شهر زاینده رود در مرکز شهرستان لنجان از شمال به جاده ارتباطی اصفهان – شهرکرد و اراضی متعلق به کارخانه ذوب آهن و تصفیه خانه باباشیخعلی، از جنوب به رودخانه زاینده رود و اراضی متعلق به شهر سده لنجان، از شرق به شهرک واحد و اراضی غربی آن و از غرب به پل کله و شهرباغشاد محدود می باشد که با توجه به مصوبه هیئت دولت در سال 1379 با ادغام پنج محله پراکنده بیستجان، باباشیخعلی، کله مسلمان، کله مسیح و بهجت آباد این شهر به نام زاینده رود نامگذاری گردید که با این اتفاق هشتمین شهر شهرستان لنجان بنا نهاده شد؛ قدمت مراکز پنجگانهای که امروز جزء محلات این شهر بهشمار میآیند به سال 1000 هجری و مقارن با عصر شاه عباس صفوی باز میگردد.
چرا که شاه عباس صفوی پس از انتقال پایتخت از قزوین به اصفهان و سودای احیاء عظمت سیاسی، اجتماعی و اقتصادی کشور؛ تلاش گستردهای را در زمینه رواج مبادلات بازرگانی و رونق راههای ارتباطی کشور نمود و این مهم در منطقه لنجان با نوسازی راه ارتباطی اصفهان به جنوب کشور و سرزمین بختیاری تحقق یافت و با احداث پل قلعه(پل کله) و تغییر مسیر راه ارتباطی کهنسالی که از سده لنجان و ورنامخواست میگذشت برای و کاهش مسافت راه جدیدی را در حاشیه شمالی زاینده رود بنا گذاشته شد که با عبور از گردنه گاو پیسه به اصفهان میرسد و بنا به ابتکار شاه عباس گروههای اجتماعی مختلفی را به منطقه لنجانی کوچاند و در بخشهای مختلفی از جمله زرین شهر، بیستجان، کله مسیح، کله مسلمان و ... اسکان داد.
از طرفی تعدادی از این گروهها همچون ازبکها و نیز مهاجران ارمنی با سکونت در حاشیه رودخانه زاینده رود روستاهای متعددی را به صورت قلعههای مستحکم بنا کردند که امروز با نامهای بیستجان، بابا شیخعلی، کله مسیح و کله مسلمان شهرت دارند و محله بیستجان که وجه تسمیه آن به پیش از اسلام بازمیگردد و تا یک سده پیش از هویت کاروانسرایی بزرگ و مجهز برخوردار بوده که البته در قدیم این محل بیستگان نامیده میشد و حدود 35 کاروانسرا داشته است و کتاب «با من به سرزمین بختیاری بیایید» نوشته الیزابت مکین روز از سفر خود به سرزمین بختیاری به خوبی نشان میدهد بیستجان تا اواخر عصر قاجار در کنار پل وردگان «فلاورجان» و قلعه رخ «قهفرخ» به عنوان یکی از سه بارانداز و اطراق گاه مجهز و پر رونق در مسیر راه اصفهان به چهار محال از اهمیتی قابل توجه برخوردار بوده است، اما برخی نیز قدمت مراکز پنجگانهای شهر زاینده رود را به سال 300 هجری میدانند چرا که در بقعه متبرکه امامزاده سید احمد(ع) باباشیخعلی، سنگ نوشتهی به تاریخ 322 هجری وجود دارد.
معماری و بافت خانههای قدیمی در شهر زاینده رود نیز مانند بیشتر نقاط دیگر ایران که در ساخت و سازها بیشتر از مصالح محلی که در محل وجود داشته استفاده میشده است در محلات این شهر نیز دیوارهها خشت و گلی بوده و قطر دیوارها بسیار زیاد است.
