پایان عصر پیاتزا؛ والیبال ایران در جست‌وجوی مسیر المپیک

والیبال ایران در فاصله کمتر از دو سال تا المپیک ۲۰۲۸ در شرایطی قرار گرفته که هر تصمیم اشتباه می‌تواند مسیر رسیدن به این رویداد بزرگ را دشوارتر کند. در چنین شرایطی انتخاب بازیکنان بر اساس شایستگی، استفاده از تجربه پیشکسوتان و اعتماد به توان مربیان می‌تواند غیرممکن‌ها را ممکن کند.

به گزارش خبرگزاری ایمنا، والیبال ایران در فاصله کمتر از دو سال تا المپیک ۲۰۲۸ در شرایطی قرار گرفته که هر تصمیم اشتباه می‌تواند مسیر رسیدن به این رویداد بزرگ را دشوارتر کند. قطع همکاری با روبرتو پیاتزا، پس از ناکامی در تحقق انتظارهای اهالی این رشته بار دیگر بحث انتخاب سرمربی خارجی، ظرفیت مربیان ایرانی، کیفیت لیگ داخلی و نحوه مدیریت تیم ملی را به یکی از موضوعات مهم والیبال کشور تبدیل کرده است. در این میان آنچه بیش از تغییر روی نیمکت اهمیت دارد بازنگری در ساختار و سیاست‌هایی است که قرار است والیبال ایران را به مسیر موفقیت بازگرداند.

در شرایطی که هزینه‌های قابل توجهی برای جذب مربیان خارجی پرداخت می‌شود انتظار می‌رود خروجی این تصمیم‌ها متناسب با اهداف تعیین‌شده باشد؛ از سوی دیگر نمی‌توان ضعف‌های ساختاری لیگ، افزایش بی‌رویه تیم‌ها، نادیده گرفتن بازیکنان شایسته و فاصله گرفتن از تجربه نسل طلایی را به سادگی پشت شعار جوان‌گرایی پنهان کرد.

با پیاتزا به آنچه می‌خواستیم دست پیدا نکردیم

سیف‌الله ترابی، کارشناس والیبال کشورمان در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا درباره جدایی پیاتزا از تیم کشورمان اظهار کرد: والیبال ایران باید برای رسیدن المپیک به سراغ فردی می‌رفت که رسیدن به المپیک را اصلی‌ترین استراتژی خود بداند؛ پیاتزا در رسین به این مهم ناموفق بود. بدون تردید برای کسب سکوی قهرمانی بازی‌های آسیایی ناگویا اگر به سراغ هر کدام از مربیان ایرانی هم می‌رفتیم به نتیجه دلخواه خود می‌رسیدیم. زمانی‌که هزینه سنگینی را برای آوردن پیاتزا انجام می‌دهیم باید بدانیم خروجی کار وی برای والیبال ایران چیست. اگر بخواهیم ولاسکو و پیاتزا را با یکدیگر مقایسه کنیم ولاسکو ۱۰۰ و پیاتزا ۲۰ بود؛ چراکه ولاسکو یک سرمربی متفکر، روانشناس، جامعه‌شناس، باهوش و دارای شخصیت بالا در والیبال ایران بود و پیاتزا نتوانست کاری که از وی انتظار می‌رفت را انجام دهد و موفقیت چشمگیری کسب نکرد.

وی افزود: باتوجه به اینکه برای رسیدن المپیک باید مسیر دشواری را طی کنیم فدراسیون تصمیم به قطع همکاری با پیاتزا گرفت؛ از نظر من برای رسیدن به المپیک ۲۰۲۸ یکی از مهم‌ترین اتفاقاتی که در سال جاری باید رخ می‌داد طراحی لیگی قوی بود، اما در فصل جاری تعداد تیم‌ها افزایش پیدا کرد و هیچ جای جهان لیگ والیبال به صورت دو گروهی انجام نمی‌شود. یکی از مخالفان جدی افزایش بی‌رویه تیم‌ها در بخش آقایان و بانوان هستم؛ چراکه والیبال ما باید در سطح کیفی جهانی باشد و تیم‌ها با یکدیگر رقابت پایاپای باشد. اگر لیگ قوی داشته باشیم تیم ملی قدرتمندی هم داریم. در حال حاضر لیگ والیبال به گونه‌ای است که برخی تیم‌ها ۱۰۰ و برخی ۴۰ هستند.

پایان عصر پیاتزا؛ والیبال ایران در جست‌وجوی مسیر المپیک

مربیان ایرانی کمتر از مربیان خارجی نیستند

کارشناس والیبال کشورمان تصریح کرد: واقعیت این است که همچنان نتوانسته‌ایم لیگی پویا داشته باشیم که تشکیل شده از ۱۲ تیم باشد. وقتی استان‌هایی را انتخاب می‌کنیم که سالن‌های بی‌کیفیت دارند حتی به تیم‌های بزرگ هم آسیب می‌رسانیم. یکی از کارهای مهمی که در آستانه المپیک باید رخ می‌داد داشتن لیگی باکیفیت بود که چنین چیزی رخ نداد. امیدوارم حرف‌های من برای اهالی والیبال به اشتباه برداشت نشود.

وی بااشاره به این موضوع که سرمربی ایرانی می‌تواند جایگزین پیاتزا شود یا خیر ادامه داد: بر این باور هستم سرمربیان ایرانی هیچ چیز کاستی نسبت به مربیان خارجی ندارند؛ دانش مربیان داخلی ما کمتر از خارجی‌ها نیست، اما کاراکتر لازمی که یک مربی والیبال ایرانی باید ارائه دهد که بازیکن پذیرای آن باشد کمتر میان آن‌ها به چشم می‌آید. در چند سال گذشته خروجی مناسبی از مربیان ایرانی در عرصه والیبال باشگاهی بزرگسالان و ملی نداشته‌ایم. باوجود اینکه افرادی همچون پیمان اکبری و بهروز عطایی مدتی با تیم ملی همگام بودند، اما بازیکنان نتوانستند با سرمربی ایرانی همراهی داشته باشند و منظور من از کاراکتر همین موضوع است.

