سیر تاریخی تشکیل و توسعه مناطق شهرداری

به گزارش ایمنا، در سال ۱۳۰۶ ه.ش در زمان تصدی شهردار وقت میرزا رضا شاهنده به جز دو خیابان چهارباغ هزار جریب، چهارباغ عباسی و کوچه های عریضی که محل رفت و آمد مردم شهر بوده اند ، هیچ خیابان دیگری وجود نداشت تا این زمان مردم خود به تمیز کردن و نظافت کوچه ها و محله خود می پرداختند . در سال ۱۳۱۴ با تصویب قانون واگذاری اختیارات جدید به شهرداری ها و پایه گذاری نظام جدید مدیریت شهری، شهرداری اصفهان تصمیم به احداث خیابان گرفت . به همین منظور یک مهندس آلمانی به نام " نیمسگرن" را استخدام نمود . وی در ابتدا نقشه شهر اصفهان را تهیه نمود و راه های اصلی رفت و آمد را به صورت خیابان های ۱۶ الی ۲۰ متری طراحی کرد . نتیجه این نقشه برداری و طراحی ها، احداث خیابان های دور شهر شامل: خیابان مدرس، فروغی، میدان جمهوری در شمال، خیابان سروش و بزرگمهر در شرق به عرض ۲۰ متر بود .
پس از آن محله های هاتف، حافظ، سپه و نشاط نیز از حالت کوچه و محله در آمدن و به شکل خیابان رخ نمودند . با وجود این تغییرات خیابان های اصفهان تا سال ۱۳۱۷ هنوز آسفالت نشده بود .
در این دوره رفتگرهای شهرداری که حدوداً ۴۰ تا ۵۰ نفر بودند برای نظافت شهر هر روز صبح زود با مشک خیابان ها را آبپاشی می کردند . شهرداری در آن زمان ۱۰ تا ۲۰ گاری اسبی و یک درشکه جهت بازدید و تشریفات داشت .
از سال ۱۳۲۰، اختصاص سهمیه نفت به شهرداری و افزایش درآمدها و اعتبارات ، باعث توسعه و گسترش سازمان شهرداری گشت. با این افزایش درآمد هم زمان همه خیابان ها آسفالت و ماشین های حمل زباله و سواری خریداری شدند. با تقسیم حوزه شهری اصفهان به ۶ بخش، فعالیت های شهرداری نیز به ۶ شعبه تقسیم شد .
هر شعبه تحت عنوان برزن به وظایف خود از جمله : نظافت معابر ، آبیاری اشجار و انجام امور جاری می پرداختند . برزن ها در مدت کمی توانستند کارائی خود را نشان دهند . به همین علت طی سال های ۱۳۲۵ تا ۱۳۴۸ دو برزن دیگر به نام های برزن های دستگرد در جنوب غربی شهر و دیگر برزن نصرآباد در غرب به حوزه شهری اضافه شدند .
پس از آن با تفویض بیشتر اختیارات و گسترش و توسعه شهرداری و در سال ۱۳۴۷ برزن ها با ادغام در یکدیگر به صورت سه ناحیه شهرداری درآمدند . برزن های نصرآباد و یک به صورت شهرداری ناحیه ۱، برزن های دستگرد ، پنج و شش به صورت شهرداری ناحیه ۲ و برزن های ۳و ۴ در قالب شهرداری ناحیه ۳ درآمدند . در سال ۱۳۴۸ شهرداری به ۴ ناحیه و در سال ۱۳۵۰ به ۵ ناحیه تقسیم شد .
با پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی ایران ، شهرداری اصفهان با تغییر و تحولات بنیادین زد. در نتیجه این تحولات در سال ۱۳۵۸ مناطق شهری به ۶ منطقه و سپس به ۱۰ منطقه در سال ۱۳۶۳ تقسیم شد و بر تنوع فعالیت ها ، اقدامات ، و امکانات موجود در مناطق افزوده شد . یکی از مهمترین اقدامات انجام شده در این دوران خود کفا شدن مالی مناطق بود.
شهرداران موظف شدند نسبت به کسب درآمد در منطقه خود و هزینه آن در جهت بهبود و توسعه شهری در ابعاد مختلف خدماتی، عمرانی و اصلاحی تلاش نمایند . سرانجام در سال ۱۳۸۲ با توجه به مصوبه شورای اسلامی شهر، منطقه رهنان به اصفهان الحاق و شهرداری منطقه ۱۱ تشکیل شد و در فروردین ماه سال ۱۳۸۶ منطقه پنج به دو منطقه پنج و سیزده ، منطقه هشت و دوازده و در سال ۱۳۸۷ منطقه هفت به دو منطقه هفت وچهارده و شهرداری اصفهان به چهارده منطقه شهری تقسیم شد .
امروز شهرداری های مناطق به عنوان بازوهای اجرائی مدیریت کلان شهرداری ، به ارائه خدمات متنوع وگسترده ای از جمله نظافت ورفت روب، جمع آوری زباله به صورت مکانیزه ، احداث خیابان و بزرگراه ، تقاطع های غیر همسطح ، روان سازی ترافیک شهری ، ایجاد طرح های اصلاح هندسی و ترافیکی ، اجرای اصول شهرسازی ونظارت برآن ، نگهداری و توسعه فضای سبز ، احداث مراکز فرهنگی ، ورزشی، خدماتی و حفاظتی ، ارائه طرح های نوین در زمینه زیبا سازی و مبلمان شهری و... می پردازند .
درطی چند سال اخیر با توجه به روند توسعه تکنولوژی، فناوری اطلاعات و ارتباطات ، شهرداری نیز برای ایجاد زیرساخت های مورد نیاز یک شهرداری مدرن و الکترونیک دست به اقدامات زیر بنایی مهمی زده است .
در این راستا با بهره برداری از سیستم های مکانیزه در بخش های مختلف از جمله : سیستم های مکانیزم شهرسازی ، ایجاد سایت های رایانه ای ، بایگانی الکترونیک و... گام های اساسی برای رسیدن به این مهم را برداشته است .