علیمحمد رادمنش، بازیگر فیلم سینمایی «کوچ» در گفتوگو با خبرنگار ایمنا، درباره چگونگی پیوستن خود به پروژه «کوچ» اظهار کرد: حضور من در این فیلم کاملاً اتفاقی شکل گرفت. ماجرا از یک فراخوان ساده برای بازیگران کودک و نوجوان آغاز شد که یکی از دوستانم برایم ارسال کرده بود و من آن را بازنشر کردم. همین بازنشر باعث شد یکی از عوامل فیلم با بررسی رزومهام در فضای مجازی، با من تماس بگیرد و پیشنهاد تست بازیگری بدهد.
وی افزود: در نخستین جلسه، چند سکانس را خواندم و همان خوانش اولیه، آن هم بهصورت بداهه، مرا درگیر فضا کرد. در ابتدا فکر میکردم با یک متن سفارشی مواجه هستم، اما وقتی فیلمنامه کامل را گرفتم و یک شب تا صبح آن را خواندم، متوجه شدم با اثری روبهرو هستم که بهدور از شعار و اغراق، به واقعیت نزدیک شده است.
این بازیگر با اشاره به ساختار روایی فیلم «کوچ» گفت: فیلمنامه نه یک زندگینامه خطی، بلکه برشی گزیده و دراماتیک از یک زندگی است؛ روایتی که قهرمانپردازی آن از دل خانواده و مناسبات پدر و فرزند شکل میگیرد. برای من جذاب بود که قهرمان فیلم، نه با اغراق، بلکه از مسیر رشد طبیعی و انسانی معرفی میشود.
رادمنش درباره دشواریهای ایفای نقش پدر سردار سلیمانی بیان کرد: بازی در نقش شخصیتی که معاصر است و هنوز در حافظه مردم حضور پررنگ دارد، مسئولیت سنگینی دارد. «مش حسن» شخصیتی شناختهشده در منطقه خودش است و همین موضوع باعث شد احساس کنم صرف اتکا به فیلمنامه کافی نیست.
وی ادامه داد: به همین دلیل، بخش زیادی از تمرکزم را روی تحقیق میدانی گذاشتم. به رابر و قناتملک رفتم، لهجه محلی را متناسب با دهههای ۴۰ و قبل از آن یاد گرفتم، با سبک زندگی عشایری و سختیهای آن فضا از نزدیک مواجه شدم و سعی کردم این تجربه زیسته را وارد بازی کنم.
این بازیگر با اشاره به نقش عوامل فنی در تکمیل شخصیت افزود: طراحی گریم و لباس تأثیر مهمی در باورپذیری نقش داشت. در تست نهایی، با گریم کامل از من عکس گرفته شد و این تصاویر برای خانواده سردار سلیمانی ارسال شد که بازخورد مثبت آنها، برایم بسیار دلگرمکننده بود.
رادمنش در پایان گفت: ویژگیهایی مثل شیوه راه رفتن، لحن گفتار، شوخطبعی، جدیت و منش پدرانه ایرانی این شخصیت برایم اهمیت زیادی داشت و تلاش کردم همه این مؤلفهها را بهصورت صادقانه در نقش پیاده کنم. امیدوارم مخاطبان، بهویژه در جشنواره فیلم فجر، بتوانند با این تصویر ارتباط برقرار کنند.
نظر شما