به گزارش خبرگزاری ایمنا، روزهای گذشته در پس حملات جنایتکارانه آمریکا و رژیم صهیونیستی به خاک ایران، بعضی اماکن عمومی همچون مراکز درمانی، مدارس و اماکن ورزشی دچار آسیب یا تخریب شد که به دور از چارچوبهای جنگی تعریف شده است.
حمله به مجموعه ورزشی ۱۲ هزار نفری آزادی، نمونهای از حمله به مراکزی بود که اگرچه از بعد جنگی و نظامی به دور بود، اما هدف قرار گرفتن این مجموعه و تخریب آن خاطرههای بسیاری را یادآور شد و اگرچه که این ورزشگاه بهطور کامل آسیب دید، اما لحظات ثبت شده در این مجموعه هرگز فراموش نخواهد شد.
اگر به گذشته دورتر بازگردیم، والیبال ایران نخستین میزبانی آسیایی خود در جام ملتها را در این ورزشگاه تجربه کرد، در این ورزشگاه به پاس همراهی پرشور و نشاط مردم، تیم ملی ایران مقابل تمام تیمهای حاضر با قدرت جنگید تا نخستین قهرمانی خود در آسیا را در ایران و با مردم ایران جشن بگیرد.
تیم ملی والیبال ایران در آن تورنمنت تیمهایی را شکست داد و از پیشرو برداشت که شکستی نداشتند؛ آن میزبانی، افتخارآفرینی، پیروزیهای تاریخی و در نهایت قهرمانی، شروع تازه یکهتازی والیبال ایران در تورنمنتهای مختلف بود.
ویرانی این خانه با کینه دژخیم، داغی بزرگ است؛ داغی که داغ دختران نونهال لامرد فارس را برایمان تازه میکند، دخترانی که هنگام والیبال بازی کردن آسمانی شدند.
سالن ۱۲ هزار نفری مجموعه ورزشی آزادی تهران فصل مشترک خاطرات چند نسل و چند دهه بوده است؛ خاطراتی که تا ابد در تاریخ ورزش ایران ثبت شده است و میدرخشد، خاطراتی که شاید سازه و بنای آن اکنون وجود خارجی نداشته باشد، اما از جریده عالم هرگز حذف نخواهد شد، چرا که بر جان و ذهن یک ملت حک شده است.
گاهی یک ساختمان تنها بتن و صندلی نیست، بخشی از حافظه یک ملت است، ویترینی از افتخارات و خاطرههایی که بخشی از تاریخ ورزش ایران است.
سالن ۱۲ هزار نفری برای ورزش ایران، فراتر از یک نام است، فراتر از یک سازه بتنی و فلزی؛ آنجا قلب تپنده تمرینات، رویاها و عرقریزی قهرمانان ملی این سرزمین بود.
جایی که قلب ایران برای والیبال میتپید و مکانی که هزاران صدا، یک صدا میشد: نخستین قهرمانی ایران در والیبال آسیا برایمان در این سالن خاطره شد؛ جایی که مقابل ابرقدرتهای والیبال دنیا ایستادیم و جشن پیروزی گرفتیم.
سالهای نوجوانی، جوانی و بزرگسالیمان را با سالن دوازده هزار نفری آزادی گذراندیم؛ چه شبهایی که صدای یک ملت از این سالن به جهان مخابره نشد.
در این سالن، نسلها شاهد لحظههایی بودند که تاریخ والیبال ایران را ساخت و زیباترین لحظات والیبال ایران رقم خورد. قابهایی که خاطره شد و خاطرههایی که حماسههای تاریخی آفرید.
چه شبها که جای جای این کهندیار جملگی چشم شدند و به این سالن زل زدند تا فرزندانشان حماسه خلق کنند و تاریخ را بنویسند.
پیر و جوان، خرد و کلان، زن و مرد همه یک تن بودیم تا در «آزادی» سر به آسمان افتخار بساییم و به موفقیت و پیروزی چنگ بزنیم و چه اسم بامسمایی! آنجا که «آزادی» به اسم رمز موفقیت بدل شد.
این خانه شاهد شبهایی بود که در تاریخ ثبت شد، این خانه بخشی از هویت بینالمللی والیبال ایران بود؛ امروز شاید این خانه دیگر میزبان ما نباشد، اما خاطرههایش در قلب یک ملت باقی میماند، خانهها میروند، اما رویاها میمانند، شاید خواستند باخت خودشان را با تخریب این سالن جبران کنند، غافل از اینکه ما دوباره میسازیم و دوباره پیروز میشویم.
