به گزارش خبرگزاری ایمنا، بیش از یک سال است که «جنگ تمامعیار اقتصادی آمریکا علیه ایران» که حدود ۱۵ سال پیش با تحریمهای ظالمانه آغاز شد، وارد مرحلهای جدید شده و کشور را در شرایطی قرار داده است که نیازمند گرفتن تدابیر هوشمندانه، سریع و متفاوت از گذشته برای حفظ توان اقتصادی و مقابله با فشارهای خارجی است، در نخستین اقدامات این مرحله تازه، وزارت خزانهداری ایالات متحده آمریکا طی تصمیم یازهم اکتبر ۲۰۲۴ (بیستم مهر ۱۴۰۳)، مطابق با بیانیه مطبوعاتی خود با عنوان «پاسخ به حمله یکم اکتبر ایران به رژیم صهیونیستی»، تحریمهای هدفمند علیه بخشهای نفت و پتروشیمی ایران وضع کرد. این اقدام درعمل منابع اصلی درآمد ارزی کشور را تحت فشار قرار داد و باعث افزایش نوسانات در بازار داخلی و خارجی شد.
پس از آن، رئیسجمهور آمریکا در یادداشت امنیت ملی فوریه ۲۰۲۵ (۱۷ بهمن ۱۴۰۳)، وظایف مشخصی برای دستگاههای اجرایی ایالات متحده تعیین کرد تا فشار اقتصادی بر ایران افزایش یابد و اقدامات تحریمی تکمیل شود. این سیاستها به معنای محدود کردن صادرات نفت، کاهش دسترسی ایران به سیستمهای مالی بینالمللی و اعمال محدودیت بر سرمایهگذاری خارجی بود که اثر مستقیم بر رشد اقتصادی کشور داشت، اگرچه مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا از فروردین ۱۴۰۴ آغاز شد، فشارهای اقتصادی آمریکا همچنان ادامه داشت؛ چه از طریق رسانهها و موضعگیریهای رئیسجمهور این کشور و چه با اعمال تحریمهای جدید علیه بخشهای کلیدی اقتصاد ایران. این اقدامات در راستای یادداشت امنیت ملی ایالات متحده دقیقاً دنبال میشد و منجر به افزایش ریسک سرمایهگذاری و کاهش اعتماد در بازارهای داخلی شد.
حوادثی همچون انفجار بندر شهید رجایی در اردیبهشت ۱۴۰۴، به رغم ابعاد عملیاتی، تأثیر مستقیم اقتصادی نیز داشت؛ زیرا اختلال در تردد کالا و صادرات، هزینههای لجستیک را افزایش داده و شرایط واردات کالاهای اساسی را دشوارتر کرد و نشان داد دشمن از تمام ظرفیتهای خود برای فشار اقتصادی استفاده میکند، اثرات تحریمها و فشارهای اقتصادی موجب شد که تصمیمگیریهای راهبردی و کُنشهای مؤثر اقتصادی در سطوح مختلف، چه در حوزه «اقدامات مقابلهای» و چه در «اقدامات بازدارنده اقتصادی»، بهطور کامل اجرا نشود، این وضعیت منجر به افزایش نارضایتی اجتماعی ناشی از تورم و گرانی، اختلال در تأمین کالاهای اساسی و نااطمینانی در فضای کسب و کار شد، جنگ اقتصادی همچنان ادامه دارد و دشمن برنامهریزی گستردهای برای محدود کردن ظرفیتهای مالی و تجاری ایران دارد، بخشی از این برنامه در شکلدهی به محدودیتهای ارزی، کاهش صادرات نفت و گاز، و فشار بر بازارهای مالی بینالمللی نمایان شده است و بخش دیگری نیز در قالب تشدید تحریمهای غیرنفتی و محدود کردن سرمایهگذاریهای خارجی پیشبینی میشود.
با توجه به اینکه در سطوح بالای تصمیمگیری کشور، آگاهی کامل نسبت به شدت و ابعاد این جنگ اقتصادی وجود دارد، انتظار میرود که چابکی لازم در تصمیمگیریهای اقتصادی و اقدام سریع برای استفاده از فرصتهای موجود از جمله «نقشآفرینی در بازارهای جهانی و نظم اقتصادی جدید»، حاصل شود.
نظر شما