به گزارش خبرگزاری ایمنا، چند مزار کنار هم در گلستان شهدای اصفهان که نام خودسیانی بر آن‌ها خودنمایی می‌کند؛ از پدری شصت‌وچند ساله تا محمدطاهای پنج‌ساله که در حمله موشکی آمریکا و رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند. سنگ‌هایی که کنار یکدیگر آرام گرفته‌اند، اما هر کدام روایت یک زندگی هستند؛ روایت پدر و مادری که ۴۲ سال پیش زندگی مشترکشان را آغاز کردند، فرزندانی که در آغوش خانواده بزرگ شدند، نوه‌ای که قرار بود شادی روزهای پیری پدربزرگ و مادربزرگ باشند و خانه‌ای که روزگاری با حضور همه آن‌ها گرم و روشن بود.
برای رسیدن به قصه این مزارها باید به بامداد ششم فروردین بازگشت به محله هفتون اصفهان به ساعتی که شهر در خواب بود و خانواده‌ها در خانه‌هایشان شب را به صبح می‌رساندند.
ساعت هنوز به سه بامداد نزدیک نشده بود که صدای انفجار، سکوت شب اصفهان را شکست. حمله موشکی به محدوده مسکونی هفتون، چند خانه را در هم کوبید. دیوارها فرو ریختند، سقف‌ها بر سر ساکنان آوار شدند و در میان گردوغبار و صدای انفجار، جست‌وجوی امدادگران و مردم برای پیدا کردن گرفتارشدگان زیر آوار آغاز شد.
آن شب، دیگر شبیه هیچ‌یک از شب‌های پیش از خود نبود. خانه‌هایی که تا ساعاتی پیش چراغ زندگی در آن‌ها روشن بود، به تلی از آوار تبدیل شدند و خانواده‌هایی که برای فردا برنامه داشتند، ناگهان با فقدان عزیزانشان روبه‌رو شدند.
در میان خانه‌های آسیب‌دیده، نام خانواده خودسیانی نیز به فهرست داغ‌دیدگان هفتون پیوند خورد؛ خانواده‌ای که بخش بزرگی از اعضایش را در یک حمله از دست داد. نام حاج‌محمد خودسیانی، حاجیه‌خانم فاطمه ترابی، حسن خودسیانی، مریم مسائلی، ریحانه خودسیانی و محمدطاها خودسیانی در میان شهدای این حادثه ثبت شد، اما برای فهمیدن عمق این داغ، باید از آوار خانه عبور کرد و به سال‌هایی برگشت که این خانواده در کنار یکدیگر زندگی می‌کردند؛ به روزهایی که هنوز صدای خنده بچه‌ها در خانه می‌پیچید و مادر با مهربانی و مهمان‌نوازی، پذیرای اعضای خانواده بود.
خانه‌ای که همیشه برای مهمان جا داشت
زهرا خودسیانی، دختر بزرگ خانواده، زمانی از مادرش حرف می‌زند، پیش از هر چیز از زحمت‌کشی و مهمان‌نوازی او یاد می‌کند؛ زنی که به گفته دخترش، یکی از ماندگارترین ویژگی‌هایش، رفتار خوب و محبت‌آمیز با اطرافیان بود.
مادر برای دورهمی‌های خانوادگی ارزش زیادی قائل بود. حضور فرزندان، عروس‌ها، دامادها و نوه‌ها برایش شادی بزرگی به همراه داشت و خانه با آمدوشد آن‌ها جان تازه‌ای می‌گرفت. او از آن مادرهایی بود که جمع شدن خانواده در کنار یکدیگر برایش اهمیت داشت؛ همان جمع‌هایی که اکنون یادآوریشان برای بازماندگان، هم شیرین است و هم جان‌سوز.
خانواده خودسیانی در آغاز شش نفر بودند؛ پدر، مادر و چهار فرزند، دو پسر و دو دختر. با ازدواج فرزندان، دو عروس و دو داماد به جمعشان اضافه شدند و سه نوه نیز شادی خانه را بیشتر کردند. خانواده در انتظار چهارمین نوه بود؛ کودکی که قرار بود حلقه تازه‌ای از این پیوند خانوادگی باشد.
محمد خودسیانی و فاطمه ترابی در ۲۲ بهمن سال ۱۳۶۳ زندگی مشترکشان را آغاز کردند. ۴۲ سال کنار یکدیگر ماندند، فرزندانشان را بزرگ کردند، برای آینده آن‌ها تلاش کردند و در شادی‌ها و نگرانی‌هایشان شریک شدند. زندگی مشترکی که قرار بود همچنان ادامه داشته باشد، در بامداد ششم فروردین با شهادت هر دو در کنار یکدیگر به پایان رسید.
پدر خانواده، مردی بود که دل‌نگرانی‌های پدرانه‌اش را در عمل نشان می‌داد. یکی از خاطراتی که زهرا از او به یاد دارد، به سال‌هایی بازمی‌گردد که حسن برای ورود به سپاه تلاش می‌کرد؛ روزهایی که پدر برای فراهم کردن فرصت حضور پسرش در مصاحبه استخدامی، پیگیر گرفتن مرخصی او از دوران سربازی بود.
