شاهنامه، بزرگترین میراث مکتوب ایرانیان است

به گزارش خبرنگار ایمنا در شهرضا، تاریخ ایران مملو از مردان و زنان بزرگی است که هر یک در نوع خود در جهان بی نظیر هستند. برخی تلاش بر جدایی فرهنگ ایران قبل و بعد از اسلام دارند در حالی که ایرانیان قبل از اسلام بودند که اسلام را پذیرفتند و بیشترین خدمات را در راه بقا و گسترش آن انجام دادند، از طرف دیگر ایرانیان هیچ گاه بت‌پرست نبوده اند و به فرموده مقام معظم رهبری توحید و یگانه پرستی بزرگترین افتخار ایرانیان است و این مسئله شامل دوران قبل و بعد از اسلام می شود و در حقیقت اسلام نسخه تکامل یافته همه ادیان توحیدی از جمله زردشتی به عنوان دین غالب ایرانیان در قبل از اسلام است.
شاهنامه در واقع سند افتخار ایرانیان در دوران قبل و بعد از اسلام است. یکی از بزرگترین آسیب‌هایی که فرهنگ ایران قبل از اسلام را در دوران بعد از اسلام تهدید می‌کرد تسلط اقدام بیگانه نظیر غزنویان بود که ایرانیان را صاحب فرهنگی اضمحلال یافته می دانستند و فردوسی با سرایش شاهنامه روح جدیدی به کالبد فرهنگ ایرانی دمید.
ایرانیان که در گذشته خود تمدن‌های بزرگی همچون هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان داشته و قبل از آن نیز سابقه تمدنی آنها به بیش از 10 هزار سال قبل از میلاد مسیح می رسیده بسیار گران می آمد که اقوامی مهاجم گذشته طلایی آنها را به مسخره بگیرند. و این شاهنامه فردوسی بود که سندی مکتوب را در اختیار ایرانیان گذاشت که با استناد به آن جانی تازه یافتند و حکومت‌هایی نظیر طاهریان و صفاریان را تشکیل دهند و سرانجام با ظهور صفویان و در شهر اصفهان اوج قدرت خود را به نمایش گذارند.
از سوی دیگر با توجه به اینکه داشتن هویت و شناسنامه کهن نقش اصلی را احیای فرهنگ ایرانی و اخراج اقوام بیگانه توسط ایرانیان در دوران پس از اسلام داشت، شاهنامه همانند شناسنامه ای بزرگ هویت قوم ایرانی را در یاد و خاطر فرزندان این مرز و بوم زنده کرد.
شاهنامه فردوسی مظهر و آیینه تمام نمای دوستی ایرانیان با حضرت علی (ع) و خاندان اوست و از این جهت این اثر برجسته فرهنگی نمایانگر پیشینه دینی و مذهبی ایرانیان نیز هست.
فردوسی با نگارش شاهنامه علاوه بر تمامی خدمات ملی و قومی به ایرانیان، زبان پارسی را نیز پاسداشت و نگذاشت تا این زبان کهن نیز همانند سایر زبانهای همسایه اش به عربی تبدیل شود.
به هر روی اگر چه در زمانی سلطان محمود غزنوی با قدر نا شناسی و تعصب فردوسی را از خود راند اما امروز همه ایرانیان قدر دان تلاش های او هستند اما متآسفانه مهجوری شاهنامه در بین نسل جوان و نوجوان ضایعه ای درد ناک است.
اینکه امروز کمتر کسی شعرهای فردوسی را در خاطر دارد و یا در قهوه خانه ها دیگر بساط نقالی برپا نیست، چندان نگران کننده نیست، مسئله نگران کننده آن است که با بی اهمیت جلوه داده شدن رشته های علوم انسانی و به ویژه ادبیات فارسی کم کم نسل جوان از فرهنگ بومی ایرانی فاصله می‌گیرد.
رواج مدهای غیربومی و اصطلاحات زبانی بیگانه به این دلیل است که جوانان امروز نمی دانند زمانی در خاک ایران جوانانی همچون رستم و اسفندیار و تهمینه و رودابه زندگی کرده اند که در برابر هر نوع تهاجمی ایستادگی کرده اند و در بدترین شرایط علم استقلال ایران را برافراشته اند، آنها از داستان سیاوش بی اطلاع هستند و نمیدانند که او دامن خود را از یک گناه و پلیدی پاک نگه داشت و در مقابل از آتش به سلامت گذشت و مهمتر از همه در دنیایی که همه چیز با مناسبات مادی اندازه گیری می‌شود از رنج فردوسی در طول سی سال برای نگارش شاهنامه بی اطلاع هستند، رنجی که منجر به فقر او شد.
به امید آنکه همه ما و متولیان فرهنگی ما حساب آثار ملی و میراث مکتوب ایرانیان را از همه محاسبات مادی جدا کنند و بدانند سرمایه گذاری در فرهنگ ملی به معنای بیمه آتیه فرزندان و ساکنان این سرزمین در برابر هر نوع تهاجمی است./