به گزارش خبرگزاری ایمنا از چهارمحال‌وبختیاری، روز دانش‌آموز، فرصتی برای بازخوانی ظرفیت‌ها، رؤیاها و توانمندی‌های نسلی است که آینده کشور را می‌سازد؛ نسلی که گاه در کنار کتاب‌های درسی، مسیرهای دشوار تمرین و رقابت را نیز پشت سر می‌گذارد تا ثابت کند محدودیت‌ها نمی‌توانند مانع شکوفایی استعدادها شوند. روایت زندگی دانش‌آموزانی که در عرصه‌های مختلف علمی، فرهنگی و ورزشی به موفقیت می‌رسند، تصویری روشن از اهمیت تلاش، پشتکار و حمایت خانواده و جامعه در پرورش استعدادهای نوجوانان ارائه می‌دهد.
محمد علیدوستی شهرکی، دونده نوجوان چهارمحال‌وبختیاری، یکی از این استعدادهاست که از رقابت‌های شهرستانی و استانی به میدان‌های بین‌المللی دوومیدانی راه یافته و با کسب یک مدال طلا و یک مدال نقره در مسابقات جهانی دانش‌آموزی و مدال برنز بازی‌های آسیایی جوانان، تجربه حضور در سطح بالای رقابت‌ها را به دست آورده است.
آنچه مسیر این ورزشکار را متمایز می‌کند، تنها افتخارات ورزشی او نیست؛ تصمیم برای اهدای مدال طلای جهانی با هدف حمایت از مدرسه‌سازی، نشان می‌دهد که قهرمانی می‌تواند فراتر از سکو و مدال، حامل پیامی اجتماعی باشد.
علیدوستی در گفت‌وگوی تفصیلی با ایمنا، از آغاز مسیر ورزشی، دشواری‌های جمع میان تحصیل و تمرین، نقش مربی و خانواده، تجربه رقابت‌های جهانی و آسیایی و رؤیای رسیدن به تیم ملی بزرگسالان و المپیک می‌گوید؛ روایتی به مناسبت روز دانش‌آموز از نوجوانی که می‌خواهد موفقیت خود را به فرصتی برای امیدآفرینی و توجه بیشتر به آینده دانش‌آموزان تبدیل کند.
استعدادیابی، نقطه آغاز مسیر قهرمانی من بود
ایمنا: مسیر ورودتان به دوومیدانی از کجا آغاز شد و چه زمانی متوجه شدید می‌توانید در سطح ملی و بین‌المللی رقابت کنید؟
محمد علیدوستی شهرکی: فعالیت ورزشی‌ام را با فوتبال آغاز کردم، اما پس از آشنایی با آقای جهانگیر حق‌گو در برنامه استعدادیابی دوومیدانی شرکت کردم و استعدادم در این رشته شناسایی شد. ابتدا در مسابقات شهرستانی و استانی حضور پیدا کردم و با کسب نتایج مناسب، به رقابت‌های کشوری رسیدم. آنجا متوجه شدم می‌توانم در سطح بالاتری رقابت کنم. بعد از آن، تمرین‌هایم را جدی‌تر دنبال کردم و با شرکت در مراحل انتخابی، به اردوهای تیم ملی دانش‌آموزی راه یافتم.
ایمنا: چرا دوومیدانی و به‌ویژه دوهای استقامتی و با مانع را انتخاب کردید؟
علیدوستی: از ابتدا به دویدن علاقه داشتم و حتی در کوچه و سالن هم می‌دویدم. پس از حضور در مسابقات متوجه شدم در دوهای استقامتی و با مانع توانایی خوبی دارم و فعالیت تخصصی‌ام را در این مواد آغاز کردم. در حال حاضر ماده اصلی من ۲ هزار متر با مانع است و امیدوارم در آینده در مواد ۸۰۰ و یک‌هزار و ۵۰۰ متر نیز پیشرفت کنم.
ایمنا: رسیدن به سکوهای قهرمانی چه دشواری‌هایی داشت و محدودیت امکانات تا چه اندازه مانع پیشرفت شما شده؟
علیدوستی: مسیر قهرمانی دشوارتر از چیزی است که در ابتدا تصور می‌کنیم. پشت هر مدال، تمرین مستمر و عبور از سختی‌های فراوان قرار دارد. تلاش کرده‌ام فشار تمرین‌ها و محدودیت امکانات انگیزه‌ام را کم نکند. امکانات مهم‌اند و می‌توانند مسیر را هموارتر کنند، اما پشتکار، شناخت توانایی‌ها و داشتن هدف مشخص نیز نقش زیادی دارند. نباید مشکلات را بهانه‌ای برای کنار گذاشتن هدف قرار داد.
