پنج نذر شهید مدیدیان برای رفتن به جبهه

شهید مدیدیان در اولین روز سال ۱۳۴۸ دیده به جهان گشود. دوران دبستان و راهنمایی را که سپری کرد به درخواست زیاد، وارد حوزه علمیه حقانی قم شد.
دوران تحصیل در حوزه علمیه دوران خاصی برای این شهید و آشنایی با معارف حق برای او شراب نابی بود که روز به روز بیشتر مست وصل می شد.
پدر شهید مدیدیان از بنیانگذاران سپاه در اصفهان و هنوز هم جزو فعال ترین خانواده های شهداست. او همچنان روحیه انقلابی اش مثل همان روزهای نخستین است.
شروع جنگ
محمود در شروع جنگ ۱۲ سالش بود و نذر کرده بود که به جبهه رود اما با توجه به سن کم خود هر چه تلاش می کرد، موفق به اعزام جبهه نمی شد. 
در دست نوشته هایش این چنین آمده است: بینى و بین الله متعهّد می‌شوم در صورتى که موفق به اعزام به جبهه بشوم، نذورات زیر را انجام دهم:
۱) پنج ختم قرآن
۲) پنج ختم انعام
۳) پنج سوره یاسین
۴) حضور حداقل پنج ماه در جبهه
۵) دادن حقوق یک ماه براى جبهه. «اللهم وفقّنا لما تحبّ و ترضى ...»
بالاخره نذرش جواب داد و دوران عشقبازی در مکتب روح الله برایش روح تازه‌ای گرفته بود. از دوازده سالگی وارد جبهه شد و تا پایان سال ۱۳۶۵ در جبهه بود.
دوران شروع جبهه
تقریبا سال ۱۳۶۰ بود که وارد جبهه شد. در جبهه بسیار فعال بود. حوزه هم که مى خواست برود، بر اساس دستخط هایى که از او موجود است، همواره از خدا طلب توفیق مى کرد و رضایت حق را خواستار مى شد.
محمود موفق به اعزام شد و آموزش سکان دارى را فرا گرفت و شد سکان دار بچه هاى رزمنده... در محور شط على در حالى که سى نفر زخمى روى دست مانده بود، سکان دار مجاهد یعنى محمود، با تمام شجاعت طى سه رفت و برگشت، زخمى ها را به عقب انتقال  داد.
آنچه از دوستان و نزدیکانش هم شنیده می شود همین توسل و توکل شهید برای بیشتر شدن توفیقش در زمینه های حوزه و میدان جنگ بود.
عملیات کربلای پنج
دو روز بود نخوابیده بود، سخت مشغول مبارزه و کار بود، تلاشش در شلمچه وصف نشدنی بود، روزهای وصال بود و سر از پا نمی شناخت. گرم جهاد و مبارزه بود که ترکشی به پایش اصابت می کند، پایش قطع می شود و او را به بیمارستان شیراز می رسانند اما قسمت برای محمود شهادت بود و آرزویش بعد از پنج سال نبرد، محقق شد.
قسمتی از وصیت نامه شهید:
خدایا! توفیقمان بده راهى را که انتخاب کرده ایم همواره با رضاى تو به پایان رسانیم و در آینده ما را متوجه نظر ولی عصر(عج) قرار ده...
در وصیت نامه اش هم صحبت از توفیق می شود و نگرانی اصلی این شهید مساله بی‌توفیقی بود. با توجه به طلبه بودنش و احاطه ای که به روایات داشت، میدانست توفیق عامل اصلی بسیاری از پیروزی هاست.