امروزه وجود «موزه»، بویژه موزه های باستان شناسی، مردم شناسی و هنری در هر شهرها، نماد و مظهر رشد و کمال فرهنگی مردم آن شهر بهشمار میآید و به جرات میتوان گفت که موزهها كاركردی متفاوت از آنچه عموم انتظار دارند به خود گرفتهاند و یکی از شاخصههای اصلی و بسیار مهم برای اعتبار یک شهر و منطقه هستند.
از طرفی آثار تاریخی، نشان از فرهنگ و تمدن یک قوم بوده و آثار و اشیای موزهها به عنوان یادمانها و یادگاریهای گذشتگان همیشه باعث عبرت و از طرفی افتخار و غرور و مباهات ملی است، و میتوان گفت این آثار به نوعی تداعیگر تمدن کهن یک سرزمین است
نخستین گام برای حفظ میراث فرهنگی و تاریخی از گزند زمانه، ساخت موزه بوده چرا که موزه مکانی برای فرصتهای استثنائی و تغییر نگاه به زندگی است و یکی از بهترین راههای بهرهبرداری بهینه فرهنگی از آثار بهجای مانده از گذشتگان بهشمار میآید که احداث آنان در کنار شهرها به مردم و نسلهای جوان کمک میکند با فرهنگ و جامعهای که فرهنگ و تمدنی دیرینه دارند، آشنا شوند.
موزهها را میتوان ایستگاه آخر آثار تاریخی دانست از این رو موزهها یكی از مهمترین اركان جذب گردشگر در كل جهان بهشمار میآیدند و سالانه گردشگران زیادی را از اقصی نقاط مختلف جهان به خود جذب میكنند و وجود نخستین «موزه مردم شناسی، تاریخ و فرهنگ و برنج» در دل، یک حمام قدیمی متعلق به دوره صفویه با قدمت چند صد ساله در استان اصفهان و در دل ایران کوچک یعنی شهرستان لنجان یکی از اقدامات ارزشمند در جهت توسعه و پیشرفت منطقه لنجان بخصوص شهر سده لنجان قلمداد میشود چرا که در قدم اول این موزه چکیدهایی از آداب و رسوم مردم این منطقه را به گردشگران معرفی مینماید و در افزایش مدت اقامت آنان نیز تاثیر بسزایی دارد.
شهر سده در حاشیه زاینده رود قرار گرفته و زیبایی های منحصر به فردی را در دل خود جای داده، شهری زیبا که سابقه کهن آن، نشان از وجود فرهنگی دیرینه در این دیار است و سابقهای کهن و 2 هزار ساله کاشت برنج در آن را میتوان در دوره ساسانیان جستوجو کرد.
حمام قدیمی و «موزه مردم شناسی، تاریخ و فرهنگ و برنج لنجان» دارای سه اتاق است که در دو اتاق آن وسایل کشاورزی قدیمی از قبیل ترازو، داس، وسایل شخم و برنجکاری با قدمتی بیش از 100 سال و در یک اتاق آن عکسهای قدیمی این منطقه نگهداری و در معرض بازید عموم قرار گرفته است و نکته قابل توجه این میان ثبت «برنج لنجان و مهارت کاشت آن» در پرونده ثبت میراث ناملموس در فهرست آثار ملی کشور و در گروه دانشها، عادتها و رسمهای مربوط به طبیعت و کیهان میراث فرهنگی ایران است
چر اکه برنج لنجان و مرغوبیت خاک منطقه لنجانات در همراهی روشهای سنتی با علم صنعتی کشاورزی چنان شکل واضحی از کیفیت را بیان میکند که آن را پیشرو در ثبت ملی برنجکاری کشور کرده است و با توجه به قدمت کاشت برنج در خوزستان در زمان ساسانیان و همجواری آن با استان اصفهان احتمالا قدمت کشت برنج از زمان ساسانیان در خطه لنجانات آغاز و در زمان صفویه توسعه یافته است و توجه به برنج لنجان از دیرباز با اختصاص حقآبه (تقسیم آب کشاورزان) که در دوره مادها و سپس در دوره صفوی در طوماری منتسب به شیخ بهایی به خوبی آشکار است.
