به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، زمستان برای شهرها آزمونی سخت برای حفظ دوام و ایمنی است. ترک‌های موجود در آسفالت خیابان‌ها و معابر که پیش از سرما کوچک و کم‌اهمیت به نظر می‌رسند، ممکن است با نفوذ آب و یخ‌زدگی گسترش پیدا کنند و به چاله‌هایی پرهزینه تبدیل شوند. حفاظت از معابر به برنامه‌ای فراتر از تعمیرات اضطراری نیاز دارد که پیشگیری را پیش از نخستین یخبندان آغاز کند. در چنین شرایطی محافظت از آسفالت پیش از شروع بارش اهمیت پیدا می‌کند. درزگیری به‌موقع، اصلاح نقاط تجمع آب و نگهداری مسیرهای زهکشی می‌تواند ورود رطوبت به لایه‌های زیرین را محدود کند.
دوام خیابان‌ها در زمستان تنها به ضخامت آسفالت وابسته نیست؛ کیفیت زیرسازی، امکان خروج آب، وضعیت ترک‌ها و زمان مداخله نیز تعیین می‌کند یک معبر تا چه اندازه در برابر سرما مقاومت کند. آب می‌تواند از شکاف‌های سطح وارد لایه‌های زیرین شود و با یخ‌زدن، به ساختار روسازی آسیب بزند. هنگام آب‌شدن یخ نیز تکیه‌گاه روسازی تضعیف می‌شود و عبور خودروها خرابی را گسترش می‌دهد. راهنمای طراحی روسازی تورنتو، زهکشی و کنترل خاک‌های حساس به یخبندان را از ملاحظات اصلی مقابله با این فرایند معرفی می‌کند. اسناد فنی تورنتو تاکید دارند که درزگیری در مراحل اولیه عمر روسازی و پیش از گسترش خرابی، اقدام مقرون‌به‌صرفه‌تری است.
اگر خرابی به چاله تبدیل شود، انتخاب مصالح و روش تعمیر به شرایط هوا وابسته است. مخلوط‌های آسفالتی گرم و سرد، کاربرد یکسانی ندارند و امکان اجرای آن‌ها به دمای محیط، وضعیت سطح و تجهیزات موجود بستگی دارد. سرمای شدید می‌تواند عملیات حمل، اجرا و تراکم آسفالت گرم را دشوار کند، از این رو تعمیر اضطراری زمستانی را نباید معادل بازسازی اساسی یا روسازی دوباره خیابان دانست.
سئول؛ از تعمیر پراکنده تا الگوی مقاوم‌سازی معابر
سئول برای کاهش خرابی خیابان‌ها، مسئله را فقط در سرعت پرکردن چاله‌ها ندیده است. این شهر به سراغ تغییر استاندارد مصالح، روش اجرا و نگهداری پیشگیرانه رفته است. دولت کلان‌شهری سئول در ژانویه ۲۰۲۶ اعلام کرد تعداد چاله‌های ثبت‌شده از ژانویه تا نوامبر ۲۰۲۵، در مقایسه با میانگین پنج‌ساله همان بازه، حدود ۲۷ درصد کاهش پیدا کرده است.
از ژانویه تا نوامبر ۲۰۲۵، تعداد چاله‌های گزارش‌شده ۱۸ هزار و ۹۴۸ مورد بود، درحالی که میانگین پنج‌ساله برای همین دوره به ۲۵ هزار و ۸۱۶ مورد می‌رسید. این بهبود هم‌زمان با ثبت ۱۵۴۱ میلی‌متر بارندگی رخ داد؛ مقداری بیشتر از میانگین پنج‌ساله ۱۴۸۱ میلی‌متر. شهرداری این بهبود را به اجرای «الگوی استاندارد روسازی سئول» نسبت داد؛ چارچوبی که برای افزایش مقاومت معابر در برابر شرایط اقلیمی و کاهش خرابی‌های مکرر تدوین شده است.
سئول از سال ۲۰۱۰ استفاده از بتن مقاومت بالا را در خطوط ویژه اتوبوس میانی آغاز کرد و در سال‌های بعد مصالح و روش‌های مختلف را مرحله به مرحله آزمود. جمع‌بندی این تجربه‌ها در دسامبر ۲۰۲۴ به نهایی‌شدن الگوی استاندارد انجامید و از مارس ۲۰۲۵ اجرای آن در معابر اصلی شهر آغاز شد. این برنامه فقط به آسفالت محدود نیست و انواع روسازی را متناسب با شرایط معبر دربر می‌گیرد. در تصاویر و نمونه‌های منتشرشده توسط شهرداری، روسازی دارای سنگ‌دانه سرباره فولاد و بتن با عملکرد بالا دیده می‌شود. چارچوب سئول نگهداری پیشگیرانه را کنار فناوری‌های مقاوم و بادوام قرار داده و هدف آن مقابله با خرابی ناشی از گرمای شدید، بارندگی سنگین و دیگر فشارهای اقلیمی است.
