به گزارش خبرگزاری ایمنا، اصفهان جانم…امروز روز توست؛ روز شهری که انگار خداوند، بخشی از زیبایی آفرینش را در گوشهای از خاک ایران به امانت گذاشته است. شهری که سنگهایش حرف میزنند، کاشیهایش شعر میخوانند و پلهایش حتی در غیاب رود، هنوز دست در دست یکدیگر دارند.
تو را با نصفجهان میشناسند، اما برای ما، تمام جهانی. جهانمان را در میدان نقشجهان پیدا کردهایم، در آبی گنبد مسجد شیخ لطفالله، در شکوه عالیقاپو در انعکاس چهلستون و در پیچوخم کوچههایی که هر کدام، خاطرهای از چند قرن زندگی را با خود دارند، اما سالجاری، روزت کمی متفاوت است.
بر پیشانی بعضی از یادگارهایت غبار نشسته، بر پیکر ۲۵ اثر تاریخیات زخمهایی مانده و برای بازگرداندن شکوه آنها، باید نزدیک به یک همت هزینه کرد. از میان حدود ۲۴ هزار اثر تاریخی استان، هر کدام گنجینهای از حافظه این سرزمین هستند، گنجینههایی که روزگار، گاهی با بیمهری و گاهی با آتش، آزموده است.
تو روزهای دشواری را از سر گذراندی؛ روزهایی که آسمانت از صدای پرندهها خالی شد و صدای انفجار، جای آواز زندگی را گرفت. روزهایی که گردوغبار جنگ بر چهرهات نشست و تاریخ در میان هیاهوی آهن و آتش، نفسش را حبس کرد.
مگر اصفهان، شهر دوباره برخاستن نیست؟
مگر همین دیوارهای خشتی و گنبدهای فیروزهای، قرنها در برابر باد و باران نایستادهاند؟ مگر از دل همین خاک، هنرمندانی برنخاستهاند که از تکهای سنگ، آینهای از زیبایی ساختهاند؟ اینجا حتی ترکهای دیوار هم میتوانند آغاز یک نقش تازه باشند.
اصفهان را نمیتوان در شمار زخمهایش خلاصه کرد. اصفهان، همان دستی است که دوباره قلم میزند؛ همان استادی که پس از روزهای سخت، ابزارش را برمیدارد؛ همان مادری که پنجره را باز میکند تا نور به خانه برگردد؛ همان کودکی که در میدان نقشجهان میدود، بیآنکه بداند چه تاریخ بزرگی زیر قدمهایش خوابیده است.
شاید این روزها زایندهرود همچنان در حسرت آب باشد، اما زندگی در رگهای شهر جریان دارد. شاید بعضی از پنجرههای تاریخیات ترک برداشته باشند، اما هنوز هزاران پنجره رو به فردا باز است. شاید کارگاههای صنایعدستی روزهای کمرونقی را پشت سر گذاشته باشند، اما دست هنرمند اصفهانی هنوز آفرینش را فراموش نکرده است.
ما به شهری تعلق داریم که زیبایی را حتی از دل اندوه بیرون میکشد؛ شهری که میداند هیچ شبی، هرقدر طولانی، نمیتواند طلوع را از تقویم آسمان حذف کند. آن روزها، من هم در میدان نقشجهان بودم؛ درست در جایی که تاریخ، قرنهاست زیر سایه گنبدهای فیروزهای نفس میکشد. صدای جنگندههای آمریکایی در آسمان میپیچید و هیبت سنگینشان سکوت میدان را میشکست. هنوز طنین آن صدا در گوشم بود که انفجار، سکوت شهر را درهم کوبید. لحظاتی بعد، تودهای عظیم از دود غلیظ از دوردست برخاست؛ دود، آرامآرام قد کشید و پشت گنبدها و منارهها جا گرفت.
دوربین را بالا آوردم و قاب گرفتم؛ قاب تلخ همنشینی تاریخ و جنگ. در یک سو، منارههایی که قرنها آسمان را به تماشا نشسته بودند و در سوی دیگر، دودی که از دل انفجار برمیخاست. آن لحظه، میدان نقشجهان تنها یک اثر تاریخی نبود؛ تصویر تمام اصفهان بود؛ شهری که ناگهان خود را میان غرش جنگندهها و خاطره قرنهای آرامش پیدا کرد.
با خودم فکر کردم چه کسی میتواند برای این همه زیبایی، بهای ویرانی تعیین کند؟ چه کسی میتواند غبار جنگ را از حافظه یک شهر پاک کند؟ اما اصفهان را از جنس ماندن ساختهاند؛ همانطور که پس از قرنها هنوز ایستاده، این بار هم از میان غبار برخواهد خاست.
اصفهان جانم! امروز برایت آرزو نمیکنم تنها روزهای گذشته بازگردند؛ آرزو میکنم روزهایی بیایند که از گذشته نیز زیباتر باشند. روزی که داربستهای مرمت از چهره بناهایت کنار بروند، گنبدهایت دوباره در آفتاب بدرخشند، پلهایت صدای قدمهای مردم را بشنوند و زایندهرود، بهانهای تازه برای لبخند مردمانت شود.
روزی که گردشگر، نه برای دیدن زخمهایت، که برای تماشای شکوهت راهی تو شود؛ روزی که در کارگاههای میناکاری و قلمزنی، صدای چکش هنرمندان بلندتر از هر صدای دیگری باشد. اصفهان، تو را از روی گنبدهایت نمیشناسیم؛ از ایستادنت میشناسیم. تو هنوز همان شهری؛ با همان غرور نجیب، همان آبی بیانتها و همان شکوهی که در هیچ آتشی خلاصه نمیشود.
روزت مبارک، نصفجهان من؛ اگر روزی آسمانت را غبار گرفت، بدان که هنوز در دل همین خاک، هزاران دست برای ساختن فردایت بلند میشود. این شهر را نمیشود از نو ساخت؛ باید دوباره به آن فرصت درخشیدن داد.
اصفهان جانم؛ هنوز قصههای ناگفته داری، هنوز رودخانهای در انتظارت است، و هنوز بهار، نشانی خانه تو را میداند…



نظر شما