باید شایسته‌سالار باشیم

ترابی خاطرنشان کرد: یکی از بزرگترین اشتباهاتی که مربیان ایرانی طی سال‌های گذشته انجام دادند این بود که از نام‌های بزرگی همچون سعید معروف، محمد موسوی و امیر غفور به سادگی گذشتند و با تیمی ۷۰ درصدی به جنگ رقبای آسیایی، اروپایی و آمریکای جنوبی رفتند. در صورتی که اگر همان موقع بهروز عطایی از آخرین‌ سال‌های سعید معروف استفاده می‌کرد نسل طلایی ما به خوبی مسیر پایان والیبال خود را طی می‌کرد و به موفقیت مربی ایرانی هم کمک می‌کرد. باتوجه به این موارد در حال حاضر اهالی والیبال به هیچ‌گونه تمایلی به حضور سرمربی ایرانی در تیم ملی ندارند.

وی بیان کرد: اگر بخواهیم جایگزین پیاتزا را از میان سرمربیان خارجی انتخاب کنیم باید به سراغ گزینه‌ای برویم که توانایی هدایت یکی از برترین‌های تیم‌های جهان را داشته باشد و اینگونه فکر نکند راهی کشوری می‌شود که به تازگی قرار است والیبال را آموزش ببیند. باید به سراغ سرمربیان قدرتمند خارجی برویم و یک شورای خبرگان والیبال هم بر کار وی نظارت داشته باشند تا با شایسته سالاری جلو برود. این شورای خبرگان باید با عدالت محوری تمام بدنه والیبال ایران را زیر نظر بگیرد تا سرمربی کار خود را به بهترین نحو جلو ببرد. انجام چنین کاری در جهان مرسوم است و حرکت جدیدی نیست.

پایان عصر پیاتزا؛ والیبال ایران در جست‌وجوی مسیر المپیک

از غیر ممکن‌ها ممکن ساخته‌ایم

کارشناس والیبال کشورمان عنوان کرد: برای رسیدن به المپیک کار بسیار دشواری پیش‌رو داریم، اما ایرانی‌ها در طول تاریخ از غیر ممکن‌ها ممکن ساخته‌اند؛ البته برای رسیدن به این مهم باید کاری انجام دهیم که هیچ بازیکن خوبی از تیم ملی دور نماند. برای نمونه چرا بازیکن توانمندی همچون امین اسماعیلی‌نژاد در قهرمانی آسیا همراه تیم کشورمان نبود؟ این سوال را پیاتزا باید جواب می‌داد. گذشته چراغ راه آینده است و باید از چنین اتفاقاتی درس گرفت.

وی اضافه کرد: در فاصله یک سال و نیم تا المپیک دیگر جوان‌گرایی معنا ندارد و باید به سراغ شایسته سالاری برویم؛ در واقع در این مدت یک بازیکن ۱۸ ساله شایسته و بازیکن ۳۵ ساله شایسته هر دو می‌توانند در تیم کشورمان حضور داشته باشند. مخالف جوان‌گرایی نیستم، اما باید توجه کنیم که نباید سررشته کار در تیم ملی را به دست مهره‌های جوان و بی تجربه دهیم. موافق استفاده از بازیکن جوان هستم، اما جوانی که شایسته حضور در تیم ملی است.

ایرانی همه کار می‌تواند انجام دهد به شرط آنکه....

ترابی یادآور شد: در شرایط دشوار اقتصادی نباید پول را به سرمربی خارجی بدهیم که هیچ خروجی برای والیبال ایران ندارد؛ مردم زمانی از سرمربی خارجی راضی می‌شوند که اهالی والیبال از بازی‌های تیم کشورمان لذت ببرند، اما وقتی سرمربی بازیکنان شایسته خود را با شعار جوان‌گرایی کنار می‌گذارد از درون آسیب می‌بینیم و دیگر بازی‌های تیم کشورمان برای اهالی این رشته جذابیت ندارد. ما توانایی انجام کارهای بزرگ را داریم و پیش از این چنین موضوعی را ثابت کرده‌ایم. ایرانی همه کار می‌تواند انجام دهد به شرط آنکه شایسته‌سالار باشیم.

وی تاکید کرد: در پایان لازم می‌دانم تاکید کنم در کنار هیچ کدام از تیم‌های والیبال ما پیشکسوتانی که برای این رشته زحمت کشیده‌اند حضور ندارند؛ باید در کنار تیم‌های بزرگ ما افرادی با هویت والیبال حضور داشته باشند تا بازیکن بداند زیر نظر بزرگ‌ترها تمرین می‌کند. باید کاری کنیم که تیم‌های باشگاهی به سراغ پیشکسوتانی بروند که از دانش روز والیبال برخوردار باشند.

به گزارش ایمنا، والیبال ایران برای بازگشت به مسیر المپیک بیش از تغییر نام‌ها به اصلاح ساختار و تصمیم‌گیری‌های اصولی نیاز دارد. لیگ باکیفیت، انتخاب بازیکنان بر اساس شایستگی، استفاده از تجربه پیشکسوتان و اعتماد به توان مربیان، می‌تواند پایه‌های بازسازی تیم ملی و عبور از روزهای دشوار را فراهم کند.

کد مطلب 1021432

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.