قرار آخر؛ بدرقه دو لاله فاطمی در آغوش مادران لرستان

به گزارش خبرگزاری ایمنا از لرستان، قصه بدرقه دو مسافر سال‌های دور، از صبح آغاز شد، جمعه‌ای که با نام و یاد حضرت فاطمه زهرا(س) رنگ سوگ گرفته بود، مردم از میدان شهدا تا مصلای خرم‌آباد به راه افتاده بودند تا آخرین دیدارشان با دو فرزند گمنام وطن را رقم بزنند. دو تابوت بر شانه‌ها می‌چرخید و دست‌هایی که برای تبرک به سویشان دراز می‌شد، گویی نمی‌خواستند این میزبانی هفت‌روزه به پایان برسد.

امروز، قرار آخر بود؛ آخرین فرصت برای مردمی که از ۱۶ آبان، در شهرهای مختلف لرستان به استقبال این دو شهید آمده بودند. هفت روز بود که تابوت‌ها مسیر بروجرد تا خرم‌آباد را پیموده و در هر ایستگاه، بخشی از دلتنگی و ارادت مردم را با خود همراه کرده بودند. حالا نوبت بدرقه نهایی رسیده بود؛ وداعی در روز شهادت بانویی که نامش با صبر، غربت و داغ مادرانه پیوند خورده است.

یکی از آن‌ها ۱۷ سال بیشتر نداشت؛ جوانی که در عملیات کربلای ۵، در شلمچه به شهادت رسید و دیگری ۲۴ ساله بود؛ رزمنده‌ای که از عملیات بدر و شرق دجله بازمی‌گشت. دو جوان با فاصله‌ای اندک در سن، اما با دهه‌ها فاصله در زمان بازگشت؛ دو زندگی ناتمام که سال‌ها زیر خاک ماندند تا سرانجام در روزهای سوگواری بانوی دو عالم، راه بازگشت به آغوش وطن را پیدا کنند.

در طول مسیر، پرچم‌ها در دست مردم به حرکت درآمده بود. بیرق سرخ «یا لثارات‌الحسین» در کنار پرچم سه‌رنگ جمهوری اسلامی ایران در میان جمعیت خودنمایی می‌کرد. خرم‌آبادی‌ها آمده بودند تا آخرین ساعات حضور دو شهید را در شهرشان به خاطره‌ای ماندگار تبدیل کنند.

در میان جمعیت، حضور جوانان و نوجوانان نیز جلوه‌ای ویژه داشت؛ نسلی که روزهای دفاع مقدس را تجربه نکرده، اما امروز در کنار نسل‌های پیش از خود ایستاده بود تا به دو شهید بی‌نام‌ونشان ادای احترام کند. اینجا فاصله سال‌ها و نسل‌ها رنگ می‌باخت؛ جوانانی که جنگ را در کتاب‌ها و روایت‌ها شناخته بودند، حالا در برابر تابوت کسانی ایستاده بودند که در سن‌وسال خودشان راهی جبهه شده بودند.

در میان پرچم‌ها و قاب عکس‌ها، مادری با چفیه‌ای منقش به تصویر رهبر بر دوش دیده می‌شد و مادر دیگری قاب عکس سردار شهید حاج قاسم سلیمانی را در دست داشت و بی‌وقفه اشک می‌ریخت. هرکس نشانی از دلبستگی خود آورده بود؛ یکی پرچم، دیگری عکس، یکی تسبیح و دیگری دلی آکنده از حرف‌های ناگفته.

دست‌ها به سوی تابوت‌ها دراز می‌شد. بعضی دست بر پرچم سه رنگ تابوت می‌کشیدند و دست‌هایشان را به صورت می‌بردند؛ گویی می‌خواستند از این دیدار کوتاه، نشانی برای روزهای دورتر با خود ببرند. یکی تصویر شهید خود را به تابوت نزدیک می‌کرد و دیگری زیر لب دعا می‌خواند. هرکس به شیوه‌ای با این دو مسافر وداع می‌کرد؛ یکی با اشک، دیگری با سکوت و آن یکی با دعایی که شاید سال‌ها در دل نگه داشته بود.

اما در میان این جمعیت، مادران بیش از همه به چشم می‌آمدند؛ مادرانی که در روز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س)، برای بدرقه فرزندان مادرانی دیگر آمده بودند. بعضی خود داغ فرزند بر دل داشتند، بعضی هنوز چشم‌انتظار بازگشت عزیزشان بودند و بعضی نیز بی‌آنکه نامی از این دو شهید بدانند، رنج مادران چشم‌به‌راه را در وجود خود احساس می‌کردند.

قاب عکس شهدا در دست مادران کم نبود. زنانی که تصویر فرزند ازدست‌رفته‌شان را به تابوت‌ها نزدیک می‌کردند؛ شاید برای لحظه‌ای، دو شهید گمنام را به جای فرزند خود می‌دیدند. در گوشه‌ای، مادری با دستانی لرزان اشک می‌ریخت و به تابوت خیره مانده بود.

پدران نیز آرام و بی‌قرار به تابوت‌ها نزدیک می‌شدند. پدری سر بر تابوت گذاشت و گریست؛ گویی سال‌ها حرف ناگفته را در همان چند لحظه با مسافری در میان می‌گذاشت که هرگز او را ندیده بود. مادرانی هم بودند که درد دل‌هایشان را بر تابوت نوشتند؛ کلماتی کوتاه از جنس دلتنگی، دعا و آرزو، برای جوانانی که سال‌ها پیش از آنکه فرصت زندگی پیدا کنند، جانشان را برای وطن گذاشتند.

در روزی که سوگ حضرت فاطمه زهرا(س) یادآور مظلومیت و غربت مادری است که داغ و رنج را به جان خرید، این صحنه‌ها معنایی فراتر از یک مراسم تشییع پیدا کرده بود. اینجا مادرانی گرد آمده بودند که هرکدام به شکلی با مفهوم انتظار، فراق و داغ آشنا بودند؛ مادرانی که شاید هیچ‌گاه فرصت دیدار فرزندان یکدیگر را نداشتند، اما در برابر دو تابوت، زبان مشترکشان اشک بود.

تا ظهر، جمعیت مسیر میدان شهدا تا مصلای خرم‌آباد را با دو مسافر سال‌های دور همراهی کرد. سرانجام زمان بدرقه فرا رسید؛ دو شهید پس از هفت روز هم‌نشینی با مردم لرستان، با دعاها، التماس دعاها، نوشته‌ها، قاب عکس‌ها و اشک‌هایی که بر تابوت‌هایشان نشست، از میان مردم رفتند.

با رسیدن به نقطه پایانی، میدان از هیاهوی صبح فاصله گرفته بود؛ اما برای مادرانی که دست بر تابوت کشیده بودند، برای پدری که سر بر آن نهاده و گریسته بود و برای زنی که آخرین حرف دلش را روی چوب تابوت نوشته بود، این وداع به پایان نرسیده بود.

دو شهید به قرار آخر رسیده بودند؛ اما قصه انتظارشان، این بار در دل مادران دیگری ادامه پیدا می‌کرد. آمدند تا در روز شهادت حضرت مادر، بار دیگر یادمان بیاورند که بعضی بازگشت‌ها، حتی اگر دهه‌ها طول بکشند، باز هم می‌توانند آغازی برای زنده شدن هزاران خاطره باشند.