بازخوانی کشور گشایی کره با سلاح هنر/ اقتصاد ساخت سریال های جذاب

به گزارش باشگاه خبرنگاران شهر، با نگاهی به شبکه های داخلی مانند آی فیلم شاهدیم که سریال های کره ای که تا کنون چندین بار از شبکه های سیما پخش شده در طی پخش مجدد باز هم مخاطبان خود را دارد. کره کشور سازنده این سریال ها شاید منابع نفت و گاز و سیمان، آهن، مس، طلای چندانی نداشته باشد، اما ثروتمند و به سرعت در حال پیشرفت است. این ثروت را از صنایع و خدمات خود در عرصه های گوناگون دارد. یکی از آنها صنعت هنر و سینمای آنان است که برای سرمایه گذارانش بسیار پردرآمد است.
سریال و فیلم های کره ای بعد از کشور خود در سالهای اخیر طرفداران بسیاری در آمریکا، اروپا، آفریقا، استرالیا و همچنین ایران پیدا کرده است. به گونه ای که بینندگان خود را حتی در آمریکا که برند بزرگی چون هالیوود دارد به خود معتاد می کند و هنرمندان آنها را مجبور به تقلید از خود می کند. عاشقانه های آمریکایی دیگر طرفداران گذشته خود را ندارد زیرا همانگونه که کره ای ها می گویند مملو از خشونت و محتوای جنسی است و در نتیجه آمریکایی ها از محتوای تحریک آمیز و سیاه آنها خسته هستند، اما عاشقانه کره ای معمولا کمدی  یا رومانتیک با یک طرح ساده است. 
شیوه ساخت سریال های آنها مبتنی بر تشکیل اتاق فکر توانا است تا سلیقه و ذائقه مخاطب را به خوبی پیش بیینی و برای آن برنامه ریزی کند. در این اتاق فکر با تفکر و هم اندیشی برای خلق صحنه ای خاص، جدید، مهیج و مطابق با اخلاق و ارزش های انسانی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی کره، در داستانی منطقی و اقناع گر مد نظر قرار می گیرد. آنها بر اساس قوانین دولت کره جنوبی به شدت مجبور به رعایت اصولی بودند که همین آنها را به سمت موفقیت سوق داد. آنها در کار خود اخلاق و ارزش به دور از شعار و کلیشه، انگیزه دهی با قهرمان پروری، عشق پاک، محبت بی شرط و احترام خانوادگی، راه حل منطقی سختی های زندگی خانوادگی، فرهنگ کار و سخت کوشی، هدف مندی زندگی که تمامی انسان ها حداقل در قلب خود آن را آرزو دارند، استفاده از طنز، ساخت رنگی جذاب، زندگی های شیک و وسایل زیبا و جدید که میل به زندگی و تلاش برای افراد جامعه افزایش می دهد، توجه به غذا و معماری که از مسائل مهم زندگی انسان ها است و انتخاب موضوع بدیع و بومی، را ملاک قرار می دهند. بیشتر این اصول را در داستان ها و فضایی تاریخی که آنها را به محیط امن ذهنی بدون قضاوت می برد و به آنها اجازه می دهد در آن موضوعات گوناگون بررسی شود، به نمایش در می آورند. سریال های کره همچون روانشناسی حاذق به درمان آسیب های روانی اجتماع خود می پردازد و موجب مثبت اندیشی، شخصیت سازی و ایجاد شادی، عقلانیت و آرامش توده ای می شود. مواجه آنها با فرهنگ غرب همراه با گشاده روی است اما در پذیرش آن گزینشی و عاقلانه عمل می کند. همه این مسائل موجب شده است تا استقبال از سریال در سراسر جهان بسیار زیاد باشد.
آنها توسط این سریال ها ابتدا با جلوه نمایی فرهنگی، افراد جوامع را با افکار و طرح های خود به همراهی وا می دارند. سپس سیاست دیپلماسی هنری خود به خود آغاز می شود. زیرا مسئولان کشورهای مخاطب براساس میل اکثریت مردم عمل می کنند. از سوی دیگر دیپلماسی کره ای اجازه نمی دهد این تلاش و همت سازندگان داخلی با فیلم های خارجی آسیب ببیند و حاضر به پرداخت هزینه مادی و فرهنگ برای سریال خارجی نیست. مانند زمانی که سفیر کره در پاسخ به خبرنگار فارس می گوید: "لزومی ندارد چون سریال‌های کره‌ای در ایران پخش شده‌اند ما هم سریال‌های ایرانی را در کره پخش کنیم". سپس نوبت بهره وری از فرصت ایجاد شده برای مردم فرصت طلب و دوستدار ثروت اندوزی و پیشرفت کره با حمایت مسئولانشان می رسد. یعنی عرصه اقتصاد صنعتی و خدماتی. بعد از آنکه با عنصر فرهنگ سازی در کشورها با توجه نشان دادن به نیاز خانواده ها و جوانان در رابطه با چگونگی جامعه پذیری، شکل دادن روابط اجتماعی، کاری، خانوادگی، شخصی و احساسی، چگونگی مواجهه با شرایط بحران آنها را به خود جذب می کنند، فرصت سود اقتصادی فراهم می شود.
