به گزارش خبرگزاری ایمنا، در جریان رقابتهای بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی فرشته حسنزاده، ورزشکار تیمملّی مویتای بانوان ایران، موفق به کسب مدال نقره شد و پس از بازی فینال در گفتوگو با خبرنگار حاضر در سالن مسابقات گفت: «دوست داشتم که مدالم طلا بود و آن را تقدیم رهبر انقلاب میکردم، امیدوارم که مدال نقره من را پذیرا باشند.» شهید حضرت آیتالله خامنهای پس از دریافت پیام این بانوی ورزشکار خطاب به وی نوشتند: «سلام و تشکر مرا برسانید و بگویید: از طلا برتر، همت و تلاش و ایمان و اعتماد بهنفس شماست دخترم.»
به همین مناسبت رسانه KHAMENEI.IR در گفتوگو با فرشته حسنزاده، قهرمان تیم ملّی موی تای بانوان ایران، به بررسی عوامل موفقیت ایشان در ورزش حرفهای پرداخته و ماجرای اهدای مدال به رهبر شهید انقلاب و پیام ایشان به خانم حسنزاده را بازخوانی کرده است.
وی درباره نخستین تجربه جدّی مدالآوری و حس و حال خود اظهار کرد: نخستین باری که مدال گرفتم، سنم کمتر بود. اما دوست دارم درباره نخستین بار که وارد تیمملّی شدم بگویم. روزی که در انتخابی تیم ملّی طلا گرفتم. مسابقات انتخابی تیمملّی آبادان بود و حریفهای قدرتمندی داشتم. کسانی که سالهای گذشته در همین وزن قهرمان شده بودند، در مسابقات حضور داشتند. من آنجا شش تا بازی سنگین داشتم. خیلی هم تلاش کرده بودم. وقتی شش بازی را بردم و طلا گرفتم، باورم نمیشد. وقتی آمدند و دعوتنامه تیم ملّی را دادند که «وارد تیم ملّی بشوید»، من باورم نمیشد.
حسن زاده تصریح کرد: برگه را نگاه میکردم و میگفتم یعنی تمام شد؟ یعنی من الان رفتم تیم ملّی؟ یک رؤیایی بود. بهطور معمول یک نفر شاید در سه چهار سال به تیمملّی برسد، اما این فرایند برای من طولانیتر شده بود. من هفت سال تمرین کرده بودم تا وارد تیمملّی شدم. آن روز برایم همچون رویا بود. به اندازهای خوشحال بودم که حتی وقتی طلای جهانی گرفتم هم آنقدر خوشحال نبودم. باورم نمیشد که دارم لباس تیمملی میپوشم. این لباس برای من واقعاً «مقدس» است، چون برایش زحمت کشیدهام. ببینید، لباس تیم ملّی یک لباسی نیست که اندازه شما باشد، اگر شما کوچک باشید، باید بزرگ شوید تا اندازه آن لباس بشوید. اگر بزرگ باشید باید کوچک شوید. باید خودتان را به اندازه آن لباس برسانید؛ نه اینکه لباس اندازه شما بشود.
وی با اشاره به انجام ورزش همراه با حجاب تصریح کرد: بهیقین بله. ما مسابقه که میرویم، وقتی بازیهایمان را میبریم، حریفها فکر میکنند به خاطر همین مقنعهای که روی سر ماست یا پوششمان است که ما خوب بازی میکنیم یا برد میگیریم. خیلی وقتها شده که میآیند از ما هدیه میگیرند؛ مثلاً مقنعهمان را.
بانوی مویتای کار کشورمان افزود: مدال طلای جهانم را به پدرم تقدیم کردم؛ بابت تمام زحماتی که برای من کشیدهاند. مدال طلای آسیایم را تقدیم مادرم کردم. این مسابقات اخیر چون اسمش «همبستگی کشورهای اسلامی» بود و رهبر ما هم رهبر کل مسلمین جهان هستند، من از قبل تصمیم داشتم ــ بهویژه با برادرم خیلی صحبت میکردیم ــ که مدالم را تقدیم رهبر کنم،البته دوست داشتم رنگ مدالم طلا باشد، متأسفانه نقره شد، حتماً حکمتی در آن بود. این مدالم را تقدیم به رهبر کردم.