شکایت‌های مربوط به آسیب معابر نیز از ژانویه تا سپتامبر ۲۰۲۵ به ۱۵ هزار و ۷۷۱ مورد رسید که ۸ درصد کمتر از میانگین سه‌ساله همان بازه بود. تصمیم سئول برای گسترش الگو در سال ۲۰۲۶ بر همین نتایج اولیه مثبت استوار است. تجربه سئول نشان می‌دهد کاهش آسیب زمستانی به معابر می‌تواند از مرحله طراحی و استانداردگذاری آغاز شود. به‌جای آنکه تمام منابع صرف واکنش به خرابی شود، شهر می‌کوشد تعداد خرابی‌های تازه را کاهش دهد.
لیدز؛ ماشین‌هایی برای تعمیر سریع‌تر خیابان‌های آسیب‌دیده
لیدز در بریتانیا با چالشی روبه‌رو بود که نشان می‌داد فرسایش زمستانی همیشه به برف سنگین وابسته نیست. شهرداری در فوریه ۲۰۲۶ اعلام کرد بارندگی مداوم ماه‌های ژانویه و فوریه، زمین را به‌شدت اشباع کرده و سطح خیابان‌ها را در برابر خرابی ناگهانی آسیب‌پذیرتر ساخته است. افزایش گزارش چاله‌ها، نیروهای نگهداری را با تقاضای بیشتری روبه‌رو کرد و شهر برای تقویت توان تعمیراتی، آزمایش چند فناوری را ادامه داد.
برنامه لیدز سه مسیر دارد: تعمیر به‌شیوه تزریق پاششی، آماده‌سازی مکانیزه محل چاله و ترمیم حرارتی. نخستین فناوری سامانه «ولوسیتی» بود که در اواخر سال ۲۰۲۵ آزمایش شد. روش تزریق پاششی پرسرعت این سامانه می‌تواند چاله را بدون حفاری و تولید پسماند، در کمتر از دو دقیقه تعمیر کند و سطح را بلافاصله برای عبور خودرو آماده سازد. چنین سرعتی به‌ویژه هنگام افزایش هم‌زمان خرابی‌ها ظرفیت پاسخ‌گویی نیروهای نگهداری را بالا می‌برد و زمان مسدودماندن مسیر را محدود می‌کند.
فناوری دوم دستگاه جی‌سی‌بی پات‌هول پرو بود که پس از آزمایشی کوتاه در ژوئیه ۲۰۲۵، مورد استفاده بیشتر قرار گرفت. این دستگاه با ابزار سه‌کاره، عملیات تراشیدن، برش‌دادن و پاک‌سازی محل چاله را انجام می‌دهد و به آماده‌سازی منظم‌تر محل تعمیر کمک می‌کند. شهرداری اعلام کرده است این روش می‌تواند امکان تعمیر را در زمانی تا حدود هشت دقیقه فراهم کند و نیاز به ابزارهای دستی و نیروی کار را کاهش دهد. ارزش اصلی این روش در یکپارچه‌کردن چند عملیات و کاهش کار دستی است. در خیابان‌های پرتردد، همین بهبود برای سرعت عملیات و محدودکردن اختلال ترافیک اهمیت دارد.
روش سوم ترمیم حرارتی با تابش فروسرخ است. این فناوری آسفالت موجود را گرم می‌کند تا با مقدار محدودی مصالح تازه دوباره پیوند بخورد و تعمیری بدون درز ایجاد شود. کاهش درز اتصال میان بخش قدیمی و جدید، از نظر کنترل نفوذ آب اهمیت دارد. لیدز برای این روش، کاهش پسماند، صدا و انتشار کربن را نیز مطرح کرده است.
تورنتو؛ تعمیر فوری و عبور از چرخه تکراری پرکردن چاله‌ها
تورنتو در سال‌های اخیر تلاش کرده است میان دو نیاز تعادل برقرار کند: چاله‌های خطرناک باید سریع تعمیر شوند، اما خیابان فرسوده نیز نمی‌تواند برای همیشه با لکه‌گیری زنده بماند. در فوریه ۲۰۲۶، شهردار تورنتو در گزارشی به کمیته اجرایی اعلام کرد طی سال ۲۰۲۵ بیش از ۲۵۰ هزار چاله در شهر پر شده که ۴۴ درصد بیشتر از سال ۲۰۲۲ است، به همین دلیل رویکرد جدید در پیش گرفته شده است که تفاوت آن در اضافه‌کردن برنامه تعمیر سریع‌تر خیابان‌ها به عملیات معمول است. این برنامه که از سال ۲۰۲۵ آغاز شد، روسازی شماری از خیابان‌های محلی دارای وضعیت نامناسب را جلو انداخت؛ از جمله معابری که با مشکلات جدی چاله روبه‌رو بودند، به این ترتیب شهرداری تلاش کرد کنار رفع خطرهای فوری، بخشی از مسیرهای نیازمند مداخله اساسی را زودتر از برنامه قبلی بازسازی کند.