شهر زاینده رود در امتداد رودخانه زاینده رود به طول 7 کیلومتر کشیده شده و رودخانه زاینده رود به طول 15 کیلومتر با پیچ و خمهای متوالی از دل ان عبور میکند و به دلیل قرار گرفتن در خط القعر منطقه حتی در دوران خشکسالی دارای وفور آب میباشد که این مهم صنعت کشاورزی را در این شهر رقم زده است؛ با توجه به این نکته نیز توجه داشت که رودخانه زاینده رود از وسط شهر عبور میکند و شهر را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم کرده که این مهم بر زیبایی شهر افزوده است از طرفی در فصل بهار از خردادماه تا پایان تابستان شالیزارهای برنج در دو طرف رودخانه زاینده رود یک دشت سرسبز و بسیار زیبا و دیدنی بوجود میآورند که زیبایی وصف ناپذیری را خلق میکند.
چرا که شاه عباس صفوی پس از انتقال پایتخت از قزوین به اصفهان و سودای احیاء عظمت سیاسی، اجتماعی و اقتصادی کشور؛ تلاش گستردهای را در زمینه رواج مبادلات بازرگانی و رونق راههای ارتباطی کشور نمود و این مهم در منطقه لنجان با نوسازی راه ارتباطی اصفهان به جنوب کشور و سرزمین بختیاری تحقق یافت و با احداث پل قلعه(پل کله) و تغییر مسیر راه ارتباطی کهنسالی که از سده لنجان و ورنامخواست میگذشت برای و کاهش مسافت راه جدیدی را در حاشیه شمالی زاینده رود بنا گذاشته شد که با عبور از گردنه گاو پیسه به اصفهان میرسد و بنا به ابتکار شاه عباس گروههای اجتماعی مختلفی را به منطقه لنجانی کوچاند و در بخشهای مختلفی از جمله زرین شهر، بیستجان، کله مسیح، کله مسلمان و ... اسکان داد.
از طرفی تعدادی از این گروهها همچون ازبکها و نیز مهاجران ارمنی با سکونت در حاشیه رودخانه زاینده رود روستاهای متعددی را به صورت قلعههای مستحکم بنا کردند که امروز با نامهای بیستجان، بابا شیخعلی، کله مسیح و کله مسلمان شهرت دارند و محله بیستجان که وجه تسمیه آن به پیش از اسلام بازمیگردد و تا یک سده پیش از هویت کاروانسرایی بزرگ و مجهز برخوردار بوده که البته در قدیم این محل بیستگان نامیده میشد و حدود 35 کاروانسرا داشته است و کتاب «با من به سرزمین بختیاری بیایید» نوشته الیزابت مکین روز از سفر خود به سرزمین بختیاری به خوبی نشان میدهد بیستجان تا اواخر عصر قاجار در کنار پل وردگان «فلاورجان» و قلعه رخ «قهفرخ» به عنوان یکی از سه بارانداز و اطراق گاه مجهز و پر رونق در مسیر راه اصفهان به چهار محال از اهمیتی قابل توجه برخوردار بوده است، اما برخی نیز قدمت مراکز پنجگانهای شهر زاینده رود را به سال 300 هجری میدانند چرا که در بقعه متبرکه امامزاده سید احمد(ع) باباشیخعلی، سنگ نوشتهی به تاریخ 322 هجری وجود دارد.
معماری و بافت خانههای قدیمی در شهر زاینده رود نیز مانند بیشتر نقاط دیگر ایران که در ساخت و سازها بیشتر از مصالح محلی که در محل وجود داشته استفاده میشده است در محلات این شهر نیز دیوارهها خشت و گلی بوده و قطر دیوارها بسیار زیاد است.
