ماجرای عنایت ویژه امام حسین(ع) به روضه خوان مجالسش

به گزارش ایمنا، بر این اساس داستان ها و ماجراهایی شنیدنی از عنایات ویژه ایشان در حق برخی از افراد مخلص نقل شده که به ذکر دو مورد از آنها می پردازیم.
عالم ربانی و زاهد متقی، آیت الله شیخ مرتضی ریزی اصفهانی که در تکیه ریزی تخت فولاد اصفهان مدفون است، از عنایت های امام حسین(ع) بی نصیب نبوده است. او در اینباره چنین گفته است: «قبل از ظهر یک روز تابستان کار مهمی در قریه ای در چهار فرسخی پیش آمده بود. پس از صرف نان و آب ،رهسپار شده، در راه تشنه شدم و به زحمت خود را به چشمه آبی رساندم ولی خشک بود و از شدت عطش نزدیک به هلاکت گشتم. بعد از توسل فرسخ دیگر پیموده به آب رسیدم و بی اختیار افتادم که بنوشم. به یاد لب خشک حسین و عطش یاران و اصحابش افتادم و به مدد غیبی قدری خودداری کرده و موقع را برای استشفاع مغتنم دانستم. سه دعا کردم و آنگاه آب خوردم . یکی را که می توانم بگویم اینکه موفق به ترویج شرع و هدایت مومنین شدم و به فضل خدا هر سه مستجاب شد.»

عنایت ویژه امام حسین(ع) به روضه خوان مجالسش
حجت الاسلام و المسلمین شیخ جعفر مجتهدی از عارفان بصیر و سالک خبیر، داستانی را در ارتباط با یکی از شیفتگان و روضه خوانان و برپا کنندگان مجالس امام حسین در اصفهان، سید محمد صمصام بیان می کند که شنیدن آن خالی از لطف نیست.
وی تعریف می کند: «باطنا مامور شدم تا به اصفهان رفته و به مدت یک هفته مرکب یکی یکی از روضه خوان های صاحب دل را تر و خشک کنم. به اصفهان رفتم و وارد منزل سید جلیل القدری (سید محمد صمصام) شدم.
ایشان گفت: مدتی است نای رفتن ندارم. اسبی دارم که با آن برای روضه خوانی می روم. چند روزی است نتوانسته ام به او برسم. امروز صبح پس از خواندن زیارت عاشورا از مولایم امام حسین(ع) خواستم یکی از محبان خود را برای یک هفته مامور تیمار داری اسبم کند تا نقاهتم برطرف گردد. آقای مجتهدی می گوید: در طول آن یک هفته من جز سمعا و طاعتا سخنی نمی گفتم. پس از یک هفته نقاهت وی برطرف شد، از او خداحافظی کردم و از خانه بیرون آمدم.»
12162/132