وی درباره واکنش رهبر انقلاب پس از تقدیم مدالش به ایشان اظهار کرد: ببینید ما الان در یک «جنگ رسانهای» هستیم. در گذشته خط مقدم ما جبهه بود؛ میرفتند، میجنگیدند، توپ و تانک بود. در یک دورهای خط مقدم ما در کرونا کادر درمان شد، اکنون ما در جنگ رسانهای هستیم و خط مقدم ما «رسانه» است. من این حرکت را که انجام دادم، دوست داشتم رسانهای شود. کسانی که الان در این خط مقدم در مقابل ارتشهای سایبری میایستند، یکجورهایی دارند جانفشانی میکنند. من هم دوست داشتم بهعنوان یک دختر دهههشتادی -که میگویند ما با نظام مخالفیم، با دولت مخالفیم- ثابت کنم که من هم دخترم، هم دهههشتادیام، و هم یک دختر امروزیام. اصلاً آدم خشکِ مذهبی نیستم. اما با دولتمان هستیم، طرفدار نظاممان هستیم.
حسنزاده ادامه داد: این ارتشهای سایبری را نگاه کنید؛ شما یک گروه صدنفره را در نظر بگیرید. هر کدامشان ده تا صفحه غیرواقعی میزنند، میآیند زیر پستهای ما چند کامنت میگذارند؛ میشود هزار کامنت. در حالی که صد نفر بیشتر نیستند. بعد این دروغ را خودشان هم باور میکنند. میگویند هزار نفر کامنت گذاشتهاند! در صورتی که لشکرِ ساختگیِ خودشان است. مردم ما اینها نیستند. مردم «منم». مردم «خانم سحر امامی» است که آنطور میایستد. چند روز پیش شهید گمنامی آورده بودند فردیس. من را دعوت کرده بودند. رفتم دیدم فلکههای فردیس پر از آدم است. خودم تعجب کردم. گفتم ما اینهمه مردم داریم، اما فضای مجازی چیز دیگری نشان میدهد، میگوید مردم مخالفاند، با دولت نیستند. در صورتی که اینطور نیست. مردم ما با دولتاند، با این حکومتاند، عقیده دارند و پای عقیدهشان میایستند.
بانوی مویتای کشورمان تصریح کرد: من وقتی این حرکت را انجام دادم، بیشتر دوست داشتم خودم را وارد همان خط مقدم کنم. گفتم من خودم را مسئول میدانم در مقابل مردم کشورم، در مقابل پرچمم. وظیفهام است این حرفها را بزنم، این چیزها را بیان کنم. بگویم فضای مجازی آن چیزی نیست که نشان میدهد. اینها یک ارتش سایبریاند که تنها منتظرند کسی بیاید و عقیدهاش را بگوید تا به او حمله کنند، به صفحهاش حمله کنند. من خودم وقتی این مطلب را بیان کردم، ده دقیقه نشده بود ـــ برنامه هم زنده بود ـــ که گفتم مدالم را تقدیم رهبر میکنم. ما ریاض بودیم، همان بعد از فینال. ده دقیقه نشد، آمدم دیدم چقدر زیر پستهایم بد و بیراه میگویند، ناسزا مینویسند. هر کدامشان را هم نگاه میکردم، صفحه غیرواقعی بود؛ چهار یا پنج دنبالکننده بیشتر نداشتند. شمایی که حتی جرئت ندارید با صفحه واقعیتان بیایید حرف بزنید، چرا میآیید جلوی ما که عقایدمان را فریاد میزنیم؟ ما جرئتش را داریم، حرفمان را میزنیم. شما هیچوقت نمیتوانید با ما رقابت کنید. شما طرفدار رژیم صهیونیستی هستید، در صورتی که اسرائیل را ما اصلاً «کشور» هم نمیشناسیم؛ یک پایگاه آمریکایی است. وقتی آمد به ایران حمله کرد، از کسی نپرسید «شما جمهوری اسلامی را قبول دارید یا نه». تنها میزد. برایش مهم نبود، اما در فضای مجازی یکجوری نشان میدهند که مردم را از دولت جدا کنند؛ این اتّحاد بین ما را از بین ببرند تا کشور ما را نابود کنند. من دوست داشتم این اتفاق بیشتر دیده شود، پخش شود؛ تا اتحادی که بین مردم ما است بیشتر و بیشتر بشود و هیچ دشمنی، هیچ منافقی نتواند بین ما نفوذ کند.
وی با اشاره به تاثیر پیام رهبر انقلاب بر روی خود برای ادامه این مسیر گفت: روی من که خیلی تأثیر گذاشت. واقعاً انرژی و انگیزهی من دوچندان که نه، صدچندان شد نسبت به قبل. بیشتر از آن خوشحال شدم که این حرکت -تقدیم مدال- و پاسخ رهبر، اینقدر رسانهای شد، در حالی که فکرش را نمیکردم اینقدر دیده شود. احساس میکنم که این حرکت از دهتا موشک فتاح هم منافقین را بیشتر بسوزاند.
نظر شما