به گزارش ایمنا، خانه موزه انتظامی با مساحتی معادل ۴۵۱ مترمربع در بلوار اندرزگو واقع شده و در زیربنایی معادل ۵۳۸ مترمربع شامل بخش های جذابی از جمله موزه استاد انتظامی در شمال پروژه، سالن بلک باکس با ظرفیت ۱۲۰ نفر در زیرزمین، کافی شاپ در پشت بام، شهر فرنگ، اتاق آینه، تماشاخانه، گالری و تابلوی ثبت امضاء و یادگاری ویژه هنرمندان صاحب نام است. خانهای در قیطریه با بیش از ۵۰ سال قدمت که شاهد هنرنمایی عزتالله انتظامی در سینما و تئاتر ایران بوده، اینک به موزه تبدیل شده است. مقابل درب ورودی خانه به بنای خانه که ۲۰۰ متر است واردمی شویم. با سه اتاق خواب و سالنی بزرگ، کتابها و عکسها و انبوه لوح و تندیسهایی که تنها بخشی از افتخارات آقای بازیگر در آن جای گرفتهاند که خودش آنها را یک خروار از جوایزی که هدیه گرفته است، میداند.
تندیس جشن گزارش فیلم، حافظ، تئاتر، جشنواره فیلم پلیس، معلولین، بیروت، نشان مهرآیین، انجمن منتقدان، تئاتر ماه، سیما و دو سیمرغ بلورین فجر در دورههای ۲۰ و ۲۳ از جمله جوایزی هستند که به چشم میخورد و قرآن نفیسی با یادداشتی از سید محمد خاتمی که در زمان ریاست جمهوریاش به انتظامی هدیه داده است در کنار آنها دیده میشود.
در کتابخانه بزرگ کنار سالن کتابهای ارزشمندی چشمنوازی میکند که این آثار مکتوب میتواند گنجینه ارزشمندی برای علاقه مندان باشد. «خاطرات جنگ جهانی دوم»، «شاهنامه»، «دیوان حافظ»، «گنجینه سخن»، «کمال هنر»، «تاریخ هنر»، «تاریخ اجتماعی ایران»، «فرهنگ جهانگیری»، «فرهنگ فارسی عامیانه»، دوره ۲۵ جلدی «تاریخ تمدن»، دوره ۵۰ جلدی «لغت نامه دهخدا» و «تاریخ طبری» که به قول انتظامی آنهایی که امروز چاپ میشود دیگر مانند گذشته نیست.
در کنار کتابها سینمایی «تاریخ سینمای ایران»، «هیچکاک»، «راهنمای فیلم» «دانشنامه سینمایی»، «دانشنامه بازیگران» و کاتالوگهای جشنواره فیلم فجر تنها بخش کوچکی از این کتابها هستند. در کنار سالن، خرس بزرگ عروسکی که بر روی مبل نشانده شده است، جلب توجه میکند که پیش از این در فیلم مستند زندگی عزت الله انتظامی رونمایی شده بود.
تابلویی که در میان انبوه وسایل تنها جمله «با شما نقشها برایمان نقش نبودند» به چشم میخورد. «ناصرالدین شاه آکتور سینما» هم تنها فیلمی از انتظامی است که عکسش روی دیوار دیده میشد. اتاق کار عزت الله انتظامی که در واقع اتاق خواب او هم بوده در کنار در ورودی خانه واقع شده است. اتاقی که میز کار و تخت آقای بازیگر در آن هست. بعد از دیدن نقاشی سه بعدی کتابخانه انتظامی به اتاق «شهر فرنگ» وارد میشویم. قرار است در این اتاق ۳ فیلم با مدت زمان ۷ تا ۸ دقیقه نمایش داده شود و بازدیدکنندگان با استفاده از دوربینهای مخصوص این فیلمها را ببینند.
یکی از دیوارهای اتاق با نام بازیگران و هنرمندان قدیمی ازجمله فتحعلی آخوندزاده و میرزا آقاخان تبریزی تا علی حاتمی، داود رشیدی و دیگران زینت داده شده است. همچنین نام گونههای مختلف تئاتر و کاراکترهای نمایشی ایران مانند شاه سلیم، معینالبکاء و... نیز زینت بخش دیوار دیگری است.
تماشاخانه زمان اتاقی دیگری در این موزه است که در این فضا مجسمه عزتالله انتظامی، فخری خوروش، جعفر والی، پرویز فنیزاده و داود رشیدی مشاهده میشود. در این تماشاخانه، فیلمی پخش میشود و نور روی تندیسها میافتد و همزمان تصاویری روی دیوار پخش میشود، گویی این مجسمهها روی صحنه یک نمایش مشغول بازی هستند.
«آیینه جادویی» راهرویی است که عنوان تئاتر به زبانهای مختلف بر آن نقش بسته است. ادامه این راهرو فضایی است که عکسهای عزتالله انتظامی در دورههای مختلف زندگیاش به نمایش گذاشته میشود. قرار است بازدیدکنندگان در اینجا غافلگیر شوند. آنها وارد این فضا میشود، عکسها را میبیند، بعد نور میرود و... . بعد از این بخش به «اتاق گالری» میرویم. در این اتاق نیز عکس صحنههای مختلف تئاتر به نمایش گذاشته شده است و تابلوی سایه بازی با پروژکتور نیز دیگر امکان این فضاست.
مرکز اسناد تئاتر، مکان دیگری در این موزه است؛ جایی که اسناد ششصد هفتصد نمایش اجرا شده، روی چندین فایل ذخیره برای استفاده دانشجویان و پژوهشگران آماده میشود. پس از گشتوگذار در داخل موزه به حیاط میرویم و بعد به تالار «نامآوران» وارد میشویم، همین که وارد این تالار میشویم مجسمه عزتالله انتظامی با حالتی که انگار خوشآمد میگوید توجهمان را جلب میکند. با آسانسور به طبقه پایین میرویم، در آسانسور هم تصویر دیگری از آقای بازیگر به چشم میخورد. آنطور که میگویند طبقه پایین یا همان زیرزمین وجود نداشته است بعدا گودبرداری شده و یک سالن تئاتر کوچک ساخته شده است. این سالن که ۹۲ صندلی دارد، شبیه تالار فردوسی است. از نظر نور و صدا تجهیز شده و اتاق فرمان، گریم و پشت صحنهاش هم آماده است.
دوباره به حیاط بر میگردیم و این بار از چند پله بالا میرویم. کافیشاپی در فضای باز، روی پشت بام در میان چمن و گلدانهای رنگارنگ، آخرین جایی است که میبینیم. بعد از گشت و گذار در داخل موزه برای لحظهای استراحت، روی یکی از صندلیهای کافه مینشینیم. روبرویمان دیواری با نقش تکیه دولت است؛ دیواری که توسط ۲۰ تن از هنرمندان تجسمی نقاشی شده است.
عملیات اجرایی خانه موزه استاد عزت الله انتظامی از اسفند ماه سال ۱۳۹۱ آغاز و نیمه دوم اردیبهشت سال ۱۳۹۲ به بهره برداری رسید.
نظر شما