به گزارش خبرگزاری ایمنا، معماری ایرانی از دیرباز با خط و کتیبه پیوند خورده است؛ از کتیبههای مساجد و مدارس تاریخی گرفته تا تزیینات کاشیکاری و گچبری بناهای سنتی. امروز این سنت در قالبی تازه به فضای خانههای معاصر بازگشته است. دیوارنگارههای خوشنویسانه، تابلوهای دکوراتیو با خط نستعلیق، شیشههای تزئینی و حتی مبلمان خوشنویسیشده، به بخشی از زبان طراحی داخلی تبدیل شدهاند.
حضور خط در فضای زندگی، فراتر از یک تزیین بصری است. جملهای شاعرانه یا حکیمانه بر دیوار خانه میتواند فضای زیست را از حالت خنثی و جهانیشده به فضایی معنادار و هویتی تبدیل کند. در این معنا، خط به یک رسانه فرهنگی تبدیل میشود که تجربه زیباشناختی و حتی روانشناختی ساکنان را تحت تأثیر قرار میدهد.
اما این روند نیز با چالشهایی همراه است. استفاده بیقاعده از خوشنویسی میتواند به آشفتگی بصری، ناسازگاری با معماری فضا و تحریف معنای متون منجر شود. گاهی خط به یک کلیشه تزئینی تبدیل میشود که بدون توجه به مقیاس، ترکیببندی و مفهوم در فضا قرار میگیرد. چنین کاربردهایی نهتنها ارزش هنری خط را کاهش میدهد، بلکه میتواند به سطحی شدن مواجهه با سنت معماری ایرانی بینجامد.
.jpg)
در مقابل، اگر معماران و طراحان داخلی با شناخت عمیق از سنت خوشنویسی و با همکاری هنرمندان خطاط به این حوزه ورود کنند، امکان خلق سبکهای نو در معماری ایرانی-معاصر فراهم میشود؛ سبکهایی که سنت را نه بهعنوان گذشتهای ایستا، بلکه بهعنوان منبعی زنده برای خلق فضاهای جدید به کار میگیرند.
نظر شما