حکایت دلدادگی مردی که آسمان را به نام حضرت مادر گره زد

به گزارش خبرگزاری ایمنا، بعضی نام‌ها را باید با نام دیگری به یاد آورد؛ انگار در تمام سال‌های زندگیشان، دلبستگی پنهانی داشته‌اند که رد آن را می‌توان در لحظه‌های بزرگ و سرنوشت‌ساز پیدا کرد. شهید حسن طهرانی‌مقدم برای ما یادآور موشک‌هایی است که روزگاری آرزوی ساختشان را داشت و امروز نام ایران را در معادلات نظامی جهان بلندآوازه کرده‌اند؛ اما پشت آن همه دانش، اراده و محاسبه، دلی بود که راه گشایش کارهای دشوار را در توسل به حضرت فاطمه زهرا (س) جست‌وجو می‌کرد.

امروز، سالروز شهادت مردی است که نامش با تولد قدرت موشکی ایران گره خورده و روز هوافضای سپاه نیز به یاد مجاهدت‌های او گرامی داشته می‌شود؛ روزی که با ایام شهادت بانوی دو عالم، حضرت فاطمه زهرا (س)، هم‌زمان شده است. این تقارن، ما را به یاد رسم دیرینه مردانی می‌اندازد که در سخت‌ترین میدان‌ها، دست نیاز به سوی آستان اهل‌بیت (ع) بلند می‌کردند و در کنار تلاش و دانش، دل به عنایت مادر سادات می‌سپردند.

برای شناخت این پیوند، شاید هیچ روایتی گویاتر از خاطرات نزدیکان و هم‌رزمان حاج حسن نباشد؛ مردی که برادرش از عادت همیشگی او در آغاز سخن گفتن یاد می‌کند؛ زمزمه‌ای آشنا که پیش از هر کلامی بر زبانش جاری می‌شد: «اللهم صل علی فاطمه و ابیها و بعلها و بنیها والسر المستودع فیها».

این عبارت برای او نشانی از ارادتی عمیق به حضرت زهرا (س) بود که در لحظه‌های دشوار زندگی و مسئولیت نیز همراهش می‌ماند.

راز گشایش کارهای دشوار در خانه حضرت زهرا (س)

احمد طهرانی‌مقدم، برادر شهید حسن طهرانی‌مقدم در بیان یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های اخلاقی برادرش گفته است: حاج حسن هنگام روبه‌رو شدن با مشکلات به حضرت زهرا (س) متوسل می‌شد و این توسل را رمز موفقیت خود می‌دانست.

او از سبک زندگی برادرش یاد کرده و نماز اول وقت، زیارت عاشورا، دعای سمات و حضور در نماز جمعه را از دلایل علاقه مادر شهید به حاج حسن دانسته است؛ مردی که در کنار مسئولیت‌های سنگین نظامی، پیوند خود را با عبادت و معنویت حفظ می‌کرد.

در روایت احمد طهرانی‌مقدم، جوان‌گرایی نیز جایگاه ویژه‌ای دارد. حاج حسن به جوانان میدان می‌داد، به دانش و توانایی افراد توجه می‌کرد و برای پیشبرد کارها به مدرک و عنوان افراد وابسته نبود. از کارگر تا همکار، افراد بسیاری با او ارتباطی صمیمانه داشتند و همین روحیه، زمینه پرورش نیروهایی را فراهم کرد که بعدها مسیر پیشرفت هوافضای ایران را ادامه دادند.

وقتی در مأموریت‌های سخت، روضه مادر برپا می‌شد

هادی کرانی، از هم‌رزمان شهید طهرانی‌مقدم، نیز از توسل همیشگی او به حضرت زهرا (س) و ائمه اطهار (ع) برای گشایش کارها یاد کرده است. به گفته این پیشکسوت دوران دفاع مقدس، هرگاه مأموریتی با ایام فاطمیه هم‌زمان می‌شد، به توصیه حاج حسن مجلس روضه برپا می‌کردند.

تصویر این فرمانده در میان مأموریت‌های دشوار، با برپایی مجلس روضه، تصویری از پیوند دو جهان به ظاهر دور از هم است؛ جهان محاسبات نظامی و جهان اشک و ارادت. برای حاج حسن، مسیر ساخت موشک و حضور در میدان مسئولیت، از خانه اهل‌بیت (ع) جدا نبود. در میان برنامه‌ها و دغدغه‌های بزرگ، جایی هم برای ذکر مصیبت بانویی وجود داشت که نامش پیش از آغاز سخن بر زبان او جاری می‌شد.

این همان تصویری است که از حاج حسن در خاطره نزدیکانش باقی مانده است؛ فرمانده‌ای که برای آینده دور برنامه داشت، به جوانان اعتماد می‌کرد و در لحظه‌های دشوار، راه توسل را از یاد نمی‌برد.

