به گزارش خبرگزاری ایمنا، میگویند اصفهان نصف جهان است؛ اما روز گذشته ۱۸ اسفند مصادف با نهم مارس ۲۰۲۶، این نصف جهان تبدیل به تمام تاریخ شد. میدان نقش جهان، آن حلقه نیلوفری زیبا که گنبد مسجد شیخلطفالله چون خورشیدی بر تارکش میدرخشد، دیگر فقط یک میراث جهانی یونسکو نبود. دیروز این میدان، محراب خونین عشق شد؛ جایی که مردم اصفهان با امام مجتبی خامنهای، با وضو و با زخم، بیعتی دوباره بستند؛ بیعتی که نه با مرکب که با سرخترین خون بر سنگفرش تاریخ حک شد.
خون، خط بطلان بر معامله با ذلت
دیروز جمعیت آمده بودند تا بگویند بعد از پدر، پسر نیز امین ملت است. صدای تکبیر در گنبدهای فیروزهای میپیچید که ناگهان زمزمه شوم مرگ، از ساختمان استانداری اصفهان برخاست. دشمن بعثی و صهیونیست که طاقت دیدن این اتحاد را نداشت، پیمانهای از آتش و ترکش را بر سر مردم بیپناه ریخت. اما نمیدانست این ترکشها اگرچه پیکرها را میشکافد، روحیه مردمی را که زیر سایه امام ایستادهاند، هرگز نمیتواند بلرزاند.
خون جاری شد. صدای ناله مادرانی که فرزندشان مجروح شده بود، با فریاد «الله اکبر» مردانی که دست روی زخم میگذاشتند و قامت راست میکردند، در هم آمیخت. اینجا صحنه وحشت نبود؛ صحنه ظهور حقیقت «هیهات منا الذله» بود؛ میثاقی که امام حسین (ع) در کربلا بست و مردم اصفهان در میدان نقش جهان، با ایستادگی خود تمدیدش کردند.
خون، رأی اعتماد به ولایت
برخی خیال میکنند با بمب و ترکش میتوان بین مردم و رهبرشان فاصله انداخت. برخی فکر میکنند اگر چند نفر زخمی شوند، صفوف بیعت از هم میپاشد. اما دیروز اصفهان معادله آنان را بر هم زد. مردم نهتنها فرار نکردند، که گرد هم آمدند.
آنها با این ایستادگی حماسی پیام دادند: ای دشمن! اگر گمان میکنی با شهادت و زخمیکردن یاران، امام را تنها میگذاری، بدان که اینجا کربلاست و ما زینبیون زمانهایم. فریاد «هیهات منا الذله» که از میان دود و خون بلند شد، یک پیام بیش نداشت: «ما تا آخر ایستادهایم و ذلتپذیری در قاموس ما معنا ندارد.»
در علوم سیاسی غرب، مشروعیت را در صندوق رأی جستوجو میکنند. اما در مکتب شیعی، مشروعیت گاهی با خون نوشته میشود. دیروز مردم اصفهان به امام مجتبی خامنهای گفتند: «ای پسر فاطمه! ما با توایم، چه در شادی و چه در مصیبت. اگر دشمن بر ما بتازد، نهتنها پشت به میدان نمیکنیم، که استوارتر میایستیم.»
این بیعت خونی، این پیوند ناگسستنی، دشمنان را به خشم آورد، اما آنان را به یأس نیز کشاند. چون فهمیدند نمیتوانند روح یک ملت را هدف بگیرند. وقتی خانه امن خداست، ترکشها تیر خلاص نیستند، بلکه مدال افتخارند.
حماسهای برای ثبت در تاریخ
دیروز اصفهان زبان گویای تمام ملت ایران بود. آنها با ایستادگی خود، حماسهای آفریدند که در کنار حماسه حسینی، در کنار مقاومت خرمشهر، در کنار راهپیماییهای ۲۲ بهمن، برای همیشه در تاریخ این مرز و بوم خواهد درخشید.
میدان نقش جهان، آن نگین فیروزهای، دیروز با خون جوانان این آب و خاک وضو گرفت و متبرک شد. دیروز ثابت شد که تا وقتی این مردم هستند و این ایمان، هیچ ترکشی، هیچ بمبی، هیچ تهدیدی نمیتواند خورشید ولایت را پشت ابر کند.
و سرانجام...
مردم اصفهان دیروز به جهانیان نشان دادند که بیعت با امام، قرارداد حقیر دنیوی نیست؛ میثاقی آسمانی است. آنها ثابت کردند که اگر دشمن با ترکش و انفجار به استقبالشان آید، آنها با سینهای مالامال از عشق به رهبر، پاسخ میدهند: «مرگ اگر مرد است، پیش رود تا منش گیرم به آغوش»
این است رمز ماندگاری انقلاب اسلامی؛ این است سرّ بقای این شجره طیبه. مردمی که پای بیعت خود ایستادهاند و با خون خود، بر سر این پیمان، مُهر تأیید زدهاند.
نظر شما