به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، کرهجنوبی با اجرای پروژهای عظیم و بیسابقه، بخشی از دریای زرد را با احداث سدی به طول ۳۳ کیلومتر از بستر دریا جدا و آن را به زمین و مخازن آب شیرین تبدیل کرد. این طرح که با نام پروژه صیمنگئوم (Saemangeum) شناخته میشود، یکی از بزرگترین مداخلات انسان در محیطهای ساحلی و از شاخصترین نمونههای مهندسی مدرن در قرن بیستویکم بهشمار میرود؛ اقدامی که چهره جغرافیایی و زیستمحیطی بخش بزرگی از سواحل غربی این کشور را برای همیشه تغییر داده است.
صیمنگئوم در استان جونلابوکدو در سواحل غربی کرهجنوبی واقع و روی بخشی از خورها و زمینهای جزر و مدی دریای زرد اجرا شده است. هسته اصلی این پروژه یک سد دریایی به طول حدود ۳۳ کیلومتر است که از نظر طول، حتی از بعضی سدهای مشهور اروپایی نیز بزرگتر محسوب میشود. عملیات ساخت آن از سال ۱۹۹۱ آغاز شد و در سال ۲۰۱۰ به پایان رسید؛ پروژهای که نزدیک به دو دهه طول کشید و نیازمند عملیات گسترده لایروبی، خاکریزی و احداث سازههای مقاوم در برابر امواج، باد و شوری دریا بود. نتیجه آن نیز محصورسازی مساحتی حدود ۴۰۱ کیلومتر مربع شد که در آن ۲۸۳ کیلومتر مربع زمین جدید و ۱۱۸ کیلومتر مربع مخزن آب شیرین به وجود آمد.
دلیل اصلی کرهجنوبی برای اجرای چنین طرحی، ضرورت پاسخ به محدودیتهای ساختاری این کشور بود. تنها کمتر از بیست درصد خاک کره برای کشاورزی مناسب است و این کشور با تراکم جمعیت بالا، فشار شدید شهری و وابستگی زیاد به واردات مواد غذایی روبهروست. ازاینرو صیمنگئوم با سه هدف کلیدی طراحی شد که شامل افزایش زمینهای کشاورزی و تحقق امنیت غذایی، ایجاد مناطق صنعتی و لجستیکی جدید در نزدیکی بنادر صادراتی و مدیریت مؤثر منابع آب شیرین برای کشاورزی و مصرف شهری بود. این طرح همچنین ابزاری برای توسعه متوازن منطقهای بهشمار میرفت تا شکاف اقتصادی میان سواحل غربی و مناطق صنعتی جنوبشرقی کشور کاهش پیدا کند.
با وجود اهداف اقتصادی و فنی، پروژه صیمنگئوم تأثیرات عمیقی بر محیطزیست منطقه بر جای گذاشت. پیش از احداث سد، این ناحیه یکی از گستردهترین پهنههای جزر و مدی شرق آسیا بود که نقش مهمی در زنجیره غذایی و زیستگاه پرندگان مهاجر ایفا میکرد. با بسته شدن مسیر آب شور، جریان طبیعی دریا متوقف شد، شوری و اکسیژن آب کاهش پیدا کرد و بسیاری از گونههای جانوری نابود شدند. پژوهشها نشان میدهد جمعیت پرندگان مهاجری که از این منطقه در مسیر میان سیبری و آسیای جنوبشرقی عبور میکردند، بهطور چشمگیری کاهش پیدا کرده است.
همزمان کیفیت آب دریاچههای تازهساختهشده نیز به چالشی جدی تبدیل شد، زیرا گردش طبیعی آب دیگر وجود نداشت و این امر موجب رشد بیرویه جلبکها، کاهش اکسیژن محلول و خطر یوتروفیکاسیون (افزایش مقادیر قابلتوجهی از مواد غذایی بهویژه نیترات و فسفات و در نتیجه رشد جامعه گیاهی یا شکوفایی جلبکی) شد. در نتیجه دولت ناچار شد برای تصفیه آب و حفظ تعادل شیمیایی آن، هزینههای سنگینی صرف کند.
در ابتدا هدف اصلی پروژه گسترش زمینهای کشاورزی بود، اما به مرور زمان بهدلیل دشواری شیرینسازی خاک، هزینههای بالا و انتقاد کارشناسان زیستمحیطی، اهداف طرح تغییر یافت. اکنون بخش عمده صیمنگئوم به منطقهای صنعتی، فناورانه و لجستیکی تبدیل شده است. دولت کرهجنوبی در دهه اخیر تلاش کرده با جذب سرمایهگذاری در حوزههایی همچون انرژیهای تجدیدپذیر، شهرهای هوشمند و پارکهای فناوری، چهرهای مدرن و جهانی به این منطقه ببخشد. این تغییر رویکرد بازتاب واقعیت اقتصادی نیز هست، چراکه توسعه صنعتی و فناورانه بازده سریعتری نسبت به کشاورزی دارد، هرچند همچنان نیازمند کنترلهای جدی زیستمحیطی است.
صیمنگئوم از نظر مهندسی نمایشی از توانایی انسان در بازتعریف مرزهای طبیعی است. سد اصلی برای مقاومت در برابر امواجی با ارتفاع بیش از هشت متر و جریانهای نیرومند طراحی شده و در ساخت آن میلیونها تن سنگ، شن و بتن بهکار رفته است. این مجموعه شامل سیستمهای تخلیه و پمپاژ آب، ایستگاههای کنترل سطح و شبکه جادهای گستردهای است که زمینهای جدید را به شبکه شهری کشور متصل میکند.
پروژه صیمنگئوم اکنون بهعنوان یکی از بزرگترین آزمایشهای جهانی در زمینه تغییرات ساحلی شناخته میشود؛ آزمایشی که مرز میان دریا و خشکی را از نو ترسیم کرده است. برای حامیان، این پروژه نماد جسارت ملی، استقلال سرزمینی و برنامهریزی بلندمدت است، اما از دیدگاه منتقدان، نمونهای هشداردهنده از نادیده گرفتن پیچیدگیهای اکولوژیکی و تأثیرات غیرقابلپیشبینی بر زیستبومهای حساس محسوب میشود.
کرهجنوبی با پروژه صیمنگئوم در کنار تمام نقدها و دستاوردها، توانست دریا را به خشکی تبدیل کند و سرزمینی نو بیافریند. منطقهای که امروز به آزمایشگاهی زنده برای تعامل میان مهندسی، سیاست، اقتصاد و طبیعت تبدیل شده است؛ جایی که یادآور توان خارقالعاده انسان در شکلدهی دوباره به جغرافیاست، اما همزمان هشدار میدهد که هر مداخلهای در طبیعت، پیامدهایی دارد که ممکن است تا نسلها ادامه داشته باشد.
نظر شما