بحرین، جزیره یک میلیون نخل

 به گزارش سرویس بین الملل ایمنا، این کشور در همسایگی ایران، عربستان سعودی، قطر و امارات متحده عربی قرار دارد و از مجموعه‌ای از جزایر بزرگ و کوچک تشکیل شده است.
پایتخت: منامه
26°13′N 50°35′E
زبان رسمی: زبان عربی
نوع حکومت: پادشاهی
واحد پول: دینار بحرین (BHD)
مساحت: ۷۰۶ کیلومتر مربع
جمعیت: ۱,۰۴۶,۸۱۴ نفر
تراکم جمعیت: ‎/km² ۱۴۵۴
امید طول عمر: 6/70سال
دامنه اینترنتی: bh.
پیش‌شماره تلفنی: ۹۷۳+
پایتخت بحرین منامه، زبان رسمی آن عربی است و استفاده از زبان‌های انگلیسی، فارسی و اردو هم بسیار رایج است. بحرین به پنج استان بخش شده و تا ۳ ژوئیه ۲۰۰۲ (میلادی) دارای ۱۴ شهر بوده‌است. این کشور از ۳۲ جزیره تشکیل یافته‌است. بحرین از سال ۱۸۲۰ میلادی تحت سرپرستی کشور بریتانیا بوده، و در سال ۱۹۷۱ استقلال کامل یافته‌است.
تاریخ
در گذشته به منطقه ساحلی جنوب خلیج فارس حد فاصل بصره تا بحرین امروزی بحرین گفته می‌شد (که شامل منطقهٔ احسا، در عربستان، هم بود). بحرین مدتی در زمان ساسانیان در قلمرو ایران بود. از سال ۱۵۲۲ تا ۱۶۰۲ بحرین مدتی در دست پرتغالی‌ها قرارگرفت. در سال ۱۶۰۲ میلادی، پس از اخراج پرتغالی‌ها از خلیج فارس، جزیره ی بحرین به دست دولت صفوی افتاد و سلطه ی ایران بر آن (به جز دوره‌های کوتاهی از حمله ی عمانی‌ها) تا سال ۱۷۸۳ میلادی ادامه داشت. از سال ۱۷۸۳، جزیره ی بحرین به دست خاندان آل خلیفه (که از اعراب شبه‌جزیره ی عربستان بودند) افتاد که از قرن نوزدهم تا سال ۱۹۷۱ تحت‌الحمایه ی انگلیس بودند. با این حال، در دوران قاجار و پهلوی، ایران هنوز مدعی مالکیت بر بحرین بود تا آن که در سال ۱۹۷۱، پس از میانجی‌گری سازمان ملل و همزمان با اعلان استقلال بحرین از انگلیس، ایران ادعای حاکمیت بر بحرین را کنار گذاشت.
مساحت
بحرین ۷۰۶ کیلومتر مربع مساحت دارد که کوچک‌تر از کوچک‌ترین استان ایران است. از هفتصد کیلومتر مربع مساحت این کشور نزدیک به چهارصد کیلومترمربع آن بیابانی است. بحرین به "جزیره یک میلیون نخل" نیز شهرت داشته ‌است. بحرین شامل سه شهر یا به عبارت بهتر سه جزیره اصلی منامه و محرق و ستره است و منامه یعنی بزرگ‌ترین این جزایر پایتخت آن به شمار می‌آید. در بحرین روستاهایی هم هست که در فاصله‌های نزدیک به یکدیگر قرار دارند.
استان‌های بحرین عبارت‌اند از: جنوبی، شمالی، عاصمه، محرق، وسطی
شهرهای کشور بحرین عبارت‌اند از: منامه، محرق، رفاع شرقی، رفاع غربی، مدینة حمد، مدینة عیسی، الحد، جدحفص، عوالی، مدینة زاید، الزلاق، عراد، عوالی، البدیع
سیاست
سیاست داخلی
پادشاه بحرین شیخ حمد بن عیسی آل خلیفه است که از سال ۱۹۹۹ تاکنون حاکم این جزیره است. حکومت بحرین در سال ۲۰۰۲ از امیر نشین به پادشاهی تغییر نام داد. در بحرین حدود ۱۵ حزب سیاسی شامل احزاب مذهبی، لیبرال، چپ و بعثی وجود دارد. برجسته‌ترین حزب سیاسی شیعه حزب الوفاق الوطنی الاسلامی است که دکتر سعید شهابی از بنیانگذاران آن است. احزاب دیگر شیعه شامل حزب العمل الاسلامی و حزب الرساله می‌باشند.