حمایت خانواده، پشتوانه عبور از دشواری‌های قهرمانی است
ایمنا: خانواده چگونه در ادامه مسیر ورزشی و مدیریت هم‌زمان درس و تمرین از شما حمایت کرده‌اند؟
علیدوستی: خانواده‌ام در این سال‌ها همواره پشتیبان من بوده‌اند و برای فراهم کردن شرایط ادامه ورزش تلاش کرده‌اند. روزهایی که تمرین‌ها سنگین بوده و فرصت کمتری برای درس خواندن داشته‌ام، کمک کرده‌اند عقب‌ماندگی درسی‌ام را جبران کنم. این همراهی به من آرامش می‌دهد تا در روزهای دشوار نیز با انگیزه بیشتری ادامه بدهم.
ایمنا: یک روز معمولی شما چگونه می‌گذرد و چطور میان مدرسه، مطالعه و تمرین تعادل برقرار می‌کنید؟
علیدوستی: روزم با تمرین صبحگاهی آغاز می‌شود؛ بعد به درس‌هایم می‌رسم و عصر نیز تمرین دارم. شب‌ها در صورت داشتن فرصت، درس‌ها را مرور می‌کنم. ورزش حرفه‌ای بخش زیادی از زمان و تمرکزم را می‌گیرد، اما تلاش می‌کنم از تحصیل عقب نمانم. برنامه‌ریزی برای استفاده درست از زمان ضروری است.
ایمنا: اردوها و مسابقات چه تأثیری بر تحصیل شما دارند و مدرسه چقدر همراهی می‌کند؟
علیدوستی: حضور در اردوها و مسابقات گاهی باعث می‌شود از کلاس‌ها یا مطالعه روزانه عقب بمانیم و پس از بازگشت آن را جبران کنیم. مدرسه در این مسیر همراهی خوبی داشته است. از آنجا که رشته تحصیلی‌ام تربیت‌بدنی است، شرایط ورزشی‌ام را بهتر درک می‌کنند. با برنامه‌ریزی و حمایت مدرسه می‌توان هم ورزش را جدی دنبال کرد و هم مسئولیت تحصیلی را انجام داد، هرچند به نظم بیشتری نیاز است.
ایمنا: برای دانش‌آموزانی که به ورزش علاقه دارند اما از شکست، افت تحصیلی یا مخالفت اطرافیان می‌ترسند، چه توصیه‌ای دارید؟
علیدوستی: نباید از شکست ترسید؛ شکست بخشی از مسیر پیشرفت است. مهم این است که پس از هر نتیجه نامطلوب، عملکرد خود را بررسی کنیم، نقاط ضعف را بشناسیم و برای بهتر شدن تلاش کنیم. دانش‌آموزان باید میان درس و ورزش تعادل برقرار کنند و با برنامه‌ریزی و پشتکار پیش بروند.
یک نقره و یک طلا؛ حاصل تجربه‌اندوزی در مسابقات جهانی
ایمنا: پیش از مسابقات جهانی دانش‌آموزی صربستان چه هدفی داشتید و چگونه در دوی ۸۰۰ متر به مدال طلا رسیدید؟
علیدوستی: از زمانی که ورودی مسابقات جهانی دانش‌آموزی را کسب کردم، هدفم مدال طلا بود. در ماده یک‌هزار و ۵۰۰ متر، به دلیل کم‌تجربگی و استفاده نکردن از تکنیک‌های مناسب، با اختلاف اندکی مدال نقره گرفتم. این مسابقه به من نشان داد که در کنار آمادگی جسمانی، شناخت شرایط رقابت و به‌کارگیری تکنیک درست هم اهمیت دارد. روز بعد در دوی ۸۰۰ متر از تجربه روز قبل استفاده کردم، اشتباهاتم را تکرار نکردم و به مدال طلا رسیدم.
ایمنا: رقابت با ورزشکاران کشورهای دیگر چه شناختی از سطح دوومیدانی جهان به شما داد؟
علیدوستی: مسابقات جهانی فرصت خوبی بود تا سطح آمادگی ورزشکاران کشورهای مختلف را از نزدیک ببینم. این تجربه نشان داد برای موفقیت بین‌المللی باید از نظر فنی و جسمانی پیشرفت کنم و تمرین‌ها را جدی‌تر دنبال کنم. همچنین شناخت بهتری از تمرکز، مدیریت مسابقه و شرایط رقابت به دست آوردم.
ایمنا: مدال برنز ماده ۲ هزار متر با مانع در بازی‌های آسیایی جوانان بحرین چه جایگاهی در کارنامه شما دارد؟
علیدوستی: این مدال برایم ارزشمند بود؛ به‌ویژه اینکه نخستین تجربه‌ام در ماده ۲ هزار متر با مانع در سطح بازی‌های آسیایی بود. حدود ۱۵ سال و چند ماه داشتم و از نظر سنی تقریباً یک تا دو سال از برخی رقیبانم کوچک‌تر بودم. کسب مدال برنز نشان داد می‌توانم در سن پایین هم در سطح آسیایی رقابت کنم، اما برای نتیجه بهتر باید تمرین و تجربه بیشتری داشته باشم.