آمریکا و اسرائیل هیچ نیت خیری نسبت به ایران نداشتهاند
محمد شعبانخمسه، پیشکسوت والیبال ایران درباره با حمله آمریکا و اسرائیل به ایران به خبرنگار ایمنا میگوید: به اینکه آمریکا و اسرائیل تاکنون هیچ نیت خیری نسبت به ایران نداشتهاند، کسی شکی ندارد؛ این موضوع محدود به مورد خاصی نمیشود، زمانی که شما با کشوری مشکل دارید، در تمام زیرمجموعههای آن این دشمنی بروز میکند.
وی میافزاید: عجیب است که مکانهایی مانند ورزشگاهها، اماکن درمانی و مراکز تحصیلی را مورد هدف قرار دادند، با این کار تمام قوانین و پروتکلهای جنگی را زیر سوال بردهاند؛ در قوانین، حمله به چنین محلهایی ممنوع است؛ اینکه چرا چنین اتفاقی میافتد و چرا به زیرساختها حمله میشود باید در مجامع جهانی و بینالمللی بررسی شود زیرا هیچ توجیهی ندارد.
پیشکسوت والیبال ایران درباره ورزشگاه آزادی و خاطرههای خوبی که والیبال ایران که با این ورزشگاه داشت، بیان میکند: من افتخار داشتم که زمانی که بازیکن بودم، یک دوره در مسابقات بینالمللی دهه فجر در ورزشگاه آزادی بازی کردم و خاطرات زیادی از این ورزشگاه دارم.
وی ادامه میدهد: اوج شکوفایی والیبال ایران در لیگ ملتهای والیبال، مسابقاتی بود که برای نخستینبار ایران میزبان لیگ ملتهای والیبال شده بود؛ مسابقه با کشور آمریکا که مصادف با ماه مبارک رمضان نیز بود با پیروزی و قهرمانی ایران همراه شد و بسیار خاطرانگیز بود. حضور پرشور مردم در ورزشگاه و خاطره آن از یاد هیچکدام از اعضای خانواده والیبال نخواهد رفت.
از بین رفتن زیرساختهای خاطرهآفرین، دردناک است
شعبانخمسه عنوان میکند: از بین رفتن چنین زیرساختی که اینهمه برای مردم خاطرهآفرین بوده است، دردناک است، اما مملکت ما پرقدرت است و مردم ما صبور و قدرتمند هستند؛ بهزودی همه دست به دست هم میدهیم و باز هم بهتر از ورزشگاه آزادی میسازیم، بهطور قطع خاطرات بهتری در آنجا خلق خواهد شد.
وی تصریح میکند: زمانی که چنین اتفاقی میافتد و جنگ کشوری را درگیر میکند، همه اتفاقات به سمت جنگ، امنیت و حفظ آب و خاک سوق پیدا میکنند و آن را اولویت قرار میدهد؛ با اینکه ورزش برای مردم بسیار ارزشمند است، اما هیچ چیزی از حفظ حریم آب و خاک و مام میهن ارزشمندتر نیست.
پیشکسوت والیبال ایران تاکید میکند: اکنون دغدغه همه ایرانیان حفظ و حراست از ایران است و بهطور قطع خانواده والیبال نیز از این قاعده مستثنی نیست، امیدواریم که هرچه سریعتر این اتفاقات تمام شود و شرایط به نفع ایران و آرمانهایش رقم بخورد.
وی میافزاید: پس از این شرایط همه سازمانها به بازسازی روی میآورند و ورزش نیز یکی از این ارکان است، برای اینکه از نظر روحی شور، نشاط و انگیزه را به مردم ایران برمیگرداند و موجب تمدد روحیه شود. همه بخشهای ورزش ما باید فعالیت کنند تا غم و اندوهی که اکنون در کشور بر دوش مردم است را سبک کنند.
شعبانخمسه خاطرنشان میکند: با یاری خدا والیبال ایران نیز مسیر خود را به بهترین نحو ادامه میدهد و باز هم شاهد بالندگی و پیروزیهای تیم ایران در عرصههای بینالمللی و در همه ردههای سنی خواهیم بود؛ آرزوی توفیق، سربلندی و سرافرازی برای ایران و ایرانی دارم.
به گزارش ایمنا، ورزش جایی برای دوستی، افتخار و صلح است نه جنگ، خشونت و نفرت؛ اماکن ورزشی به عنوان موقعیت و مکانی امن برای رقابت، شور، نشاط، صلح و دوستی هستند که همواره از حرمت و امنیت خاصی برخوردار بودهاند؛ حمله به این نمادها، تلاشی برای خاموش کردن شعله امید در دل جوانان کشور است، اما این تلاش محکوم به شکست است.
نظر شما