حسن؛ پسری که آرزوی پاسدار شدن داشت
در میان چهار فرزند خانواده، حسن مسیر متفاوتی را برای آینده خود انتخاب کرده بود. برادر بزرگ‌تر به شغل آزاد روی آورده بود، اما حسن علاقه داشت لباس پاسداری بر تن کند و در مجموعه سپاه به خدمت مشغول شود.
او دوران سربازی خود را در ارتش می‌گذراند که برای شرکت در مصاحبه سپاه انتخاب شد. همین موضوع به فرصتی مهم برای رسیدن به آرزویش تبدیل شد؛ فرصتی که بدون همراهی پدر، به آسانی فراهم نمی‌شد.
زهرا از تلاش‌های پدر برای گرفتن مرخصی حسن می‌گوید؛ پدری که می‌دانست پسرش چه اندازه به این مسیر علاقه دارد و می‌خواست مانعی بر سر راه آرزوی او نباشد.
حسن سرانجام به جمع پاسداران پیوست و در نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مشغول خدمت شد. او در جنگ دوازده‌روزه نیز تلاش و فعالیت بسیاری داشت و در روزهای پرالتهاب آن مقطع در مسیر مسئولیت و مأموریت خود حضور فعالی داشت.
برای خانواده، حسن تنها یک نیروی نظامی نبود؛ همان پسری بود که روزی برای رسیدن به آرزویش به حمایت پدر نیاز داشت، برادری که در جمع خانوادگی حضور داشت و مردی که برای خودش زندگی ساخته بود. او ازدواج کرده بود و صاحب فرزند بود. همسرش شریک سال‌های زندگی‌اش بود و فرزندش بخشی از تمام امیدها و آرزوهای آینده او را شکل می‌داد. اما حمله بامداد ششم فروردین، فرصت ادامه این زندگی را از آن‌ها گرفت.
بامدادی که دیگر صبح نشد
در آن شب، موشک تنها به یک ساختمان اصابت نکرد؛ به خانه‌ای برخورد کرد که در آن خاطرات ۴۲ سال زندگی مشترک، سال‌ها تلاش برای بزرگ کردن فرزندان و روزهای شیرین دورهمی‌های خانوادگی جریان داشت. پس از انفجار، آوار بر جای ماند و خانواده‌هایی که تا پیش از آن در کنار هم زندگی می‌کردند، در میان بیم و امید جست‌وجوی عزیزانشان گرفتار شدند. برای بازماندگان خودسیانی، آنچه از آن شب باقی ماند، نام‌هایی بود که یکی پس از دیگری در فهرست شهدا قرار گرفتند.
محمد خودسیانی و همسرش که سال‌ها برای ساختن این خانواده تلاش کرده بودند، در کنار فرزند و نوه‌هایشان به شهادت رسیدند. حسن نیز که روزگاری با حمایت پدر برای رسیدن به آرزوی پاسدار شدن تلاش کرده بود، همراه همسر و فرزندش از میان خانواده رفت.
چه کسی می‌توانست تصور کند، خانه‌ای که روزگاری میزبان جشن‌ها، مهمانی‌ها و دورهمی‌های خانوادگی بود، روزی چنین خاموش شود؟ خانه‌ای که مادر برای پذیرایی از مهمانانش در آن زحمت می‌کشید، دیگر صدای قدم‌های فرزندان و خنده نوه‌ها را نمی‌شنود.
تولدی در میان داغ؛ آخرین نوه خانواده خودسیانی
اما در میان همه این فقدان‌ها، یکی از تلخ‌ترین فصل‌های روایت خانواده خودسیانی به خواهری بازمی‌گردد که چند ماهی است، طعم مادر شدن را چشیده است؛ زنی که اکنون باید برای فرزندش از خانواده‌ای بگوید که دیگر بسیاری از اعضایش را تنها در قاب عکس‌ها می‌توان دید.
بیست‌وپنج روز پس از شهادت دسته‌جمعی اعضای خانواده خودسیانی، آخرین نوه این خانواده به دنیا آمد؛ کودکی که قرار بود با آمدنش، شادی تازه‌ای به خانه پدربزرگ و مادربزرگ بیاورد، در آغوش آن‌ها آرام بگیرد و صدای محبت‌آمیزشان را بشنود.
اما او زمانی چشم به جهان گشود که دیگر پدربزرگ و مادربزرگش نبودند تا به استقبالش بیایند. دیگر خاله و دایی‌اش حضور نداشتند تا تولدش را جشن بگیرند. سهم این نوزاد از خانواده بزرگ خودسیانی، خاطراتی است که مادرش باید برایش روایت کند.
چه تلخ است که مادری برای فرزندش از مادربزرگی بگوید که هیچ‌گاه او را در آغوش نگرفت؛ از پدربزرگی که فرصت نکرد چهره آخرین نوه‌اش را ببیند و از خاله‌ایی که دیگر نمی‌تواند در جشن تولدهای او حاضر شود.
اکنون در آن خانه دیگر کسی برای مهمان‌ها سفره نمی‌اندازد و دورهمی‌ها به خاطره پیوسته‌اند، اما نام خودسیانی‌ها در کنار هم بر سنگ‌های مزار گلستان شهدا حک شده است؛ نام خانواده‌ای که روزگاری کنار هم زندگی می‌کردند و اکنون بازماندگانشان باید قصه آن زندگی را برای نسل بعد روایت کنند.
نظر شما