از طرفی آثار تاریخی، نشان از فرهنگ و تمدن یک قوم بوده و آثار و اشیای موزهها به عنوان یادمانها و یادگاریهای گذشتگان همیشه باعث عبرت و از طرفی افتخار و غرور و مباهات ملی است، و میتوان گفت این آثار به نوعی تداعیگر تمدن کهن یک سرزمین است
نخستین گام برای حفظ میراث فرهنگی و تاریخی از گزند زمانه، ساخت موزه بوده چرا که موزه مکانی برای فرصتهای استثنائی و تغییر نگاه به زندگی است و یکی از بهترین راههای بهرهبرداری بهینه فرهنگی از آثار بهجای مانده از گذشتگان بهشمار میآید که احداث آنان در کنار شهرها به مردم و نسلهای جوان کمک میکند با فرهنگ و جامعهای که فرهنگ و تمدنی دیرینه دارند، آشنا شوند.
موزهها را میتوان ایستگاه آخر آثار تاریخی دانست از این رو موزهها یكی از مهمترین اركان جذب گردشگر در كل جهان بهشمار میآیدند و سالانه گردشگران زیادی را از اقصی نقاط مختلف جهان به خود جذب میكنند و وجود نخستین «موزه مردم شناسی، تاریخ و فرهنگ و برنج» در دل، یک حمام قدیمی متعلق به دوره صفویه با قدمت چند صد ساله در استان اصفهان و در دل ایران کوچک یعنی شهرستان لنجان یکی از اقدامات ارزشمند در جهت توسعه و پیشرفت منطقه لنجان بخصوص شهر سده لنجان قلمداد میشود چرا که در قدم اول این موزه چکیدهایی از آداب و رسوم مردم این منطقه را به گردشگران معرفی مینماید و در افزایش مدت اقامت آنان نیز تاثیر بسزایی دارد.
شهر سده در حاشیه زاینده رود قرار گرفته و زیبایی های منحصر به فردی را در دل خود جای داده، شهری زیبا که سابقه کهن آن، نشان از وجود فرهنگی دیرینه در این دیار است و سابقهای کهن و 2 هزار ساله کاشت برنج در آن را میتوان در دوره ساسانیان جستوجو کرد.
حمام قدیمی و «موزه مردم شناسی، تاریخ و فرهنگ و برنج لنجان» دارای سه اتاق است که در دو اتاق آن وسایل کشاورزی قدیمی از قبیل ترازو، داس، وسایل شخم و برنجکاری با قدمتی بیش از 100 سال و در یک اتاق آن عکسهای قدیمی این منطقه نگهداری و در معرض بازید عموم قرار گرفته است و نکته قابل توجه این میان ثبت «برنج لنجان و مهارت کاشت آن» در پرونده ثبت میراث ناملموس در فهرست آثار ملی کشور و در گروه دانشها، عادتها و رسمهای مربوط به طبیعت و کیهان میراث فرهنگی ایران است
چر اکه برنج لنجان و مرغوبیت خاک منطقه لنجانات در همراهی روشهای سنتی با علم صنعتی کشاورزی چنان شکل واضحی از کیفیت را بیان میکند که آن را پیشرو در ثبت ملی برنجکاری کشور کرده است و با توجه به قدمت کاشت برنج در خوزستان در زمان ساسانیان و همجواری آن با استان اصفهان احتمالا قدمت کشت برنج از زمان ساسانیان در خطه لنجانات آغاز و در زمان صفویه توسعه یافته است و توجه به برنج لنجان از دیرباز با اختصاص حقآبه (تقسیم آب کشاورزان) که در دوره مادها و سپس در دوره صفوی در طوماری منتسب به شیخ بهایی به خوبی آشکار است.
نظر شما