• ۱ اردیبهشت ۱۳۹۸ - ۰۸:۰۰
  • کد خبر: 373275
شهروندان

"شهرنشین" به کسی اطلاق می‌شود که در محدوده جغرافیایی به نام شهر سکونت دارد اما از هویت شهروندی برخوردار نیست در حالی که یک "شهروند" نسبت به شهر محل سکونت خود حس تعلق دارد.

امیر حسین شبانی در گفت وگو با خبرنگار ایمنا اظهار کرد: فرد "شهرنشین" به دلیل نداشتن ریشه‌های فرهنگی و اجتماعی همینطور داشتن پیش زمینه و پس زمینه‌هایی از محل سکونت قبلی پیوند مناسبی با هویت اجتماعی شهر برقرار نکرده است.

وی افزود: در طول تاریخ شهرنشینی، شهر دارای مجموعه‌ای از ویژگی‌های اجتماعی و فرهنگی بوده است، بنابراین یک فرد صرفا با سکونت در شهر، شهروند نیست و صرفا شهرنشین محسوب می‌شود.

این کارشناس شهرسازی با اشاره به مفهوم هویت شهری ادامه داد: شهرها به واسطه سیر تحولات خود از ابتدای شکل گیری و در طول حیاتشان همچنین با توجه به ظرفیت‌های موجود با مفهومی به نام هویت شهری شناخته شده و معنای شهروند در آنها مفهوم پیدا می‌کند.

شبانی تصریح کرد: هرچه یک شهر ریشه دارتر بوده و جایگاه تثبیت شده‌تری در بستر هویتی خود داشته باشد، ساکنان آن هویت مستقل‌تری دارند و بیشتر واجد شرایط اطلاق صفت شهروندی هستند.

وی خاطرنشان کرد: با نام نهادن فردی به عنوان یک شهروند به وی شخصیت اجتماعی و فرهنگی مختص آن را داده‌ایم. بر این اساس شهر محل سکونت وی مشخص شده و او به نام یک شهروند مانند اصفهانی، تهرانی، شیرازی و اهوازی شناخته می شود.

این کارشناس شهرسازی عنوان کرد: برخی مواقع افراد به دلیل شرایطی مجبور به تغییر محل سکونت خود شده و از مکانی به مکان دیگر مهاجرت می‌کنند، در این صورت چنانچه بسترهای لازم برای سکونت آنان در مکان جدید فراهم نشود مفهوم شهروندی معنا نمی‌یابد.

شبانی افزود: تحقق مفهوم شهروندی و ایجاد حس تعلق در یک فرد به یکباره اتفاق نخواهد افتاد بلکه نیازمند گذشت زمان است.

وی ادامه داد: در صورت نبود حس تعلق در مهاجران و شکل نگرفتن پیوند هویتی مناسب با مکان و شهر جدید مشارکت اجتماعی در شهر پایین بوده و توان برقراری ارتباطات نظام‌مند با آنان وجود ندارد.

این کارشناس شهرسازی تاکید کرد: این افراد صرفا دیدگاه خوابگاهی به شهر دارند و آن را مکانی برای عبور می‌دانند بنابراین حتی در صورت حضور و سکونت چندساله در شهر، ریشه‌ها و هویت شهروندی در آنان شکل نمی‌گیرد.

ارسال نظر

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
1 + 14 =