اورتوپد حاذق، مشتری پر و پا قرص دوسیب!

 مشاغل خدماتی، فروشگاهها نظیر کتابفروشی ها، فست فودها، فروش البسه، بازار پر هیاهوی اتومبیل و ریسک بالای خرید و فروش در این بازار پر نوسان هیچ یک نه بازدهی چایخانه را دارد و نه اطمینان کافی از تضمین وجود تقاضا کافی در بین مردم را به همراه...
بسیاری از کاسب کاران دستشان را زده اند زیر چانه و نشسته اند، حال آنکه چایخانه داران از صبح علی الطلوع تا پاسی از شب مشتری دارند و دود و صدای قل قل یک لحظه چایخانه را ترک نمی کند.
وقتی نگاهی به مشتریان می اندازیم متوجه می شویم که وضعیت از مرز ناسالم، هشدار و بحران فراتر رفته است و می توان واژه فاجعه را در تعریف آن به کار برد. یک ماهی بیشتر از ماجرای تاسف بار فاکتور مصرف قلیان دو تن از بازیکنان تیم ملی امید فوتبال کشورمان نمی گذرد که از گوشه و کنار خبرهایی می رسد که به وضوح وضعیت اعتیاد به قلیان را در بین اقشار مختلف جامعه فراتر از برآوردها نشان می دهد. همین چند هفته پیش در فاصله کمتر از دو ساعت قبل از شکست یکی از تیمهای فوتسال اصفهان در رقابتهای لیگی سه تن از بازیکنان این تیم در چایخانه مشغول قلیان کشیدن بودند، چند تن از بازیکنان فیکس دو تیم معروف اصفهانی مشتری دائم همان چایخانه هستند، یکی از پزشکان معروف ارتوپد اصفهان اگر هر شب پس از معاینه بیمارانش سری به چایخانه ای در حوالی خیابان هشت بهشت نزند، راهی منزل نمی شود، یکی از افرادی که اخیراً مواضع تندی در باب مصرف زیاد و اسفناک قلیان مطرح کرد خودش دو سیب کش حرفه ای است!
متاسفانه بایستی گفت آن هنگام باید سر را به میز کوبید که برخی تدابیر خود که بعضا جنبه فرهنگی هم دارد را در نشستهای چایخانه ای و به انضمام قلیان تدارک می بینند و دیدن چهره هایی خاص در صف مشتریانی که در یک دستشان نی قلیان است و در یک دستشان قلم خیلی سخت نیست...
همه اینها که گفتیم موارد مصرف یا اعتیاد به قلیان در حریم اختصاصی و قانونی! آن است، کافی است برای درک فراگیر شدن پدیده ای که هزار و یک عارضه دارد و در طول زمان تاثیرش را بر زندگی و نسل آینده مشاهده خواهیم کرد سری به پارکها و فضاهای عمومی بزنیم. روزهای شلوغ پارکها وقتی بر روی زیر انداز هشت از ده خانواده ها، قلیان خودنمایی می کند باید کلاهمان را قاضی کنیم که بر سر سالم ترین تفریح خانواده ایرانی(پیک نیک در طبیعت) چه آمده است. در میهمانی ها و محافل خودمانی خانوادگی هم که در بسیاری از موارد بدون قلیان، انگار رکنی اساسی کم است!
بیش از این سر را درد نیاوریم. اوضاع بغرنج فعلی را می توان در این دو مصرع توصیف کرد و بهتر است خودمان را هم گول نزنیم که خدای ناکرده بزرگنمایی شده است.
گر حکم شود که مست گیرند/ در شهر هر آن که هست گیرند
تقصیر قلیان است که به اندازه سیگار در اجتماع منفور نبود، هنر شرکتهای الواحه، فاخر و... است که عطر میوه را به تنباکو افزودند و حالا مالکانشان می توانند در افق توسعه خود، تهدید جایگاه مولتی تیلیاردرهای بزرگ جهان را ببینند، بی توجهی ما به خانواده ها و پر کردن اوقات فراغت پر بطالت جوانان بود یا مشکلات روحی و نابه سامانی های اجتماعی است که همچون آتشفشانی خاموش قلیان را به عنوان محبوبی برای تسکین آلام معرفی می کند، نمی دانیم. آنچه می دانیم این است که اوضاع اصلاً خوب نیست.
پروپاگاندای رسانه ای، همایش و جلسات، بگیر و ببندهای یکی دو روزه و صحبتهای سطحی نگرانه هم جواب نداده است و قلیان همچنان به ریش همه ما می خندد که اینقدر راحت در همه جا و در کنار همه ما هست. گفتیم خودمان را گول نزنیم، بله، همه ما!
نسل بعد از ما جواب می خواهد، چون پدران و مادران زیادی هستند که به پسر و دختر کمتر از ۱۰ سال خود آن را تعارف می کنند. نشسته ایم و دست روی دست گذاشته ایم و قلیان می تازد...
همکارم می گوید دختران گوی سبقت را در مصرف ربوده اند، همان مادران فردا، این را هم اضافه کنید!
/8