به گزارش خبرگزاری ایمنا از لرستان، امروز ۲۲ بهمن، شهر حال و هوای متفاوتی داشت هنوز آفتاب بر بامها ننشسته بود که خیابانهای اصلی و منتهی به میدان شهدا پذیرای خانوادههایی شد که دست در دست یکدیگر، راهی مسیرهای راهپیمایی بودند.
هوای سرد بهمن با بوی اسپند و نوای سرودهای انقلابی درهم آمیخته بود، پرچمهای سهرنگ ایران در دستان کودکان و بزرگسالان به اهتزاز درآمد و گونههای بسیاری از کودکان و نوجوانان، نقاشیشده با رنگهای پرچم، جلوهای زنده و پویا به خیابانها بخشیده بود.
اما آنچه بیش از هر چیز جلب توجه میکرد، حضور گسترده خانوادهها بود؛ پدربزرگانی که با عصا قدم میزدند، پدرانی که کودکان خردسال را بر دوش یا در کالسکه حمل میکردند، مادرانی که نوزادان خود را در آغوش گرفته و نوجوانانی که با شور و حرارت شعارها را آغاز میکردند و جمعیت را به همخوانی دعوت میکردند. خیابانها دیگر تنها مسیر عبور نبودند؛ صحنهای زنده از پیوند نسلها و انتقال باورها به فرزندان شده بود.
در مسیر، گروههای سرود متشکل از نوجوانان، با لباسهای هماهنگ، سرودهای انقلابی اجرا میکردند و جمعیت با آنها همخوانی میکرد. ایستگاههای فرهنگی نیز در طول مسیر برپا شده بودند؛ کودکانی که نقاشی میکشیدند و نوجوانانی که در فعالیتهای فرهنگی مشارکت میکردند، حال و هوای جشن و یادآوری آرمانها را مضاعف میکردند. موکبهای مردمی با توزیع چای و خوراکی، لحظاتی گرما و نشاط به جمعیت میبخشیدند و خانوادهها لحظاتی کنار آنها توقف میکردند و دوباره به جریان جمعیت میپیوستند.
در میان جمعیت، خانوادهای که همه اعضایش کفنپوش آمده بودند، توجهها را جلب کرد. پدر خانواده با صدایی محکم گفت: «کمترین کاری است که به عشق رهبرمان انجام میدهیم. امروز با بچههایم آمدهام تا بگوییم ملت لرستان تا آخرین نفس پای انقلاب خواهد ایستاد.» او افزود: «خواستم فرزندانم از همین امروز یاد بگیرند که پای آرمانهایشان بایستند و بدانند این مسیر، مسیر وفاداری است.»
بانویی که نوزادش را در آغوش داشت، عنوان کرد: «حضور خانوادگی ما یعنی اینکه همه اعضای خانه در دفاع از کشور و انقلاب یکدل هستیم و این حضور نه یک شعار، بلکه سبک زندگی ماست.» پدری دیگر که دو فرزند خردسالش را همراه داشت، بیان کرد: «آمدهایم تا دوباره با آرمانهای امام و رهبر انقلاب بیعت کنیم و این صحنه را به فرزندانمان نشان دهیم؛ از همین امروز یاد بگیرند که پای کشور و مردمشان ایستادن، واجب است.»
مردی میانسال که سالهاست در این مراسم شرکت میکند، با تأکید بر شرایط منطقه گفت: «هر سال آمدهایم، اما امسال حضور مردم معنا و رنگ و بوی تازهای دارد. میخواهیم به دنیا نشان دهیم که ملت ایران در برابر فشارها و توطئههای دشمنان کوتاه نمیآید.»
جوان دیگری که در کنار پلاکاردی با شعار «جانم فدای رهبر» ایستاده بود، با شور گفت: «کمترین کاری که امروز میتوانیم انجام دهیم، این است که به دشمنان بفهمانیم همه ما؛ زن، مرد، کودک و سالمند، پشت رهبرمان هستیم. ایستادگی ما از خانهها شروع میشود و تا خیابانها ادامه دارد.»
شعار «علمدار ولایت، لرستان به فدایت» با هماهنگی جمعیت و با صلابت تکرار میشد و «ایران، ایران» با ریتمی کوبنده، در میان مشتهای گرهکرده و نگاههای مصمم طنینانداز بود. شعارهای ضدآمریکایی و ضدصهیونیستی نیز چندین بار در مسیر طنینانداز شد و فضای خیابانها را به صحنهای از شور و وحدت جمعی تبدیل کرد.
هرچه زمان میگذشت، موج جمعیت فشردهتر میشد و خیابانها زیر سایه پرچمهای برافراشته، تصویری یکپارچه از همبستگی خلق میکردند. زنان با پوششهای متنوع در کنار مردان ایستاده بودند و همصدا شعار میدادند. صدای تکبیرها، همخوانی سرودهای نوجوانان و فریادهای جمعیت از دیوارهای شهر بازمیگشت و در هم میپیچید؛ گویی خود شهر نیز با مردمش همصدا شده بود.
۲۲ بهمن سال جاری در خرمآباد، روایتی از حضور خانوادگی بود؛ حضور خانوادههایی که فرزندانشان را در آغوش گرفته و پرچم در دست فریاد زده و پیام خود را به دشمنان مخابره کردند، تجدید بیعت با آرمانهای انقلاب و ایستادگی بیوقفه. شهری که با پرچمها نفس کشید، با سرود نوجوانان جان گرفت، با ایستگاههای فرهنگی رنگآمیزی شد و با موکبهای مردمی گرما یافت؛ تصویری ماندگار از همبستگی، اتحاد و وفاداری نسلها در سالروز پیروزی انقلاب اسلامی.
نظر شما