ایمنا: در لحظات حساس مسابقه چطور تمرکز خود را حفظ می‌کنید و برای رسیدن به خط پایان تصمیم می‌گیرید؟
علیدوستی: در دوومیدانی گاهی اختلاف بسیار اندک جایگاه ورزشکاران را تغییر می‌دهد. باید شرایط رقابت را زیر نظر داشته باشم، ریتم مناسب را حفظ کنم و بدانم چه زمانی سرعت را افزایش دهم یا برای پیش افتادن از رقیبان تلاش کنم. این تصمیم‌ها به تمرین و تجربه نیاز دارند و حضور در مسابقات مختلف به ورزشکار کمک می‌کند تصمیم‌های دقیق‌تری بگیرد.
ایمنا: افتخارات جهانی و آسیایی چه تغییری در نگاه شما به ورزش و مسئولیت یک قهرمان ایجاد کرده است؟
علیدوستی: این رقابت‌ها باعث شد جدی‌تر به مسیر ورزشی‌ام نگاه کنم و هدف‌هایم را دقیق‌تر مشخص کنم. همچنین احساس می‌کنم در برابر نوجوانانی که به ورزش علاقه دارند مسئولیت بیشتری دارم. قهرمانی فقط کسب مدال نیست؛ ورزشکار می‌تواند با رفتار و تجربه‌اش به دیگران انگیزه بدهد و نشان دهد که با تلاش و پشتکار می‌توان به هدف‌های بزرگ رسید.
پشت مدال‌های جهانی، تلاش مستمر و هدایت مربی قرار دارد
ایمنا: نقش جهانگیر حق‌گو، مربی شما، در رسیدن به افتخارات ملی و بین‌المللی چه بوده است؟
علیدوستی: آقای حق‌گو از ابتدای ورودم به دوومیدانی تا حضور در رقابت‌های مهم، زحمات زیادی برایم کشیده است. برنامه‌ریزی تمرینی و توصیه‌های فنی ایشان به افزایش آمادگی و آماده شدن برای مسابقات سطح بالا کمک کرده است. بخش مهمی از پیشرفتم را مدیون حمایت و راهنمایی‌های مربی‌ام هستم.
ایمنا: برنامه تمرینی شما چگونه است و برای مدیریت خستگی چه نکاتی را رعایت می‌کنید؟
علیدوستی: معمولاً روزی دو نوبت، صبح و عصر، تمرین می‌کنم. برنامه شامل تمرین‌های اینتروال و هوازی، بدنسازی و پلایومتریک است که هرکدام به بهبود آمادگی جسمانی کمک می‌کنند. ریکاوری و مدیریت خستگی هم مهم است؛ چون مراقبت درست از بدن بر کیفیت تمرین و عملکرد در مسابقه اثر می‌گذارد. برنامه باید با شرایط ورزشکار و هدف‌هایش هماهنگ باشد.
ایمنا: امکانات دوومیدانی در چهارمحال‌وبختیاری تا چه اندازه پاسخگوی نیاز ورزشکاران مستعد است؟
علیدوستی: در شهرکرد پیست دوومیدانی شهدای دانش‌آموز را داریم که استاندارد و قابل‌قبول است و می‌توان از آن برای آماده‌سازی استفاده کرد. در کنار امکانات موجود، حمایت بیشتر و فراهم شدن فرصت حضور در مسابقات مهم نیز اهمیت دارد؛ چون ورزشکار برای پیشرفت به تمرین، آمادگی و تجربه‌اندوزی نیاز دارد.
ایمنا: آموزش‌وپرورش، هیئت دوومیدانی و اداره کل ورزش و جوانان چگونه می‌توانند مسیر پیشرفت نوجوانان مستعد را هموارتر کنند؟
علیدوستی: بسیاری از دانش‌آموزان استعداد خوبی دارند، اما برای ادامه مسیر به امکانات، حمایت مالی و فرصت حضور در مسابقات نیاز دارند. اگر این حمایت‌ها تقویت شود، ورزشکاران با نگرانی کمتری تمرین می‌کنند و می‌توانند استعدادشان را به نتیجه تبدیل کنند. حمایت به‌موقع همچنین از دلسرد شدن نوجوانان جلوگیری می‌کند و زمینه حضور استعدادهای بیشتری را در رقابت‌های ملی فراهم می‌سازد.
