به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از ساینس دیلی، با افزایش توجه جهانی به اکتشافات فضایی، پرسش «سیارکها از چه ساخته شدهاند؟» اهمیتی فراتر از کنجکاوی علمی است، بسیاری از این اجرام کوچک حاوی مواد معدنی، عناصر شیمیایی اولیه و ترکیباتی هستند که از نخستین روزهای شکلگیری منظومه شمسی باقی ماندهاند، همین ویژگیها آنها را به گزینههایی بالقوه برای استخراج منابع در فضا تبدیل کرده است، در این مطالعه، پژوهشگران مؤسسه علوم فضایی (ICE-CSIC) تمرکز خود را بر سیارکهای نوع C یا کربندار گذاشتند؛ اجرامی که منشأ شهابسنگهای کندریت کربندار محسوب میشوند. این شهابسنگها تنها حدود ۵ درصد از کل شهابسنگهای یافتشده روی زمین را تشکیل میدهند و به دلیل شکنندگی بالا، بسیار نادر هستند، بیشتر نمونههای سالم آنها در مناطق خشک مانند صحرای آفریقا یا یخهای قطب جنوب کشف میشوند.
دانشمندان با استفاده از طیفسنجی جرمی، ترکیب شیمیایی شش نوع اصلی کندریت کربندار را با دقت بالا اندازهگیری کردند. این تحلیلها نهتنها به شناسایی خاستگاه سیارکی این شهابسنگها کمک کرد، بلکه نشان داد استخراج منابع از همه سیارکها به یک اندازه عملی نیست. بیشتر سیارکهای اولیه، اگرچه از نظر علمی ارزشمندند، اما مقدار عناصر گرانبها در آنها برای استخراج صنعتی بسیار کم است، با این حال، نتایج پژوهش یک نکته کلیدی را برجسته میکند: اگر هدف استخراج آب باشد، برخی سیارکهای کربندار دگرسانشده که دارای کانیهای آبدار هستند، گزینههایی بسیار امیدوارکننده بهشمار میروند. آب در فضا ارزشی دوگانه دارد؛ هم بهعنوان منبع حیاتی برای حیات انسان و هم بهعنوان سوخت (از طریق تجزیه به هیدروژن و اکسیژن).
پژوهشگران تأکید میکنند که معدنکاری سیارکی در مقیاس بزرگ هنوز با چالشهای فنی عظیمی روبهروست؛ از استخراج در محیط کمگرانش گرفته تا فرآوری مواد و مدیریت پسماند. بااینحال، همانطور که مأموریتهای بازگشت نمونه زمانی علمی–تخیلی بهنظر میرسیدند، این ایده نیز میتواند در دهههای آینده به واقعیت نزدیک شود، در چشماندازی بلندمدت، شناسایی و بهرهبرداری از سیارکهای مناسب نهتنها میتواند هزینه مأموریتهای قمری و مریخی را کاهش دهد، بلکه حتی به دفاع سیارهای کمک کند؛ چراکه سیارکهای پرآب و بالقوه خطرناک میتوانند همزمان موضوع مطالعه و منبع استخراج باشند.
نظر شما