک فروند پهپاد جاسوسی «هرمس-۹۰۰» در آسمان ایلام رهگیری و منهدم شد تا پیام امنیت را به آسمان ایران بازگرداند.
موج سیوششم باز هم با نام مبارک «یا علی ابن ابیطالب (ع)» گره خورد. این بار زیرساختهای آمریکا در پایگاه پنجم دریایی و پایگاههای «العدید»، «العدیری» و «الحریر» در اقلیم کردستان عراق، طعم موشکهای «قدر»، «خیبرشکن» و «عماد» را چشیدند.
اما معرکه اصلی در موج سیوهفتم رقم خورد. سنگینترین و سهمگینترین ساعات نبرد از ابتدای جنگ؛ بیش از سه ساعت شلیک مداوم و بیامان. موشکهای فوقسنگین «خرمشهر» در کنار دیگر سامانهها، مرکز ارتباط ماهوارهای در جنوب تلآویو و اهداف راهبردی در حیفا، قدس غربی و پایگاههای اشغالگران در اربیل را با خاک یکسان کردند.
پیام نیمهشب
در اطلاعیههای سپاه، یک جمله بیش از همه تکرار شد: «بانک اهداف ایران در منطقه، ۱۰ برابر اهداف دشمنان است.» پیامی که معنایی جز این نداشت: اگر قرار باشد زیرساختهای ایران هدف باشد، منطقه برای هیچکس امن نخواهد ماند.
خون خدا در رگهای آتش
آنچه شب بیستویکم رمضان امسال را در تاریخ ایران ماندگار کرد، تلفیق بیسابقه «نیایش» و «نبرد» بود. در مساجد، مردم بر سر قرآن دست میکشیدند و در پادگانها، موشکها با نام «یا علی» از سکوها جدا میشدند. گویی روح علی (ع) که در محراب عبادت، ضربت خورد، این بار در کالبد موشکهای «خیبر» دمیده شده بود تا ظلمتستانان را در شب قدر، به عذاب الیم بیم دهد.
در پایان این شب خونین و نیایشی، پیام پایانی رزمندگان، آیهای بود که قرنهاست در میدانهای نبرد مسلمین طنینانداز است:
«وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِندِ اللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ»
نظر شما