مدال طلای جهانی را برای حمایت از مدرسه‌سازی اهدا کردم
ایمنا: تصمیم شما برای اهدای مدال طلای جهانی به رئیس‌جمهور با هدف حمایت از مدرسه‌سازی چگونه شکل گرفت؟
علیدوستی: این مدال حاصل تمرین و تلاش زیادی بود، اما به نقش مدرسه و معلم در آینده دانش‌آموزان هم فکر می‌کردم؛ خودم نیز بخش مهمی از مسیر پیشرفتم را در مدرسه طی کرده‌ام. نمی‌خواستم موفقیتم فقط به یک افتخار شخصی محدود بماند، بنابراین تصمیم گرفتم مدال را برای حمایت از مدرسه‌سازی اهدا کنم. امیدوارم این اقدام توجه بیشتری به نیازهای آموزشی، به‌ویژه در مناطق کمتر برخوردار، جلب کند.
ایمنا: چه پیامی برای مسئولان، خیران و دانش‌آموزان پس از این اقدام دارید؟
علیدوستی: دانش‌آموزان برای شکوفایی استعدادهایشان به فرصت نیاز دارند؛ ممکن است یک نفر در ورزش، دیگری در علم و فردی در هنر توانمند باشد، اما بدون شرایط مناسب نتوانند توانایی خود را نشان دهند. امیدوارم این اقدام توجه به مدرسه‌سازی، کیفیت آموزش و فراهم کردن امکانات مناسب را بیشتر کند. حمایت از آموزش، در واقع سرمایه‌گذاری برای آینده کشور است.
المپیک، هدف نهایی مسیر ورزشی من است
ایمنا: هدف شما در سال‌های آینده چیست و چه مسیری برای رسیدن به تیم ملی بزرگسالان و المپیک در نظر دارید؟
علیدوستی: هدفم رسیدن به تیم ملی بزرگسالان و حضور در بازی‌های آسیایی، مسابقات جهانی و در نهایت المپیک است. برای رسیدن به این هدف‌ها باید تمرین‌ها را جدی‌تر دنبال کنم، تجربه بیشتری به دست بیاورم و رکوردهایم را ارتقا دهم. فعلاً تمرکزم روی ماده ۲ هزار متر با مانع است و می‌خواهم در این ماده رکورد بهتری ثبت کنم؛ در کنار آن، برای پیشرفت در مواد ۸۰۰ و یک‌هزار و ۵۰۰ متر نیز تلاش می‌کنم. می‌دانم رسیدن به این هدف‌ها زمان می‌برد و باید مرحله‌به‌مرحله پیش بروم.
ایمنا: برای پیشرفت ورزشکاران جوان چه حمایت‌هایی ضروری است؟
علیدوستی: تلاش فردی و تمرین مستمر ضروری است، اما امکانات تمرینی، حمایت مالی و فرصت حضور در مسابقات مهم هم به ورزشکار کمک می‌کند با تمرکز بیشتری پیش برود. نوجوانان برای رسیدن به سطح بالاتر به زمان، تجربه و پشتیبانی نیاز دارند؛ هرچه حمایت‌ها بیشتر باشد، آمادگی آن‌ها برای رقابت‌های ملی و بین‌المللی نیز افزایش پیدا می‌کند.
ایمنا: به مناسبت روز دانش‌آموز، چه پیامی برای نوجوانانی دارید که به‌ویژه در مناطق کمتر برخوردار برای رسیدن به رؤیاهایشان تلاش می‌کنند؟
علیدوستی: از تلاش، پشتکار و نظم دست نکشند. ممکن است مسیر بعضی‌ها دشوارتر باشد و با محدودیت‌های بیشتری روبه‌رو شوند، اما نباید این شرایط آن‌ها را از ادامه راه منصرف کند. من هم از مسابقات شهرستانی و استانی شروع کردم و به‌تدریج به رقابت‌های کشوری و بین‌المللی رسیدم. باور به توانایی‌ها و برنامه‌ریزی می‌تواند نوجوانان را به هدف‌های بزرگ نزدیک کند.
ایمنا: چند سال بعد که به دوران دانش‌آموزی و آغاز مسیر قهرمانی‌تان نگاه کنید، به کدام بخش بیشتر افتخار خواهید کرد؟
علیدوستی: کسب یک مدال طلا و یک مدال نقره در نخستین مسابقات جهانی دانش‌آموزی از ماندگارترین خاطراتم خواهد بود؛ این مدال‌ها نتیجه تلاش‌هایی بود که از سال‌های ابتدایی ورزش آغاز کرده بودم. در کنار افتخارات، خوشحالم که توانستم مسیرم را ادامه دهم و تجربه‌های ارزشمندی به دست بیاورم و همچنین امیدوارم در سال‌های آینده نیز برای کشورم افتخارآفرینی کنم و به نوجوانان دیگر نشان دهم که با اراده و تلاش می‌توان به هدف‌های بزرگ رسید.
نظر شما