شهر زاینده رود در امتداد رودخانه زاینده رود به طول 7 کیلومتر کشیده شده و رودخانه زاینده رود به طول 15 کیلومتر با پیچ و خمهای متوالی از دل ان عبور میکند و به دلیل قرار گرفتن در خط القعر منطقه حتی در دوران خشکسالی دارای وفور آب میباشد که این مهم صنعت کشاورزی را در این شهر رقم زده است؛ با توجه به این نکته نیز توجه داشت که رودخانه زاینده رود از وسط شهر عبور میکند و شهر را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم کرده که این مهم بر زیبایی شهر افزوده است از طرفی در فصل بهار از خردادماه تا پایان تابستان شالیزارهای برنج در دو طرف رودخانه زاینده رود یک دشت سرسبز و بسیار زیبا و دیدنی بوجود میآورند که زیبایی وصف ناپذیری را خلق میکند.
شرایط آب و هوایی مساعد و سرسبزی شهر زاینده رود خصوصا دره حاصلخیز حاشیه زاینده رود از نظر مراکز طبیعی جذاب موقعیت مناسبی را برای جذب مسافران فراهم آورده است.
پل سلمان فارسی (معروف به پل بهجت آباد) در قدیم بصورت چوبی بود و بعد از انقلاب بصورت فلزی ساخته شد و از زمان تاسیس شهرداری زاینده رود به صورت دو باند رفت و برگشت مشابه پل فردوسی اصفهان ساخته شده است و ساختمان شهرداری نیز در جنب رودخانه و پل سلمان فارسی قرار گرفته که از زیباترین شهرداریهای سراسر کشور محسوب میشود.
در شرق محله باباشیخعلی آبگیری و کمی بالاتر دره حاصلخیز این شهر وجود آبگیر قایقرانی به زیباییهای این شهر افزوده است که رودخانه از کنار آن میگذرد و تفریحگاهی است عمومی که روزهای تعطیل بسیار شلوغ میشود که پوشیده از درختان و فضای سبز است چرا که امکانات مناسبی را برای استفاده مسافران و خانوادهها در این مکان مهیا است و دو باشگاه فجر و قدس نیز در ابتدا و انتهای این آبگیر توسط کارخانه ذوب آهن ساخته شده که پذیرای مهمانان زیادی در طول سال می باشد؛ دریاچه قایقرانی در گذشته به صورت مصنوعی جهت ذخیره آب برای کارخانه ذوب آهن ساخته شد و امروز اطراف این دریاچه محیط مناسبی برای گذران اوقات فراغت، گردش و تفریح با خانواده و ماهیگیری میباشد چرا که این دریاچه زیستگاه ماهیانی همچون کپور، شیر، ساردین و هامور میباشد.
منطقه سرسبز حسین آباد در شمال دریاچه قایقرانی نیز از زیباییهای خاص برخوردار میباشد و بیشههای سرسبز زاینده رود از جمله مناطقی است که اگر سرمایه گذاری مناسب برای توسعه صنعت توریست در آن انجام شود میتواند از تفرجگاههای بسیار عالی و جذاب در این منطقه و حتی استان اصفهان محسوب شود.
در محله باباشیخعلی امامزادهای هست به نام سید ابراهیم(فضل بن علی بن احمد بن محمد حنيفيه)که امروز دارای گنبد و بارگاهی زیبا است که اطراف ان را رودخانه زاینده رود، درختان كهنسال و كشتزارهای برنج احاطه کردهاند و مردم شهر زاینده رود اعتقاد عجیبی از نظر مذهبی به این امامزاده دارند به ویژه پیرمردان و پیرزنانی که با نذر و نیاز به آرزوهای خود رسیدهاند؛ این امامزاده با ایوانی زیبا، زیارتگاه اهل دل و علاقمندان اهل بیت(ع) است که بیشتر روزهای پنجشنبه برای زیارت به این محیط روحانی و با صفا میروند و آیینهای مذهبی فراوانی در این امامزاده برگزار می شود و در حال حاضر نیز در نزدیکی صحن این امام زاده دو شهید گمنام مدفونند که افراد زیادی برای زیارت آنان به این مکان مراجعه میکنند.
نظر شما