 منافعی که آنها از این طریق کسب می کنند بدین شرح که این ساخته پیش از هر چیز اشتغال زایی می کنند. با فروش محصولات فرهنگی خود به این صورت که منبع در آمدی برای بازیگران و تمامی فعالان این عرصه می شود. آنها قدر این ارز آوران را می دانند و اعلام می کنند که به بازیگران و خواننده های خود می بالد. بازیگرانی که هر روز بر توانایی حرفه ای، زیبایی و سلامتی خود می افزایند و می توانند مخاطبان خود را در سایر کشورها مجذوب خود کنند. بر این اساس انتقال مدل لباس و مو بازیگران در نقش های قهرمان های موفق نیز دیگر برای آنها کار سختی نیست. بعد از جلب توجه ها به سوی کره از گردشگری سود می برد. سپس به سراغ مزاج مخاطبان خود می رود به فروش غذاهای رنگارنگ خود که در حین داستان های عاشقانه جذاب و پر از اراده و انگیزه  به آنها معرفی شده می روند. که از جمله نتایج آن جشنواره ای می شود که در آن کره غذاهای خود را در ایران به نمایش می گذارد. قرارداد های اقتصادی و صنعت که پیش از این سریال ها بسته می شد نیز اکنون با اقبال و توجه بیشتری از سوی سیاستمداران نماینده ملت های مجذوب بسته می شود. این نشان دهنده روندی است که کشور کره در گسترش روابط بین المللی خود طی می کند و آن را به خوبی با تجزیه و تحلیل فرهنگ غربی و بومی سازی آن آموخته است.
حال باید پرسید آیا ایران ارزش های فرهنگی و اخلاقی کم دارد؟ جوانان زیبا و با استعداد، ثروت برای سرمایه گذاری، غذای ملی و محلی ندارد؟ تاریخ جذاب ندارد؟ طبیعت زیبا برای فیلم سازی، فکر و قدرت کار عقلانی ندارد؟ یا ایرانیان به ویژه علاقه ای به داستان های عاشقانه، خانوادگی و طنز ندارند؟ یا مشکل اجتماعی، خانوادگی و شخصیتی ندارند که به آنها پرداخته شود؟ آیا جوانان ایرانی علاقه ای به موسیقی و هنر ندارند؟ یا ایرانیان آنقدر اشتغال و درآمد دارند که فرصت پرداختن به این مسائل را ندارند؟
هر چند به تازگی ساخت برنامه های چون شب کوک و خندوانه نشان دهنده توانایی ایرانیان در ساخت برنامه هایی جذاب در عین توجه به اصول را نشان داده است، اما به راستی می توان گفت ایرانیان به ویژه اهل هنر در این رابطه کم کار و شاید بیکارند. کره ای ها با وجود نظارت شدید، دستورالعمل مشخص و حتی ممیزی، متوقف نماندند و راه خود را یافتند. از سوی دیگر ایرانیان باید توجه داشته باشند، بالاخره تب کره یک جایی پایان می یابد. همان گونه که درباره هالیوود، بالیوود و سینمای چین، ژاپن، ترکیه اتفاق افتاد، فضای خالی ایجاد می شود، و آن روز می تواند نوبت ایران مثبت اندیش و آماده -که بنا بر گفته خبرنگار کره ای ناشناخته مانده- باشد تا بر موج جهانی سوار شود. این در صورتی محقق است که از الان برای آن روز برنامه ریزی کند تا با فکر، خلاقیت و سازندگی پیش رود و به موقع اقدام کند. باید این خواست از دل ایرانیان و به ویژه هنرمندان بجوشد، البته هنرمندان در آن روز به حمایت سیاسی و دیپلماسی هنری بسیار نیاز خواهند داشت.
انتهای پیام/