در مارس ۲۰۲۵ تورنتو نخستین عملیات فشرده ۲۴ساعته تعمیر چاله را آغاز کرد. حدود ۲۳۵ نفر در قالب ۷۳ گروه با شیفت‌های ۱۲ساعته به کار گرفته شدند تا در بزرگراه‌ها، خیابان‌های اصلی و معابر محله‌ای تعمیرات لازم را با سرعت هرچه بیشتر انجام دهند. اهمیت این عملیات در افزایش موقت ظرفیت پاسخ‌گویی بود؛ به‌ویژه در دوره‌ای که آثار خرابی زمستانی آشکار می‌شود و نیروهای معمول نگهداری با تعداد زیادی درخواست روبه‌رو هستند.
در «راهنمای طراحی و بازسازی روسازی» شهرداری تورنتو که دستورالعمل فنی ساخت و تعمیر خیابان‌های این شهر است، بر نقش نفوذ آب و وضعیت لایه‌های زیر آسفالت در ایجاد خرابی تاکید شده است. روسازی خیابان فقط لایه آسفالت قابل‌مشاهده نیست؛ زیر آن نیز لایه‌هایی از مصالح و خاک قرار دارد که باید وزن خودروها را تحمل کنند. اگر آب وارد این بخش‌ها شود، یخ‌زدگی و سپس آب‌شدن آن می‌تواند ساختار خیابان را ضعیف کند.
در چنین شرایطی پرکردن چاله ممکن است خطر فوری را برطرف کند، اما اگر مشکل از تجمع آب یا آسیب لایه‌های زیرین باشد، احتمال خرابی دوباره وجود دارد، به همین دلیل تورنتو تعمیر فوری چاله‌ها را کنار اقداماتی اساسی‌تر از جمله اصلاح زهکشی، تعویض لایه فرسوده آسفالت و در صورت نیاز بازسازی لایه‌های زیرین دنبال می‌کند. هدف این است که خیابان هم در کوتاه‌مدت ایمن شود و هم علت تکرار خرابی در بلندمدت برطرف شود.
شورای شهر تورنتو در مارس ۲۰۲۶ خواستار ادامه عملیات فشرده تعمیر چاله‌ها شد. طبق این تصمیم، محل و اولویت تعمیرات باید با توجه به وضعیت واقعی خیابان‌ها، گزارش شهروندان و برنامه نوسازی معابر تعیین شود. یکی از منابع دریافت این گزارش‌ها، سامانه ۳۱۱ است؛ درگاه ارتباطی شهرداری برای ثبت و پیگیری درخواست‌های خدمات شهری. شهروندان می‌توانند از طریق تماس با شماره ۳۱۱ یا خدمات اینترنتی آن، وجود چاله و دیگر خرابی‌های معابر را اطلاع دهند و وضعیت رسیدگی به درخواست خود را پیگیری کنند. اطلاعات این سامانه به شهرداری کمک می‌کند محدوده‌هایی را که گزارش خرابی بیشتری دارند شناسایی و برای عملیات تعمیراتی هدفمند بررسی کند. تصمیم‌گیری فقط بر اساس تعداد تماس‌ها و گزارش‌های مردمی انجام نمی‌شود، زیرا همه خرابی‌ها گزارش نمی‌شوند و میزان استفاده از سامانه نیز در محله‌های مختلف یکسان نیست. گروه‌های شهرداری مستقل از درخواست شهروندان، خرابی‌ها را شناسایی و تعمیر می‌کنند.
این رویکرد نوآوری سازمانی و برنامه‌ریزی است و اهمیت آن در کاهش فاصله میان شناسایی مشکل، تعمیر اضطراری و مداخله اساسی است. خیابانی که مرتب به لکه‌گیری نیاز پیدا می‌کند، باید در اولویت بررسی‌های بیشتر دیده شود؛ در غیر این صورت، افزایش تعداد تعمیرات ممکن است تنها به تکرار هزینه در همان نقاط منجر شود. برنامه تورنتو تلاش دارد همین ارتباط را تقویت کند.
نظر شما