گرامیداشت زادروز «حکیم فردوسی» در میدان جهاد تهران

به گزارش خبرگزاری ایمنا، سحرگاه امروز _پنجشنبه دوم بهمن‌_ به‌مناسبت زادروز حکیم ابوالقاسم فردوسی از جدیدترین دیوارنگاره میدان جهاد رونمایی شد.

این دیوارنگاره که توسط استودیو سه در چهار و با طراحی گرافیک میکائیل براتی و طراح نوشتار مجتبی حسن‌زاده انجام شده است به این بیت «چو ایران نباشد تن من مباد» توجه ویژه شده است.

به گزارش ایمنا، ابوالقاسم فردوسی یکی از بزرگ‌ترین شاعران تاریخ ایران و از برجسته‌ترین چهره‌های ادبیات حماسی جهان است. او در قرن چهارم هجری قمری در روستای پاژ، نزدیک شهر توس در خراسان، چشم به جهان گشود. فردوسی عمر خود را صرف سرودن اثری جاودانه به نام **شاهنامه** کرد؛ کتابی که نه‌تنها شاهکار ادبی زبان فارسی به شمار می‌رود، بلکه نقش بسیار مهمی در حفظ هویت ملی، فرهنگی و زبانی ایرانیان داشته است.

شاهنامه فردوسی حاصل بیش از سی سال تلاش پیوسته و خستگی‌ناپذیر است و شامل حدود پنجاه هزار بیت شعر می‌شود. این اثر عظیم تاریخ اسطوره‌ای، حماسی و تا حدی تاریخی ایران را از آغاز آفرینش جهان تا پایان حکومت ساسانیان روایت می‌کند. فردوسی در شاهنامه به داستان پادشاهان، پهلوانان و قهرمانانی چون رستم، سهراب، سیاوش، فریدون و کیخسرو می‌پردازد و مفاهیمی مانند عدالت، خرد، شجاعت، میهن‌دوستی و اخلاق انسانی را برجسته می‌سازد.

اهمیت فردوسی تنها در جنبه ادبی آثارش خلاصه نمی‌شود. او در دوره‌ای می‌زیست که زبان فارسی در خطر فراموشی و جایگزینی با زبان عربی قرار داشت. فردوسی با سرودن شاهنامه به زبان فارسی سره، نقش مهمی در زنده نگه داشتن این زبان ایفا کرد. خود او نیز به این نقش تاریخی آگاه بود و در بیتی مشهور می‌گوید:
«بسی رنج بردم در این سال سی
عجم زنده کردم بدین پارسی»

زندگی فردوسی با سختی‌ها و رنج‌های فراوان همراه بود. او بیشتر عمر خود را در تنگدستی گذراند و برخلاف انتظارش، پاداش شایسته‌ای از سلطان محمود غزنوی برای شاهنامه دریافت نکرد. با این حال، فردوسی هرگز از هدف والای خود که خدمت به فرهنگ و تاریخ ایران بود، دست نکشید. همین پایداری و ایمان به ارزش‌های فرهنگی، او را به شخصیتی ماندگار در تاریخ تبدیل کرده است.

امروزه فردوسی نه‌تنها در ایران، بلکه در سراسر جهان شناخته شده و مورد احترام است. شاهنامه به زبان‌های مختلف ترجمه شده و موضوع پژوهش‌های گسترده ادبی و تاریخی قرار گرفته است. آرامگاه فردوسی در توس، نمادی از عظمت فرهنگ ایرانی و یادآور تلاش انسانی است که با قلم خود، هویت یک ملت را جاودانه ساخت. فردوسی نمونه‌ای روشن از این حقیقت است که ادبیات می‌تواند فراتر از زمان و مکان، روح یک ملت را زنده نگه دارد.