سیاست خارجی
این کشور یکی از اعضای اتحادیه عرب و شورای همکاری خلیج فارس است.
عربستان همواره نگاهی اقماری به بحرین داشته و درصدد تأثیرگذاری بر مناسبات داخلی این کشور بوده‌است. روابط بحرین و آمریکا از سال ۱۹۳۲ و با توسعه صنعت نفت این کشور آغاز شد، و در سال ۱۹۴۸ این کشور مرکز فرماندهی ناوهای آمریکایی در خلیج فارس شد. سال ۲۰۰۱ نقطه اوج روابط منامه و واشنگتن است. در این سال، رئیس جمهور وقت آمریکا بحرین را به عنوان یکی از متحدان استراتژیک خود اعلام کرد. روابط بحرین با بریتانیا به قرن هفدهم میلادی و زمان قیمومت بریتانیا بر این کشور باز می‌گردد. امروزه نیز مقامات بریتانیایی تعیین کننده ی سیاست خارجی و برخی از سیاست‌های داخلی در این کشور بوده‌اند، هم اکنون نیز در ادارات و سازمان‌های دولتی از حضور مشاوران بریتانیایی استفاده می‌شود. مرکز ناوگان پنجم نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در کشور بحرین قرار دارد.
اقتصاد
بحرین کشور ثروتمندی نیست و حتی بخشی از انرژی آن توسط عربستان تأمین می‌شود. این دو کشور با یک پل ۲۵ کیلومتری که به نام پل فهد معروف است و در سال ۱۹۸۶ افتتاح شد، به یکدیگر متصل می‌شوند. امروزه، اقتصاد کشور بحرین تا حدودی هنوز از ایران تغذیه می‌کند. تنها صنعت داخلی این کشور تولید آلومینیوم است که در مقیاس فراوان تولید و عرضه می‌شود. بحرین رتبه ی نخست تولید این محصول در خاورمیانه و رتبه ی پنجم در سطح جهانی را داراست. واحد پول بحرین دینار است که هر یک صد دلار برابر با ۵/۳۷ دینار می‌باشد.
مردم
بیشتر مردم بحرین شیعه، و بقیه سنّی یا مسیحی اند. از کل جمعیت بحرین حدود ۱۵۰ هزار نفر آنان خارجی‌هایی هستند که در آن جا کار می‌کنند. پنجاه هزار نفر ایرانیان بحرین هم که اکثر آنان در اصل مهاجرانی از جنوب ایران از فارس و بوشهر هستند، در بحرین زندگی می‌کنند و به رغم سکونت طولانی آنان در این جا همچنان به فارسی صحبت می‌کنند.
مذهب
حدود هشتاد درصد جمعیت بحرین شیعه هستند. تشیع توسط قبیله عبدالقیس وارد بحرین شده‌است. بحرین پس از ایران و عراق و آذربایجان چهارمین مرکز شیعی در جهان اسلام است. حوزه علمیه ی بحرین از حدود ۴۰۰ سال گذشته بسیار فعال بوده است.
راه‌ها و ارتباطات
فرودگاه بین‌المللی بحرین در محرق قرار دارد. نام هواپیمایی بحرین طیران الخلیج (مسافر الخلیج) است، و پل شاه فهد هم از دیگر راه های ارتباطی این کشور است.

شاعران بحرین
طرفه بن عبد، إبراهیم العریض، علی الجلاوی
اماکن تاریخی بحرین
قلعه بحرین (قلعة البحرین)، قلعه رفاع (قلعة الرفاع)، قلعه عراد (قلعة العراد)، موزه بحرین (متحف البحرین الوطنی)، مسجدخمیس، مسجد سیادی، جزیره حوار، خانه سیادی (بیت سیادی)، باب البحرین، بر صخیر، خانه جسره (بیت الجسرة)، خانه شیخ عیسی بن علی (بیت الشیخ بن عیسی بن علی)
جاذبه‌های گردشگری
سواحل بحرین بسیار دیدنی است و بسیاری از ورزش‌های آبی در گرمای آب همیشگی خلیج فارس انجام می گیرد که قایقرانی و شیرجه در این آب‌ها بسیار مشهور است. بیابان‌های گرم بحرین و صدها درخت‌های خرمای این کشور نیز مشهور است.