امیر غفارمنش در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا، در نوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت با بیان اینکه این یک فیلم اجتماعی است، اظهار کرد: موضوعات اجتماعی همیشه با تلخی‌هایی همراه هستند و این مسئله مختص ایران نیست. گاهی وقتی از مشکلات انتقاد می‌کنیم، به ما برچسب سیاه‌نمایی می‌زنند، در حالی که نمی‌توان از بخش‌های تاریک و آسیب‌دیده جامعه چشم‌پوشی کرد. انتقاد از نقاط ضعف، می‌تواند زمینه‌ساز اصلاح و بهتر شدن شرایط باشد.
وی با اشاره به اینکه پرداختن به مسائل تلخ اجتماعی همواره در سینمای ایران وجود داشته است، افزود: در آثار فیلم‌سازانی همچون امیر نادری و عباس کیارستمی نیز همواره موضوعات تلخ اجتماعی مورد توجه قرار گرفته است و این موضوعات بخشی از واقعیت جامعه هستند که نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت.
بازیگر سینما و تلویزیون درباره چگونگی حضورش در فیلم سینمایی «ضلع پنهان» گفت: انتخاب من برای حضور در این پروژه توسط کارگردان انجام شد. او منابع و مستنداتی در اختیارم گذاشت و تأکید داشت که نسبت به این نقش حساسیت زیادی دارد. حتی به من گفت اگر احساس می‌کنم نمی‌توانم از پس نقش بربیایم، صادقانه اعلام کنم. پس از مطالعه منابع و بازدید از چند مکان و آشنایی با شرایط و شخصیت‌های مرتبط با نقش، تلاش کردم به شناخت دقیق‌تری از شخصیت برسم و امیدوارم توانسته باشم به آنچه مدنظر کارگردان بوده نزدیک شوم.
سینمای مقاومت باید از عشق و صلح بگوید
غفارمنش با اشاره به ضرورت توجه به مضامین انسانی در سینمای دفاع مقدس و مقاومت تصریح کرد: هشت سال جوانان این سرزمین جنگیدند، ایستادگی کردند و برای دفاع از کشور هزینه دادند تا ایران باقی بماند، اما نباید فراموش کنیم که امروز بیش از هر چیز باید از عشق بگوییم. حتی اگر درباره جنگ فیلم می‌سازیم، باید در دل همان روایت، عشق و انسانیت را به تصویر بکشیم.
وی ادامه داد: ما ملتی صلح‌دوست هستیم و دوست داریم با دنیا در ارتباط باشیم. مردم ایران مردمی مهربان و صبور هستند و نباید تصویری از جامعه ارائه شود که گویی مردم همواره در پی نفرت، نفرین و آرزوی مرگ برای دیگران هستند. باید این نگاه را تغییر دهیم و جشنواره‌هایی با محوریت عشق، محبت، دوستی، انسانیت و نوع‌دوستی داشته باشیم.
جای خالی آثار خانوادگی و عاشقانه در سینما
بازیگر سینما و تئاتر با اشاره به کم‌رنگ شدن تولید آثار خانوادگی و عاشقانه در سینمای ایران اظهار کرد: زمانی فیلم‌های خانوادگی و عاشقانه بیشتری در سینمای ما ساخته می‌شد، اما امروز بخش زیادی از آثار به سمت کمدی یا روایت‌های بسیار تلخ اجتماعی رفته‌اند. به نظر من جای آثار خانوادگی و عاشقانه در سینمای ایران خالی است.
غفارمنش درباره دلایل این وضعیت گفت: در این زمینه در حال حاضر تخصص و تجربه مدیریتی ندارم که بخواهم درباره عملکرد مدیران یا تهیه‌کنندگان اظهارنظر کنم. من یک بازیگر هستم و ترجیح می‌دهم بازیگری کنم، تئاتر روی صحنه ببرم و در سینما حضور داشته باشم، البته گاهی هم از عشق، محبت و دوست داشتن بگویم.
وی افزود: باید تلاش کنیم هر جا نفرت وجود دارد، عشق را جایگزین کنیم، هر جا فقر است، برکت بیاوریم و هر جا دشمنی وجود دارد، دوستی را گسترش دهیم. معتقدم ترویج عشق و محبت می‌تواند در کاهش آسیب‌های اجتماعی همچون طلاق، اعتیاد و بزهکاری تأثیرگذار باشد.
مقاومت با دوست داشتن یکدیگر معنا پیدا می‌کند
غفارمنش با بیان اینکه عشق، امید، لبخند، محبت، نوازش، موسیقی و هنر را از جلوه‌های معنوی زندگی می‌داند، گفت: دنیایی که در آن کتاب، موسیقی، تئاتر و سینما وجود نداشته باشد، دنیای زیبایی نیست. باید قدر این عناصر را بدانیم و برای گسترش آن‌ها تلاش کنیم.
وی در پاسخ به این پرسش که آیا می‌توان مفاهیم مقاومت را در قالب روایتی عاشقانه به مخاطب منتقل کرد، اظهار کرد: به‌طور قطع می‌توان مقاومت را با زبان عشق روایت کرد. لازم نیست تنها لباس عاشقانه بر تن یک اثر بپوشانیم، بلکه باید عشق و انسانیت در عمق داستان حضور داشته باشد. حتی در روایت جنگ هم می‌توان از انسانی گفت که در موقعیت لازم برای دفاع از سرزمینش ایستاده است، اما در عین حال به عشق و زندگی باور دارد.
بازیگر سینما تأکید کرد: به نظرم مردم ما بیش از شعار به رفتار و عمل نیاز دارند؛ همین که بتوانیم این سرزمین را با همه تنوع و زیبایی‌هایش حفظ کنیم و یاد بگیریم یکدیگر را دوست داشته باشیم، خود نوعی مقاومت است.
غفارمنش با اشاره به اختلافات و رقابت‌های اجتماعی و ورزشی خاطرنشان کرد: چرا باید رشت و انزلی، کاشان و دیگر شهرها یا هواداران استقلال و پرسپولیس با یکدیگر مشکل داشته باشند؟ چرا گاهی با نزدیک‌ترین افراد و هم‌وطنان خودمان دچار اختلاف می‌شویم؟ باید محبت و دوستی را جایگزین این فاصله‌ها کنیم.
وی درباره اینکه چگونه می‌توان در یک فیلم به مضامین مورد نیاز پرداخت، گفت: پیام پیچیده‌ای ندارم؛ فقط می‌گویم یکدیگر را دوست داشته باشیم. اگر بتوانیم کنار همه تفاوت‌ها، یکدیگر را بپذیریم و به هم محبت کنیم، می‌توانیم این سرزمین را حفظ کنیم. گاهی همین دوست داشتن و کنار هم ماندن، بزرگ‌ترین جلوه مقاومت است.
نظر شما