به گزارش خبرگزاری ایمنا، با نزدیک شدن به جامجهانی ۲۰۲۶، بهجای شور فوتبالی، صدای اعتراض و تحریم بلندتر از همیشه شنیده میشود. از رئیس سابق فیفا گرفته تا سیاستمداران اروپایی و آفریقایی، همگی یک پرسش مشترک را مطرح میکنند: آیا آمریکا با سیاستهای کنونیاش شایستگی میزبانی بزرگترین رویداد ورزشی جهان را دارد؟
اظهارات اخیر سپ بلاتر، رئیس پیشین فیفا، نقطه عطفی در افزایش فشارها علیه میزبانی آمریکا بود. او با حمایت از پیشنهاد تحریم جامجهانی ۲۰۲۶، بهصراحت اعلام کرد که رفتار دولت دونالد ترامپ، چه در داخل و چه در عرصه بینالمللی با روح فوتبال جهانی در تضاد است.
بلاتر با بازنشر سخنان مارک پیت، حقوقدان برجسته سوئیسی، تأکید کرد که هواداران فوتبال بهتر است «اصلاً به آمریکا سفر نکنند»؛ چراکه نهتنها امنیت و کرامت آنها تضمینشده نیست، بلکه ممکن است بهسادگی از کشور اخراج شوند.
ریشههای بحران؛ وقتی سیاست، فوتبال را محاصره میکند
موج انتقادها تنها به یک اظهارنظر ختم نمیشود. سیاستهای دولت ترامپ در ماههای اخیر، بهویژه در حوزه مهاجرت و روابط خارجی بهطور عملی فضای میزبانی آمریکا را به چالش کشیده است.
از جمله مواردی که خشم افکار عمومی فوتبال را برانگیخته:
- ممنوعیت ورود شهروندان برخی کشورها از جمله ایران، هائیتی، سنگال و ساحل عاج
- برخوردهای سختگیرانه با مهاجران و معترضان
- تهدیدهای ژئوپلیتیکی نظیر ماجرای گرینلند
- محدودیتهای شدید ویزایی برای هواداران خارجی
منتقدان میگویند چنین فضایی با ماهیت «جهانی، آزاد و صلحمحور» جامجهانی همخوانی ندارد.
اروپا در صف معترضان؛ «این بار تهدید جدیتر است»
در آلمان، اوکه گوتلیش، نایبرئیس فدراسیون فوتبال این کشور، به صراحت از لزوم بررسی تحریم سخن گفت و آن را حتی جدیتر از تحریمهای المپیک دهه ۱۹۸۰ دانست.
او با اشاره به برخورد دوگانه فیفا گفت: «وقتی قطر میزبان بود، همه از سیاسی بودن فوتبال گفتند؛ اکنون چطور در برابر آمریکا سکوت کردهایم؟»
گوتلیش همچنین هشدار داد که سکوت در برابر تهدید، به معنای عبور از خطوط قرمز اخلاقی ورزش است.
صدای آفریقا؛ قیاس آمریکا با دوران آپارتاید
در قاره آفریقا، اعتراضها رنگی صریحتر به خود گرفته است. جولیوس مالما، رهبر اپوزیسیون آفریقای جنوبی، خواستار کنارهگیری تیم ملی کشورش از جام جهانی شد و سیاستهای آمریکا را با دوران آپارتاید مقایسه کرد.
او گفت: «همانطور که جهان آپارتاید را تحمل نکرد، امروز هم نباید در برابر بیعدالتی سکوت کند. فوتبال نباید ابزار مشروعیتبخشی به سیاستهای ناعادلانه باشد.»
از هلند تا بریتانیا؛ فشار افکار عمومی
در هلند، بیش از ۱۰۰ هزار نفر با امضای طوماری خواستار تحریم جام جهانی شدهاند. در بریتانیا نیز برخی نمایندگان پارلمان خواستار خروج انگلیس و اسکاتلند از رقابتها شدهاند تا بهگفته خودشان «ترامپ را در عرصه جهانی منزوی کنند.»
اگرچه فدراسیونهای فوتبال در حال حاضر موضعی محتاطانه دارند، اما افزایش فشار افکار عمومی میتواند معادلات را تغییر دهد.
اعتراض ایران و مصر به نامگذاری دیدار جام جهانی این دو تیم به نام مسابقه افتخار همجنسبازان
در کنار این موج فزاینده انتقادات، یک حاشیه دیگر نیز به حساسیتهای جامجهانی ۲۰۲۶ دامن زده است؛ موضوعی که بهطور مستقیم پای ارزشهای فرهنگی و مذهبی را به میان کشیده است. طبق برنامهریزی اعلامشده، دیدار جامجهانی میان تیمهای ملی ایران و مصر قرار است در شهر سیاتل برگزار شود؛ شهری که همزمان میزبان مراسم موسوم به «پراید» است. همزمانی این مسابقه با برنامههای مرتبط با همجنسگرایی، واکنش منفی گستردهای را در میان افکار عمومی و نهادهای ورزشی دو کشور مسلمان بهدنبال داشته و فدراسیونهای فوتبال ایران و مصر نسبت به این مسئله بهطور رسمی به فیفا اعتراض کردهاند. منتقدان معتقدند تحمیل چنین فضایی به تیمها و هوادارانی با پیشینه فرهنگی و اعتقادی متفاوت، مصداقی دیگر از سیاسی و ایدئولوژیک شدن فوتبال است؛ روندی که نهتنها اصل بیطرفی ورزش را زیر سؤال میبرد، بلکه میتواند دامنه تحریمها و نارضایتیها از میزبانی آمریکا را بیش از پیش گسترش دهد.
جامجهانی بدون جهان؟
تحلیلگران معتقدند اگر حتی بخشی از این تهدیدها عملی شود، جام جهانی ۲۰۲۶ با بحرانی بیسابقه روبهرو خواهد شد؛ بحرانی که میتواند مشروعیت فیفا و مفهوم «فوتبال فراتر از سیاست» را به چالش بکشد.
سؤال اصلی اینجاست: آیا فیفا حاضر است برای حفظ درآمد و برنامههایش، چشم بر اعتراض جهانی ببندد؟
یا اینکه جامجهانی ۲۰۲۶ به نماد تقابل سیاست و ورزش در قرن جدید تبدیل خواهد شد؟
نظر شما