مداحی که میراث دار منصب نوکری امام حسین(ع) از پدربزرگش است

"جواد شمعانیان" مداحی امام حسین(ع) و شمه نفس‌هایی که برای او زده است، را از بزرگ‌ترین افتخارات زندگی‌اش و یکی از عنایات ویژه خدا به خود عنوان کرده؛ هرچند خود را لایق این عنایت نمی‌داند.
او در این راه ، میراث دار پدربزرگش است؛ همان پیرمردی که تا آخرین لحظه‌های عمر، قصیده‌های بلند در وصف مصیبت خاندان اباعبدلله سروده و خود نیز برای مردم می‌خوانده است. و حالا او تکه تکه‌هایی از این عشق و ارادت دیرینه‌اش را برای ما مرور می‌کند.
چشم انتظار رسیدن به محرم
زیباترین قسمت نوکری‌ ام در دستگاه امام حسین(ع)، چشم انتظاری برای رسیدن ماه محرم است؛ روزهایی که لحظه شماری می‌کنم تا ماه عزاداری سید و سالار شهیدان، امام حسین (ع) از راه برسد، لباس مشکی بپوشم و در رثای جانگداز اهلبیت، نوای غم سر دهم.
روضه خشکه‌ای ها
سابق در رژیم شاه، هر شام در خانه‌مان روضه خوانی داشتیم که به روضه خوانی خانه خشکه‌ای‌ها معروف بود و مرحوم حاج آقا عطاء امامی(پدر مرحوم حاج آقا حسن امامی) حضور مستمری در این مراسم داشت. اول یک روضه خانگی بود ولی کم کم به یک روضه عمومی تبدیل شد و من نیز نوحه خوانی و مداحی را از آنجا آغاز کردم.
خلوص رمز ورود به دستگاه اباعبدلله الحسین(ع)
برای وارد شدن به این خانواده باید خلوص داشت؛ باید صاف بود. باید خالصا مخلصا لوجه الله باشی... و اگر غیر از این باشد، هیچ نداری!!! تهی می‌شوی و تهی می‌مانی...
بر روی سینه‌اش نام یا ابالفضل را سنجاق کرده است؛ نامی که با دیدنش نوای "سقای حسین، سید و سالار نیامد ... علمدار نیامد؛ علمدار نیامد" مرور می‌شود! همان نوایی که پیرغلامان امام حسین(ع) از قدیم الایام برای‌مان به یادگار گذاشتند.
ارادت به علمدار کربلا؛ ارادتی نیست که منحصر به شیعیان باشد وقتی او، مسیحیان را نیز مجذوب خود و دخیل خانه‎اش کرده است. از او در مورد ارادتش به حضرت قمر بنی هاشم (ع) می‌پرسم و او جواب مرا با دو بیت شعری می‌دهد که خلاصه همه دلدادگی همراه با اشک‌های روی صورتش است:
ای مشک تو لااقل وفادری کن/ من دست ندارم، تو مرا یاری کن
من وعده آب تو به اصغر دادم/ یک جرعه، برای او نگهداری کن
۳۱۳/