وضعیت حمل و نقل عمومی در مالزی

به گزارش ایمنا، تراكم پایین جمعیت و اسكان در مناطق دور از مركز شهر از ویژگی های بارز شهر "كوالالامپور" پایتخت مالزی است. این ویژگی به علاوه ی تبلیغ خودروساز معروف داخلی این كشور "پروتون" برای فروش بیش از پیش محصولات خود كه پشتیبانی دولت را نیز با خود دارد، باعث شده تا بخش بزرگی از جابجایی و حمل ونقل با استفاده از خودروهای شخصی صورت گیرد.
مدیریت و تنظیم شبكه ی حمل نقل عمومی كوالالامپور نیز تحت نظارت یك نهاد منفرد قرار نداشته و مجموعه ای از وزراتخانه های حمل و نقل (راه)، توسعه ی كسب و كار و تعاونی ها و نیز شهرداری كوالالامپور اداره ی آن را بر عهده دارند.
بهبود و افزایش كاربری سیستم حمل و نقل عمومی در شهر كوالالامپور یكی از اهداف دراز مدت دولت مالزی در رابطه با دورنمای سال 2020 این كشور بوده است. بر اساس این دورنما میزان استفاده از شبكه عمومی حمل ونقل در کوالالامپور تا سال 2010 بایستی به 60 درصد افزایش یابد.
متروی كوالالامپور در مقایسه با دیگر وسایل حمل ونقل عمومی از جمله اتوبوس شهری و تاكسی، بیشترین سهم را در جابجایی مسافر دارد. اتوبوس شهری كوالالامپور از كیفیت و خدمات دهی چندان مناسبی برخوردار نیست و شاید یكی از دلایل عدم استقبال ساكنان كوالالامپور از وسایل حمل و نقل عمومی همین امر باشد.
خطوط ریلی قطار برقی شهری هم اكنون بیشترین وظیفه ی جابجایی مسافران را در این شهر برعهده دارند. "پوترا ال آر تی"، "استار ال آر تی" و "كی تی ام" سه خط اصلی متروی مالزی است.
قطار برقی كوالالامپور از سال 1995 در این شهر راه اندازی شده است. شمار بسیاری از كسانی كه در مركز شهر كوالالامپور اشتغال دارند با استفاده از این وسیله ی نقلیه خود را از مجتمع های مسكونی و شهرك های اطراف به كوالالامپور می رسانند. ترافیك های صبحگاهی و عصرگاهی پایتخت مالزی این وسیله ی نقلیه را به وسیله ای كم دغدغه برای حمل و نقل تبدیل كرده است اگرچه ازدحام جمعیت در قطار برقی نیز در ساعات پر رفت و آمد آزار دهنده است.
قطار برقی كوالالامپور موسوم به "كی تی ام" 175 كیلومتر طول دارد و در 45 ایستگاه مسافران را جا به جا می كند. تعدادی از این ایستگاه ها در كنار مراكز خرید عمومی قرار گرفته اند تا دسترسی آسان تر به این مراكز را برای كوالالامپور نشینان تسهیل كند.
در این ایستگاه ها علاوه بر باجه هایی برای فروش بلیط، دستگاه های خودكاری نیز تعبیه شده اند كه امكان تهیه بلیط آسانتر را فراهم می كنند. فاصله حركت قطارها در قطار برقی كوالالامپور 20 دقیقه است. متروی كوالالامپور از ساعت 6 صبح تا یازده شب برای جابجایی مسافران فعال است. "كی تی ام" هم اكنون دو خط مواصلاتی اصلی دارد كه دومین خط آن در سال 2007 راه اندازی شده است.
مونوریل كوالالامپور هم كه در مقایسه با قطار برقی سهم كمتری در جابجایی مسافران دارد وسیله حمل و نقل داخلی مركز شهر كوالالامپور است كه مراكز تجاری و خرید را به یكدیگر متصل می كند. به نظر می رسد این وسیله بیشتر با هدف جابجای جهانگردان در سطح شهر ساخته شده است. طول خطوط مونوریل تنها در حدود 5/8 كیلومتر است. مونوریل كوالالامپور با 11 ایستگاهف ظرفیت جابجایی 20 هزار مسافر در هر ساعت را داراست. واگن های مونوریل، فاصله ی هر ایستگاه را در دو دقیقه طی می كنند.
كوالالامپور پایتخت و یكی از مناطق فدرال این كشور است كه در سال 2010 میلادی جمعیتی بالغ بر 1.6 میلیون نفر با تراكم تقریبی 6600 نفر در كیلومتر مربع را در خود جای داده است.
این شهر همچنین در بین شهرهای گردشگر پذیر دنیا در رده پنجم قرار داشته و در سال 2008 بیش از 8.9 میلیون گردشگر از آن بازدید كرده اند.
ایستگاه مركزی كوالالامپور موسوم به "كی ال سنترال" نقطه ی كانونی شبكه های متنوع حمل و نقل عمومی در این شهر است كه همزمان با اتصال به قطار سریع السیر فرودگاه بین المللی كوالالامپور امكان دسترسی آسان مسافرین ورودی به این شهر را به نقاط مختلف آن فراهم می كند.
با این حال بر خلاف بسیاری از شهرهای پرجمعیت و پایتخت های آسیایی، میزان استفاده از سیستم حمل و نقل شهری در كوالالامپور توسط مردم این شهر بسیار پایین است. خطوط مترو در كوالالامپور گسترده نبوده و فقط مسیرهای اصلی و پر تردد را تحت پوشش خود قرار داده است.
با این حال پس از افزایش قیمت بنزین در سال های اخیر میزان استفاده از حمل و نقل عمومی در شهر كوالالامپور به تدریج افزایش یافته و دولت نیز طرح هایی برای توسعه این سیستم در نظر گرفته است.