هدیه‌ای به مادر؛ وصیت حاج حسن برای عبور از ناممکن‌ها

شاید یکی از عاشقانه‌ترین روایت‌ها از ارادت شهید طهرانی‌مقدم به حضرت زهرا (س) را بتوان در خاطره شهید حسن حاجی‌زاده، فرمانده شهید نیروی هوافضای سپاه، جست‌وجو کرد؛ روایتی از روزهایی که مسئولیت اجرای پروژه‌ای بزرگ و بی‌سابقه در کشور بر عهده او قرار گرفته بود.

شهید حاجی‌زاده در خاطره‌ای از توصیه حاج حسن نقل می‌کند که در آغاز آن پروژه، کشور از فناوری و مقدمات لازم برای انجام کار برخوردار نبود و مسیر پیش رو بسیار دشوار به نظر می‌رسید. در چنین شرایطی، شهید طهرانی‌مقدم به او توصیه کرده بود نیروهای مسئول پروژه را گرد هم بیاورد، دست در دست یکدیگر بگذارند و با هم عهد کنند که کار را برای رضای خدا انجام دهند.

حاج حسن به او گفته بود هر ثواب و خیری که از این کار حاصل می‌شود، به خودشان تعلق نگیرد و آن را به محضر حضرت زهرا (س) هدیه کنند.

شهید حاجی‌زاده در ادامه این خاطره می‌گوید: نیروهای حاضر در پروژه با اعتقادی قلبی پای این عهد ایستادند و سرانجام کاری که در آغاز بسیار دشوار و حتی نشدنی به نظر می‌رسید، با موفقیت به پایان رسید.

این روایت، گوشه‌ای از جهان‌بینی مردی را نشان می‌دهد که موفقیت را در پیوند میان اراده جمعی، کار گروهی، اخلاص و توسل می‌دید. او برای عبور از دشواری‌ها، به نیروهایش اعتماد می‌کرد و از آن‌ها می‌خواست حاصل تلاششان را به نام مادر سادات هدیه کنند.

از نسل حاج حسن تا مردانی که در جنگ‌های اخیر همان رسم را زنده کردند

سال‌ها از شهادت پدر موشکی ایران گذشته است، اما رد آن باورها هنوز در میان مردانی که در نیروی هوافضای سپاه فعالیت می‌کنند، دیده می‌شود. نسلی که با تلاش طهرانی‌مقدم و همراهانش مسیر دانش و توانمندی را آغاز کرد، امروز در میدان‌های دشوار دیگری ایستاده است؛ نسلی که در جنگ تحمیلی دوم و سوم نیز نشانه‌هایی از همان پیوند دیرینه میان مجاهدت و توسل را به نمایش گذاشت.

در روایت‌هایی که از این نبردها شنیدیم، بارها از توسل رزمندگان به حضرت زهرا (س)، زمزمه دعا در لحظه‌های دشوار و نذر و ارادت برای گشایش کارها سخن گفته شد. گویی آن رسم قدیمی، از نسلی به نسل دیگر رسیده است؛ از روزهایی که حاج حسن پیش از آغاز سخن صلوات خاصه حضرت زهرا (س) را زمزمه می‌کرد تا روزهایی که جوانان هوافضا در میدان‌های سخت و فضای نفس‌گیر لانچر، دل به همان آستان می‌سپردند.

آرزوی حاج حسن برای روزی که موشک‌های ایران بتوانند تل‌آویو را هدف قرار دهند، در سال‌های بعد به بخشی از واقعیت توان موشکی ایران تبدیل شد. امروز موشک‌های مقاومت به برکت تلاش‌های او قلب رژیم صهیونیستی را هدف قرار می‌دهند.

شاید اگر حاج حسن امروز در میان ما بود، در کنار دیدن ثمره سال‌ها تلاش و مجاهدت، از دیدن جوانانی خوشحال می‌شد که راه او را ادامه داده‌اند؛ همان جوانانی که باید در کنار آموختن دانش و ساختن آینده، رسم عهد بستن با خدا و هدیه کردن حاصل تلاش به محضر حضرت زهرا (س) را نیز از نسل پیش از خود به یادگار داشته باشند.

امروز در سالروز شهادت مردی که نامش با اقتدار موشکی ایران عجین شده و در روز هوافضای سپاه، هم‌زمان با روزهای سوگ فاطمی، می‌توان دوباره به همان زمزمه آغازین بازگشت؛ به صلواتی که حاج حسن پیش از هر سخنی بر زبان می‌آورد. شاید راز ماندگاری او را باید در همین پیوند جست‌وجو کرد؛ در دستانی که برای ساختن آینده ایران تلاش می‌کردند و دلی که در خلوت خود، مادر را صدا می‌زد. حاج حسن رفت، اما آن ذکر، آن روضه‌ها و آن عهدی که با جوانانش بسته بود، در حافظه نسلی باقی ماند که هنوز در میدان ایستاده است.