- جنگ ویتنام، که با نامهای مختلفی همچون "جنگ آمریکا در ویتنام"، "نبرد ویتنام"، "دومین جنگ هندوچین"، "جنگ علیه آمریکاییها برای نجات ملت" شناخته میشود، نبردی طولانی میان نیروهای ملیگرای ویتنام جنوبی و ایالات متحده بود که در ویتنام، لائوس و کامبوج رخ داد.
این جنگ در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۵۵ آغاز شد و در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۷۵ با سقوط سایگون پایان یافت. نیروهای ملیگرا میکوشیدند کشور ویتنام را تحت یک دولت کمونیست متحد کنند و آمریکا (با کمک ویتنام جنوبی) میکوشید از گسترش کمونیسم جلوگیری کند.
ویت کنگها (مخفف ویتنام کنگ سان به معنای کمونیست های ویتنام، همچنین معروف به جبهه آزادیسازی ملی یا NLF)، نیرویی چریکی بود که با حمایت ویتنام شمالی در برابر ویتنام جنوبی و آمریکا به مبارزه پرداخت. ویت کنگها در دهه شصت به سرعت شروع به رشد کردند تا این که تا سال ۱۹۶۴ تعدادشان به بیش از ۳۰ هزار سرباز رسید.

(خوشامدگویی آیزنهاور رئیس جمهور آمریکا به نگو دین دیم رئیس جمهور ویتنام جنوبی در واشنگتن. نگو دین دیم پس از کودتای ۱۹۶۳ به ضرب گلوله کشته شد.)
برای دولت آمریکا دخالت در این جنگ راهی برای جلوگیری از گسترش کمونیسم به ویتنام جنوبی بود. برای دولت ویتنام شمالی و ویت کنگ ها اما این نبرد به مثابه یک جنگ مستعمراتی بود و نخست دربرابر فرانسه که تحت حمایت آمریکا بود به مبارزه پرداختند و بعد در برابر ویتنام جنوبی٬ که آن را دولت دستنشانده آمریکا میدانستند.

(لحظه کشتن یک ویت کنگ توسط رئیس پلیس سایگون)
در سال ۱۹۵۴، فرانسه پس از یک شکست سرنوشتساز در دین بین فو درصدد برآمد تا از ویتنام خارج شود. در کنفرانس ژنو ۱۹۵۴، تعدادی از کشورها گرد هم جمع شدند تا راهی برای خروج صلحآمیز فرانسه از ویتنام بیابند. در نتیجه این کنفرانس قرار بر این شد که آتش بسی برای خروج نیروهای فرانسه و جدایی موقت ویتنام به واسطه مدار ۱۷ درجه (که ویتنام را به بخش کمونیستی ویتنام شمالی و غیرکمونیستی ویتنام جنوبی تقسیم میکرد) اعلام شود. از آن گذشته، تصمیم گرفته شد که یک انتخابات دموکراتیک سراسری در ۱۹۵۶ برای اتحاد این دو برگزار شود. ایالات متحده از ترس پیروزی کمونیستها با برگزاری این انتخابات موافقت نکرد.
ویتنام جنوبی با پشتیبانی آمریکا انتخاباتی تنها در ویتنام جنوبی به جای کل کشور برگزار کرد. "نگو دین دیم" با کنار زدن بیشتر رقیبانش در این انتخابات به ریاست جمهوری برگزیده شد، انتخاباتی که به باور بسیاری در آن تقلب صورت گرفته بود. اما به دلیل سیاستهای سرکوبگرانهاش و افزایش مخالفان داخلی، به تدریج حمایت آمریکا را از دست داد٬ تا آنجا که طی کودتایی با حمایت آمریکا به قتل رسید. در همین زمان بود که هواداران کمونیسم در ویتنام شمالی، جبهه آزادیسازی ملی معروف به ویت کنگ را علیه ویتنام جنوبی تأسیس کردند.

(خودسوزی یک راهب بودایی در اعتراض به سیاستهای سرکوبگرانه دین دیم علیه بودیستها)
با ادامه یافتن جنگ میان ویت کنگها و ویتنام جنوبی، آمریکا مستشاران بیشتری به ویتنام جنوبی اعزام کرد. زمانی که ویتنام شمالی در تاریخ ۲ و۴ آگوست ۱۹۶۴ دو کشتی آمریکایی در آبهای بینالمللی (معروف به خلیج تنکین) را بمباران کردند، کنگره با قطعنامه خلیج تنکین پاسخ این اقدام را داد. این قطعنامه به رئیس جمهور آمریکا این اختیار را میداد که دخالت ایالات متحده را در ویتنام افزایش دهد. رئیس جمهور لیندون جانسون نیز از این اختیار خود برای اعزام نخستین گروه از نظامیان آمریکایی به ویتنام در مارس ۱۹۶۵ استفاده کرد.

(اسکای ریدرهای نیروی هوایی ویتنام در اختیار خلبانان نیروی هوایی آمریکا که بر روی هدفهای ویت کنگ بمب ناپالم میاندازند)
ادامه دارد..
نظر شما