راز شهیدی که بوی عطر میداد

شهید حسینعلی اکبری ششم تير ۱۳۴۳، در شهرستان اصفهان چشم به جهان گشود. پدرش اسماعیل، کشاورز بود و مادرش فاطمه نام داشت. تا سوم متوسطه در رشته ریاضی فیزیک درس خواند. به عنوان پاسدار در جبهه حضور يافت. بيست و هشتم دي ۱۳۶۵، با سمت جانشین تیپ در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به سر، شهيد شد. مزار او در گلزار شهدای اسلام آباد واقع است.
خاطره ای که نقل می‌کنند
خیلی از همرزمان شهید میگفتند شهید همیشه بوی عطر میداد، خوش بو بود، خیلی وقت ها از او میپرسیدیم حسین چه عطری میزنی اما هر دفعه جواب سر بالا می‌داد یا بحث را عوض می‌کرد، ولی آنچه که برای ما عجیب بود بوی عطر خیرکننده اش بود که هیچ جا نبود. تا اینکه شهید و در وصیت نامه اش راز این بوی خوش فاش شد.
این شهید در وصیت نامه اش نوشته بود: به خدا هیچگاه در زندگی ام از عطر استفاده نکردم، فقط هر گاه میخواستم بوی خوش داشته باشم، میگفتم، «السلام علیک یا اباعبدالله ...»
وقتی به کنه عرفان رسیده باشی
همین است، وقتی از ته دل حسینی باشی، جسمت هم به روحت پیوند می‌خورد، آن وقت است که جسم متاثر از روح می‌شود. عرفا می گویند راز طی الارض هم همین است، یعنی هر چه روحت بزرگتر باشد، جسمت در دایره روحت، توانایی حرکت دارد.
برای آنانکه روحشان بزرگتر از جسمشان نیست و خواسته های جسمانی برایشان مهم تر است، روح برای حرکت های ما فوق تصور جایی ندارد! اما اگر روح بزرگتر از جسم باشد جسم می‌تواند حرکت کند، تا آنجا که پیامبر تا قوب قوسین او ادنی رفت.